Het geboorteverhaal van Daan

Mijn geboorteverhaal van Daan

Eindelijk zwanger!
Ik had met een vriendin (die 2x thuis is bevallen) al eens over thuis bevallen gesproken, maar ik wist dat mijn man dat sowieso niet zou zien zitten, ik daarentegen heel graag. Zij zei toen ook dat ik zeker eens contact moest opnemen met ‘het prille begin’ want haar man zag dit eerst ook niet zitten tot het prille begin hun op hun gemak hadden gesteld. Ik heb dan op 20/06/2015 (ik was toen 11 weken zwanger) voor de eerste keer contact opgenomen en dat klikte voor mij meteen!!
Zo uitgekeken naar die roze wolk, jammer genoeg hebben we die tijdens de zwangerschap nooit gevonden. Tot 20 weken enorm ziek geweest en op 25 weken bloedverlies en harde buiken, Bianca vertelde me dat ik best even naar het ziekenhuis kon gaan, dat het waarschijnlijk wel niets zou zijn, maar even ter controle. In het ziekenhuis aan de monitor, weeën om de 5min. 3 dagen moeten blijven, uiteindelijke verdict grote kans op vroeggeboorte dus met weeënremmers en strikte platte rust naar huis. Ik heb vanaf dan wel wekelijks tot 2x per week aan de monitor in het ziekenhuis gelegen. Ik ging ook nog steeds langs bij Lieve en Bianca maar ik zag mijn droom al lang aan diggelen vallen om thuis te bevallen. Jos vond dit niet erg, want een thuisbevalling zag hij nog steeds niet zitten.
Mijn zwangerschap kroop echt vooruit, bij de minste beweging had ik harde buiken of weeën, dus blijven liggen was de boodschap. Gelukkig kwamen Lieve en Bianca ook al eens langs voor een controle en een peptalk. Zo kreeg ik Jos toch ook steeds meer overtuigd van een thuisbevalling. Hij vond dat het mijn beslissing was omdat ik het moest doen en dan stond hij volledig achter me om me te steunen. Maar voetjes op de grond, want een vroeggeboorte zat er nog steeds in en dan zou het sowieso ziekenhuis worden.
Op 37 weken zwangerschap zei Lieve tegen ons dat ik toch best een beetje kon beginnen rond te lopen, zodat ik mijn spieren terug wat aan sterkte tegen de bevalling. Ik heb me dan nog wat rustig gehouden tot zondag omdat het dan koopzondag was in weert en daar wou ik eigenlijk wel graag naar toe. Zondag dus gaan shoppen, maar daar moest ik elke 5 meter terug gaan zitten, harde buiken, uitgeput, niet meer kunnen. Uiteindelijk ons shopdagje niet af gemaakt en maar op tijd terug naar huis gegaan en me wat rustig gehouden.
Van zondag op maandagnacht heb ik veel liggen draaien, kon mijn draai niet vinden, had steeds weeën, maar ze waren zoals steeds wel te verdragen. Om 4u30 was ik moe gedraaid en ik wou Jos niet wakker houden, dat toch 1 van ons goed geslapen had, ik ben opgestaan en op de zetel gaan liggen, beetje muziek stilletjes op gezet en het licht lekker uit gelaten.
Om 6u30 kreeg ik honger en wou ik me wat gaan nemen om te eten, toen ik recht stond voelde mijn onderbroek nat, ben naar de wc gegaan en ik was mijn slijmprop kwijt, hier zat toch wel veel bloed bij vond ik dus dacht ga toch maar even tegen Jos zeggen, hij zei bel maar naar Lieve, die heeft toch kleine kinderen die zal wel wakker zijn :-D Lieve was niet wakker maar ze vond het geen probleem dat ik belde. Die slijmprop wou nog niet veel zeggen, even aankijken wat het gaf.
Om 8u30 werden mijn weeën toch steeds heviger van pijn, zaten nu ook meer op mijn onderrug dan op mijn buik. Even getimed, ze kwamen ook heel regelmatig om de 5min. Lieve terug gebeld, ze ging langskomen om te kijken, ik zei nog dat ze zich niet moest haasten want dat het zeker nog te doen was, dat ik anders wel zou bellen. Om 10u was ze hier. Ik kon nog lachen en goed babbelen dus het ging nog niet voor meteen zijn, maar wel voor vandaag. Ze vroeg of ze nog een paar bezoeken mocht gaan doen en dat was voor mij geen probleem. Bij verandering mocht ik meteen bellen.
