Het geboorteverhaal van Sam

Mijn geboorteverhaal van Sam

Sam – 6 april 2018
Dju, opnieuw overtijd! Ik had nog zo gedacht deze baby eerder zou komen. Aangezien we dit keer gekozen hadden voor een thuisbevalling, mocht ik alleszins niet te lang overtijd gaan. Ik kan mijn ongeduldigheid niet wegsteken voor Bianca die mij probeert op te peppen met de simpele waarheid “Hij komt als hij er klaar voor is”. Natuurlijk weet ik dat wel, maar toch moet je zoiets af en toe weer hardop horen. Op 40+2 stond nog een monitor gepland in het ziekenhuis en aangezien ik overtijd was, werd ook een inwendig onderzoek gedaan. Goed nieuws... baby mooi ingedaald en al 3 cm opening! Yes, die had ik al cadeau (voor zover je voorweeën als een ‘cadeau’ kan omschrijven natuurlijk ).
Diezelfde avond begon ik toch wat gerommel te voelen. Aangezien dit evengoed een onschuldige reactie op het inwendig onderzoek kon zijn, besloot ik Tom nog niets te zeggen. Dan maar bed in. Tegen 1u30 werd ik wakker en voelde ik de weeën in kracht en regelmaat toenemen. Het plan voor de opvang van onze dochter voor een nachtelijke bevalling was niet bepaald waterdicht... ik kon maar niet beslissen of we haar zouden laten slapen of wakker zouden maken om naar familie te brengen. Vandaar mijn conclusie: ik mag deze nacht niet bevallen... weg dilemma! Vanuit de zwangerschapslessen bij Lieve -tijdens mijn eerste zwangerschap- had ik onthouden dat je ’s nachts bij beginnende weeën rustig moet blijven liggen opdat ze zouden doorzetten. Dus, dacht ik, dan moet ik het omgekeerde doen! Zo gezegd zo gedaan: de hele nacht lang het huis (nog maar eens) op orde gezet, Lou haar tas en kledingpakketjes voor de komende dagen klaargemaakt, de laatste was geplooid,... etc. Yes, het werd eindelijk ochtend! Vervolgens Tom wakker gemaakt en ingelicht. Nadat hij Lou naar de onthaalmoeder had gebracht, begon hij rustig het bevallingsbad op te zetten.
Oké, nu moet hij er vóór 17u zijn want anders is Lou weer terug thuis. Dat moest lukken! Of daar ging ik toch vanuit aangezien mijn eerste bevalling ook snel was gegaan. Niet dus! Nadat ik Bianca ’s morgens had ingelicht dat de weeën op gang begonnen te komen, spraken we af dat ze ’s middags langskwam tenzij ik eerder iets liet weten. De voormiddag sloop voorbij zonder al te veel vooruitgang te boeken... dju, ik had de weeën te hard weggejaagd! Bianca haar bevindingen ’s middags waren dan ook niet verassend teleurstellend: 4 à 5 cm. Nog een hele weg te gaan. Bianca bracht mij op een begripvolle manier weer even terug naar de realiteit: een bevalling loopt niet zoals je dat zelf zou willen timen! Ik moest mijn planning loslaten en mijn gedachten op iets anders focussen. Ze stelde voor dat ik nog een beetje zou proberen te slapen of iets anders zou doen om te ontspannen. Bianca had 100% gelijk, maar toch lukte het mij maar niet om los te laten. Na een uur wakker te hebben gelegen in bed, de zoveelste aflevering op Netflix te hebben gekeken en een ketel stoofvlees te hebben gekookt... merkte ik nog steeds weinig tot geen vooruitgang. Des te verder de namiddag vorderde, des te gefrustreerder ik werd omdat de echte weeënstorm maar niet op gang wou komen! Intussen hadden we opvang geregeld voor onze dochter voor de avond en de nacht... 17u ging toch niet meer lukken. Niet leuk, maar tegelijkertijd wel een druk die van mijn schouders viel.
Zoals afgesproken kwam Bianca tegen 18u opnieuw langs. Er was geen inwendig onderzoek nodig om vast te stellen dat ik weinig tot geen vooruitgang had geboekt over de namiddag, dus besloten we dat ook niet te doen. Het feit dat Bianca bevestigde wat ik uiteraard wel wist, gaf mij een mentaal knakje. Bianca merkte dat ik het even moeilijk kreeg en sleurde mij hier onmiddellijk weer terug doorheen met een peptalk zoals alleen zij die kan geven . Nadat we uitgebreid naar de baby hadden geluisterd en vaststelde dat hij het nog helemaal prima vond daarbinnen, kreeg ik opnieuw huiswerk: jas aan en een kleine wandeling maken buiten en daarna eventueel binnen een tijdje op armen en knieën gaan zitten. Daar ging ik met mijn hernieuwde moed onmiddellijk aan beginnen! Terwijl ik mij schuldig voelde dat ik Bianca al de hele dag op stand by had laten staan, drukte ze mij voor de zoveelste keer op het hart dat we haar op ieder moment terug mochten bellen. Ze zou even iets gaan eten maar was dicht in de buurt dus kon snel terug zijn, moest dat nodig zijn. Voor ze vertrok herhaalde ze nog: “ook al komt hij vanavond nog niet... maak je geen zorgen, dan komt hij deze nacht wel... en dat is ook méér dan oké!” Ik denk dat ik toen het licht heb gezien . Ze had opnieuw 100% gelijk en deze keer besefte niet alleen mijn verstand dat, maar ook mijn lichaam.
