Het geboorteverhaal van Jonah

Mijn geboorteverhaal van Jonah

De zwangerschap
Sinds Januari 2017 ben ik gestopt met de pil. Hopende vlot zwanger te zijn ging ik al eens op zoek naar een vroedvrouw. Al snel kwam ik uit bij Het Prille Begin. Ik zag de foto’s en las de verhalen en dit gaf me meteen een goed gevoel. Ik zag dat er ook iemand met veel tattoos was en dacht, ja die passen bij ons!
Helaas verliep zwanger worden minder vlot dan ik gedacht en gehoopt had. Ik bleek PCOS te hebben en dus geen of nauwelijks een eisprong. Hierdoor ging natuurlijk zwanger raken lastig worden. Daarom zijn we dus naar het ziekenhuis gestapt. Met medicatie is het ons in september 2018 dan toch gelukt om zwanger te raken. Eigenlijk toch nog best snel! En we waren uiteraard ontzettend blij! Met 9 weken had ik mijn eerste afspraak bij Bianca. Heel spannend, maar het klikte meteen. Dat was die met die tattoos! Ik was een van de laatste bevallingen die ze zouden aannemen aangezien collega vroedvrouw Ellen ook nog zou moeten bevallen en de verlof periodes er ook aan zaten te komen. Ik was erg opgelucht dat ik er dus nog net bij kon in de agenda. We bespraken de mogelijkheden voor de bevalling. Ik was van plan voor het ziekenhuis te kiezen omdat dat de ‘’veiligere’’ optie lijkt. Maar eigenlijk droomde ik van een bevalling in bad. En dat is niet mogelijk in het ziekenhuis in Maaseik. Bianca stelde dus voor om een thuisbevalling te doen. Ze legde uit hoe zij te werk gingen en na die eerste afspraak stond het voor ons vast ; wij gaan thuis bevallen!
In de periode die volgde ben ik steeds goed opgevolgd door Bianca en Lieve. Elke keer werd de urine gecontroleerd op zwangerschapsvergiftiging, bloeddruk en konden we vanaf 11 weken ook elke keer het hartje van onze baby horen kloppen met de doppler. We keken er elke keer weer naar uit als we een afspraak hadden staan. Ook werden we goed geïnformeerd over wat we konden verwachten en werden vragen die we hadden altijd uitgebreid beantwoord. Je kunt letterlijk altijd bij hun terecht! Zo ben ik al op een zondagochtend urine gaan brengen bij Lieve omdat ik dacht dat ik een blaasontsteking had en heb ik al wel eens ongerust met harde buiken om 11u s’avonds naar hun gebeld voor advies.
Ik had gelukkig geen risicozwangerschap en er waren geen verdere indicaties dat een thuisbevalling niet mogelijk zou zijn en dus bereidde we ons samen voor. Ook hebben ze ons kraamhulp aangeraden! Iets waar ik heel blij mee ben geweest in de dagen na mijn bevalling! En tegen het eind van de zwangerschap hebben we de 4 info avonden bezocht die Het Prille Begin organiseert i.v.m. borstvoeding en de bevalling. Deze waren zeer leerzaam! Vooral de borstvoedings-avonden hebben mijn ogen geopend. Ik dacht altijd ; wat kan er nu zo moeilijk zijn? Kind aan de borst is toch het meest logische en makkelijkste dat je kan hebben. Nou, werd ik even met mijn voeten op de grond gezet! Het heeft me niet ontmoedigd maar wel een meer realistische kijk gegeven op het geven van borstvoeding. En dat was zeer zeker niet verkeerd! Het is op het begin echt zwaar, maar zeker de moeite waard!