Ondertussen ging ik al eens geregeld over de zetel hangen of op het aanrecht of op mijn zwangerschapsbal zitten, ik zocht elke mogelijke manier om mijn weeën weg te krijgen. Lieve passeerde tijdens haar ronde nog een paar keer. Ineens kwam de vraag aan bod, ging jij nu eigenlijk naar het ziekenhuis of thuis? Ik zei: overmorgen hadden wij normaal een afspraak met Bianca om dit te bekijken omdat ik nog maar net 37 weken was dus het zal ziekenhuis worden zeker, want er is nog niets geregeld? Maar Lieve zei als je graag thuis bevalt, van ons mag je, je bent de 37 net voorbij dus… Ik zei nog dat ik graag onder water wou bevallen, maar dat bij hun alle baden waren uitgeleend en dat ikzelf nergens meer 1 heb vast gekregen, alles uitverkocht. Toen zei Lieve dat ze er gisteren eentje terug had gekregen. Dit had zo moeten zijn zeker!
Die keuze was dus snel gemaakt. Bianca had eigenlijk verlof maar die ging heel blij zijn met het telefoontje wat Lieve dadelijk ging plegen zei ze. 
Lieve zou thuis wat gaan eten, het bad gaan halen, Bianca inlichten en dergelijke en dan terug komen. Omstreeks 18u was ze terug hier. Ze heeft dan het bad samen met Jos geïnstalleerd. We hebben handdoeken en kleertjes en dergelijke klaargelegd. We waren er dus klaar voor.
Lieve had al eens gevoeld hoeveel ontsluiting ik had, ik zat op 3cm. Het warme water in bad deed wel deugd om een wee op te vangen. Ook had Lieve laten zien hoe Jos een rug wee kon helpen weg duwen, dit hielp ook super goed. De uurtjes kropen voorbij. Om 23u nog eens de ontsluiting gecontroleerd, op mijn rug gaan liggen en even blijven liggen was echt een hel! Gelukkig dat we niet in het ziekenhuis waren om daar plat op mijn rug in een bed te bevallen! Ik had jammer genoeg nog niet veel vooruitgang gemaakt, ons kindje zat in een klein knikje en dat wou hij niet goed maken. Ik heb even gezegd dat ik niet meer kon, Jos vroeg of ik toch niet naar het ziekenhuis wou maar dat wou ik absoluut niet als het niet nodig was. Lieve heeft wat rescuespray in mijn mond gespoten. Heeft dit effectief geholpen of was het eerder de peptalk die me deugd heeft gedaan. Maar ik kon er weer tegenaan!
Ik had het gevoel dat ik naar het toilet moest, had een hele grote druk, ik vroeg nog aan Lieve of ik mocht duwen, ze zei dat ik mijn lichaam gewoon moest volgen, ik duwde en mijn water brak als een explosie, Jos heeft het geweten! ;-) Gelukkig helder van kleur. Nog even de ontsluiting gecontroleerd en we zaten ineens op 8cm, we waren nog maar een uurtje verder 24u. Bianca werd gebeld en ik kroop lekker terug badje in.
Vanaf 1u40 kreeg ik grote persdrang, ik had geen pijn meer, ik voelde precies geen weeën meer, alleen persdrang. Ik zat toen ook even helemaal in mijn eigen wereldje. Ik voelde zelf het hoofdje komen. Op handen en knieën in bad, heerlijk! Na een super begeleiding van Lieve, Bianca en natuurlijk niet te vergeten Jos was onze kleine schat er na een kwartiertje persen om 1u55 op 22/12/2015. Ze wikkelden ons schatje meteen in handdoeken zodat hij geen kou zou krijgen, maar ik wist nog niet wat hij of zij was. Snel de handdoek terug even af gedaan en het was een JONGEN! Ons geluk kon niet meer op. Nog even bekomen in badje, en dan heerlijk met ons tweetjes op de zetel, met onze kersverse papa langs ons. Lieve en Bianca hebben ondertussen het bad en dergelijke opgeruimd.
Toen de navelstreng was uitgeklopt heeft Jos de navelstreng doorgeknipt, de moederkoek volgde ook vlot. Het begin van de borstvoeding verliep wat moeizaam, ook omdat ons schatje 3 weken te vroeg was. Maar eens hij de smaak te pakken had was hij niet meer te stoppen! Vandaag 22 februari ben ik MOETEN stoppen met borstvoeding door cystes op mijn eierstok. Maar blij dat ik door de fantastische begeleiding toch zo ver geraakt ben! Steun en begeleiding op ieder moment van de dag, waarvoor ik jullie altijd dankbaar zal blijven!
Ik wil in het bijzonder Lieve en Bianca nog eens superhard bedanken want zonder jullie fantastische hulp was ons dit nooit gelukt! Zelfs nu kunnen we nog steeds bij jullie terecht voor vragen of een peptalk of…. Jullie zijn fantastisch en hebben voor altijd een plaats in ons hart veroverd!!!!

xxx
Nathalie, Jos en Daan
Deze ingave werd gepost op 22 december 2015
Het Prille Begin