Vanaf het moment dat Tom en ik de achterdeur dichttrokken om bij ons achter een wandelingetje tussen de velden te maken, kreeg ik de eerste pittige wee, op het einde van de oprit de volgende en 50 meter verder hing ik weer aan Tom zijn schouder om een volgende wee weg te puffen... we waren vertrokken! 200 meter verder besloten we wijselijk om toch maar terug te draaien. De boer op het veld moet ook gedacht hebben “Wat zijn die aan het doen?” . Eenmaal terug thuis, onmiddellijk op armen en knieën. Aauw, ook dat miste zijn effect niet! Nu ging het duidelijk snel vooruit. Terwijl op de achtergrond een Spaanse serie stond te spelen, vroeg Tom of hij Bianca terug moest bellen. “Nee” antwoorde ik, “dat kunnen we niet maken, laat haar maar eerst rustig eten”. Daarbij, zó erg was het nog (net) niet.
Een klein uurtje later was het tijd dat Tom het bevallingsbad begon te vullen. Hij vroeg nog maar eens of hij Bianca niet moest bellen, maar ik bleef koppig volhouden dat het nog niet nodig was. Om 20u15 besloot hij haar stiekem toch maar eens te bellen, wat achteraf gezien een goed zet bleek te zijn. Toen hij haar vertelde dat ik toch al wel wat lawaai begon te maken, besloot Bianca onmiddellijk terug te komen. 10 minuutjes later kwam ze toe... en wat was ik blij haar te zien. Twee stevige weeën later besloten we dat het tijd was om in bad te gaan. Halleluja, dat warme water deed deugd! Het nam de pijn niet weg maar hielp om tussen de weeën door net iets meer te ontspannen. Vanaf dan beleefde ik alles in een waas. Ik herinner mij de goede harttonen van onze baby, Bianca haar instructies: “goed bezig, lage tonen, rustig blijven, goed laag onderwater blijven,...”, Tom die mijn rug masseerde en Lieve die plots aanwezig was, mijn hand vasthield en af en toe losliet om een foto te maken.
Bij mijn eerste perswee schoot ik even terug in paniek. “Pers maar” zei Bianca. Dat kan toch zo maar niet dacht ik!? Oh nee, wat nu! Gewoon uw lichaam volgen coachte Bianca... “als ge voelt dat ge moet persen, dan doe maar”. Bianca en Tom zaten aan weerszijde van mij, klaar om de baby op te vangen. Dat ging trouwens Tom zijn taak zijn, onder begeleiding van Bianca uiteraard. Na twee à drie persweeën kon ik het hoofdje al voelen en nog eens één à twee persweeën later gaf Tom mij onze zoon al aan. Daar was hij eindelijk... Onze Sam! Heerlijk onderwater geboren op 6 april om 21u11 met de hulp van papa en onder het goedziende oog van twee TOP-vroedvrouwen!
Ik bleef nog een tijdje met Sam op mijn borst in het warme water zitten. De geboorte van de placenta volgde vlot en nadat de navelstreng was uitgeklopt, mocht Tom deze doorknippen. Eenmaal uit het bad en geïnstalleerd op de matras met Sam en Tom dicht bij mij, trokken Lieve en Bianca zich eventjes terug om alvast te starten met de opruim en hun papierwerk. Daarna werd ik verzorgd en lieten we Sam voor de eerste keer aan de borst drinken gevolgd door een zalige warme douche.
Toen ik uit de douche kwam, was er amper nog een spoor terug te vinden van de thuisbevalling: bevallingsbad was afgebroken, alles was opgeruimd, handdoeken en kleren staken in de wasmachine, verbanden en verse kleren lagen klaar aan de douche en een voorraad verbanden stond klaar bij het toilet... die vrouwen bezitten magische krachten, kan niet anders!  Het enige wat ik nog moest doen was rustig in mijn eigen zetel gaan zitten bij mijn twee mannen die lekker aan het skinnen waren... kan het nog mooier? Nadat we nog een paar laatste instructies en tips van Bianca en Lieve kregen, was het middernacht en tijd om afscheid te nemen... weliswaar maar voor even want de volgende ochtend stond Bianca weeral paraat aan onze deur, net zoals de daaropvolgende dagen.
Liefste Bianca en Lieve, we zijn jullie oneindig dankbaar voor deze zalige thuisbevalling... jullie zijn absolute toppers! Keep up the good job ladies! x
Deze ingave werd gepost op 06 april 2018
Het Prille Begin