Het geboorteverhaal van Mirthe

Mijn geboorteverhaal van Mirthe

Wat snakte ik naar het kennis maken van ons 2de kindje..
Ik was 6 dagen overtijd, maar mijn lichaam was op.
Volgens mijn eigen berekening was ik zelfs nog eens 3 dagen extra.
Toch genoot ik nog van mijn laatste zwangerschap, beseffend dat ik dit niet meer zal meemaken, al zeg nooit nooit...
De maandag 40,4 weken had ik in het ziekenhuis een monitoring opstaan en controle bij de gynaecoloog : ik had 2-3cm opening en de baarmoederhals was goed week, eindelijk ! Ze kon aan het hoofdje van de baby om me te strippen, dit heeft ze dan ook gedaan. Die dag had ik meer harde buiken dan dat ik al had, ik dacht yes de positieve richting uit... Maandagnacht om kwart voor 2 verloor ik een goed deel van mijn slijmprop, voelde een beetje rugpijn maar niks dat het echt bezig was dus ik deed mijn ogen na een tijdje terug dicht. Dinsdagmorgend verloor ik weer wat van de slijmprop, toch was het rustig! Ik wilde zoooo graag bevallen maar dacht lap het zet weer niet door :(
Om kwart na 1 middags trok ik WEER mijn stoute schoenen aan en ging op mijn eentje in de buurt een stevige wandeling maken, ik ben een half uur stevig gaan doorstappen... Ik dacht in mezelf maar koppige meid kom dan toch aub!!
Want indien ik niet voor donderdag bevallen was, zou ik donderdag om 7 u binnen moeten voor een inleiding.. Dit was mijn keuze omdat het me toch zwaar werd en wat wilde ik zoooo graag thuis bevallen. Om 16u10 ging ik samen met mijn papa ons oudste dochter Emmelie van de crèche halen.
Ik pakte Emmelie nog op en zette haar zo op mijn dikke buik, hier zei de begeleiding nog op: Je bent gek, seffens valt ze er nog uit, ik lachtte hiermee en zei ja dat hoop ik, ze mag gerust komen! In de auto moest ik mijn buik vasthouden, ik had buikpijn en rugpijn maar dacht dat is van de drempels op de weg. Thuis gekomen voelde ik ineens serieus weeen, ik kromp in mekaar en vroeg aan papa om de tijd in de gaten te houden. De weeen kwamen al om de 4-5 minuten en bleven gewoon doorzetten.
Toch had ik bang dat het alsnog zou stilvallen want dat was al eens gebeurd!
Om 17u00 komt altijd mijn man thuis van zijn werk dus had hem nog niet opgebeld zodat hij niet als een zot naar huis zou rijden. Hij kwam binnen en ik zei heel blij dat het begonnen was om 16u15 😍 Aangezien je niet weet hoe het zal vlotten en hoeveel last je zou gaan krijgen vroeg ik aan mijn papa om ons oudste dochtertje mee te nemen en ze terug naar huis te brengen als het slaaptijd was want mijn papa moest vroeg uit bed de volgende dag om te gaan werken.
Mijn weeen kwamen heviger en korter op elkaar, een 3-3,5 minuut van elkaar, ik belde de vroedvrouw dat ik graag had dat ze tegen half 8 bij me was aangezien mijn weeen toch al vlot kwamen en je niet weet hoe snel het kan gaan.
Ik had Bianca aan de lijn. Zoals afgesproken waren Bianca en een student om 19u30 bij me. Maar ineens zei Bianca OHHH nee ik ben de doppler vergeten 😨 ( om de hartslag van de baby te kunnen meten), op dat moment had ik 4 cm ontsluiting, tussen de weeen door kon ik nog goed wat vertellen dus Bianca besloot snel de doppler te gaan halen, een half uurtje terug naar huis en een half uurtje terug naar ons. Om 20u45 kwamen ze terug binnen.
Ik voelde wel al verschil dat de weeen al heftiger waren. Bianca zei op een moment dat ze wel nog even konden rusten aangezien ik nog te veel praat had, om 21u30 wou ik in bad omdat de weeen heftiger werden, ik had toen 6,5cm wat Bianca niet verwacht had ( door mijn veel te babbelen). Mijn weeen werden alsmaar krachtiger en deden meer pijn als ik op mijn knieën voorover ging zitten, liefste zat ik dus op mijn poep maar wist met mezelf soms geen blijf en wisselde regelmatig van houding, om 23u30 had ik 9,5cm. Toen werd de 2 de vroedvrouw gebeld om ook af te komen, dit was Ellen. De schrik kwam er goed in want het moment was bijna daar. Ik voelde heel goed het hoofdje zitten in het geboortekanaal. Aangezien het nu bijna 24u was dacht ik ook aan dat ze nu ook maar nog blijft zitten tot 20 September, nu hoeft ze ook niet meer zich te melden op 19 September .. Gedacht aan een extra verlofdag :p dus tegen 24u vroeg ik regelmatig als het nog geen 24u00 was.
Ik voelde al persdrang maar toch verbeet ik dit en kon dit nog tegenhouden door de schrik en door mijn voet te duwen tegen het bad. Eens 3 minuten na 12 was het in mijn hoofd oke om te bevallen maar toch had ik nog bang, ik ging op mijn knieën zitten zodat ik het niet meer kon tegenhouden, ik mocht nog voelen waar het hoofdje zat en daar zat nog wel een vinger speling in, ik zette mijn knop om om te gaan persen, hier moest ik toch door ...
Na enkele persweeen werd haar hoofdje geboren, de volgende weeen was ze na 2 keer persen daar, hier heb ik toch ook een beetje voor geschreeuwd 😅 Ik was namelijk ook in en uitwendig gescheurd. Ik kreeg Mirthe langs voor in mijn handen en zette mij op mijn poep om haar te bewonderen. Ik dacht oh ze is wel iets zwaarder als Emmelie maar denk niet veel verschil, na het wegen verschoot iedereen van haar gewichtje, dit had niemand verwacht. Jawel, maar liefst 4240g en 53,5cm.
Ik ben super super blij dat ik deze ervaring als herinnering kan opslaan.. het was een zaligheid om thuis te bevallen , lekker huiselijk en met kaarsjes rondom me, mijn lieve man en een team van super vroedvrouwen! Ook helemaal zoals ik het gewenst en gehoopt had, thuis bevallen onder water.
Ik ben wel blij dat ik niet wist dat Mirthe zo zwaar zou zijn want dan had ik waarschijnlijk toch meer paniek gehad voor een thuisbevalling, en geloof me al was ze over de 4 kg, dat is ook gelukt!
Ik zou deze keuze direct opnieuw terug maken voor thuis te bevallen want dit was echt magisch mooi!! Jammer dat alle mooie momenten in je leven zo snel voorbij vliegen maar we zijn Prille Begin eeuwig dankbaar om ons zo goed te begeleiden, niks is hun teveel, ze zijn 24/24 bereikbaar en hebben alle 3 hartjes van goud!
Deze ingave werd gepost op 30 november -0001
Het Prille Begin