De bevalling
Op vrijdag 22 juni 2018 begon het rond de voormiddag wat te rommelen. Ik had om de 20 minuten een wee en dacht ; dit is het, we gaan eraan beginnen. Ik had Lieve voor de zekerheid even gebeld want ik zou die ochtend naar het ziekenhuis gaan om toch even aan de monitor te gaan aangezien ik donderdag 21 juni uitgerekend was. Lieve zei dat ik beter niet kon gaan en afwachten of de weeën doorzetten, als het er nu niet van kwam dan kon ik de week erna altijd nog even gaan. Toen mijn man van zijn werk kwam heeft hij dan rap het bevallingsbad opgepompt en klaar gezet. We besloten het nog niet te vullen. Elke 20 minuten een wee was nog niet in arbeid. Om 12 uur viel het ineens stil. Helaas vals alarm. En dan rond een uur of 4 tot 7 weer hetzelfde verhaal. Om de 20 minuten weeën en dan ineens viel het weer stil. Mijn man zou de dag erna gewoon gaan werken maar had voor alle zekerheid toch maar een vervanger geregeld, moest het toch zijn dat het s’nachts zou beginnen. En jawel, om 1:44 had ik een wee, en toen die weg trok en toch al redelijk snel erop de volgende volgde dacht ik; even naar de tijd kijken. 5 minuten ertussen, dat ga ik even bijhouden. De weeën bleven elke 5 minuten komen en werden steeds intensiever. Ik maakte mijn man wakker en zei dat hij toch maar zijn collega moest gaan bellen om in te vallen. Om 3:15 belde ik Het Prille Begin. Bianca nam op en kwam kijken, als het niet vordert kon ze weer gaan zei ze. Maar toen ze aankwam zat ik al op 5cm. Dat ging vlot! We waren allebei aangenaam verrast. Bianca en mijn man hebben het bad gevuld en verder alles klaargezet in de living. Dekentjes op de zetel etc. Ik kon mijn weeën goed opvangen op een yogabal en een yogamatje. Toen het wat intenser begon te worden ben ik in het badje gegaan. Wat was dat een opluchting! Heerlijk, echt een aanrader! Tegen 7:00 zat ik op 8cm en wederom waren we blij verrast. Helaas vlotte het vanaf dat punt niet echt meer. De weeën bleven met tussenpozen van 5 minuten en mijn vliezen braken niet. Rond 12uur was het nog altijd dezelfde stand van zaken. Ook was de hartslag van ons ventje op dat moment erg hoog. Bianca besloot me uit bad te halen want misschien kwam zijn hoge hartslag door het misschien te warme bad. Dat werkte en gelukkig hoefden we niet naar het ziekenhuis. We besloten dat ze mijn vliezen ging breken. Nadat ze dat gedaan had kwamen ook de persweeën vlot op gang. Ondertussen had zij ook collega Ellen gebeld voor assistentie.
Ik had nog net geen 10cm maar mocht toch persen als ik de drang had. Dat ging helaas ook niet van een leien dakje. Mijn persweeën waren te kort van duur om het hoofdje er uit te krijgen. En na bijna 2uur persen besloten we dat als het binnen een kwartier niet gelukt was ik dan toch naar het ziekenhuis zou gaan zodat de baby niet te lang in het geboortekanaal zou blijven zitten met alle gevolgen van dien. Het was nu of nooit voor mij en besloot dan maar gewoon door te persen op eigen kracht nadat mijn wee al lang gedaan was. Dat was ontzettend intensief, maar uiteindelijk wel met resultaat dat ik thuis ben bevallen van een gezonde zoon! Daar was hij dan, geboren op 23 juni om 14:15, 50cm en 3820gram. Niet in het badje zoals ik gedacht had, maar op de zetel. En op dat moment maakte het me allemaal niks uit, als hij er maar gezond en wel ter wereld kon komen.
Ze legden hem meteen op mijn buik en toen de navelstreng was uitgeklopt heeft mijn man deze doorgeknipt. Daarna hebben ze kleine Jonah bij mij aan de borst gelegd. Hij dronk meteen al heel goed, wat een opluchting! De placenta volgde en daarna hebben ze mij gehecht en verzorgd. Samen met mijn man hebben ze alles opgeruimd terwijl Jonah aan de borst dronk. En nadien, als hij bij papa lag heeft Bianca mij gedoucht en in bed geholpen. S ’avonds is zij nog langs gekomen voor controle en tips omtrent borstvoeding en verzorging voor de eerste paar dagen. Aangezien ik op zaterdag bevallen ben had ik nog geen kraamhulp dus was ontzettend blij dat Bianca nog even langs kwam op zaterdag avond en zondag middag.
De dagen die volgden heeft Bianca mijn herstel en voortgang van Jonah elke dag komen checken tot dag 5. Alles verliep gelukkig heel goed. De borstvoeding ging goed en mijn wonde genas naar behoren. Inmiddels zijn we 4 weken verder vandaag en gaat alles nog steeds heel goed. Ik ben in week 1 en 2 op controle geweest bij Bianca en in de weken die komen worden Jonah en ik nog altijd door Het Prille Begin opgevolgd en begeleid. Ik heb al een aantal keren kunnen bellen met vragen en steeds staan zij klaar. Ook buiten hun uren! Wie doet dat nog vandaag de dag!? Ik ben ontzettend blij dat ik met de dames van Het Prille Begin in zee ben gegaan voor mijn zwangerschap en bevalling. De begeleiding die je bij hun krijgt had ik nooit gehad als ik gewoon zoals zo velen alleen naar het ziekenhuis had geweest. Ik had me geen betere vroedvrouwen kunnen wensen! Dames, ontzettend bedankt voor alle begeleiding, steun en advies!
Deze ingave werd gepost op 23 juni 2018
Het Prille Begin