Het geboorteverhaal van Rens

Mijn geboorteverhaal van Rens

Zo.. vanaf mijn eerste zwangerschap wou ik thuis bevallen. Maar mijn man was echt niet overtuigd. Dus zijn we van de eerste in het ziekenhuis bevallen. Ik wou er niet lang blijven... En ben dag op dag 2 naar huis gegaan. Tijdens mijn zwangerschap heb ik een zoektocht opgestart naar een vroedvrouw. Ik kwam toen via Google terecht bij het prille begin. Dankzij hun website en hun visie heb ik voor hun gekozen. Zoals ik al zei was ik snel thuis, lieve stond al aan mijn deur voordat ik thuis was. Woow, wat een binnenkomer was mij dat! Direct goeie service, zorg op maat!
Dankzij hun postnatale begeleiding wist ik dat als ik de volgende keer zwanger was, zeker thuis zou bevallen.

En toen zagen we het roze streepje op onze test.. yes... Yes ik mag terug contact opzoeken met mijn vroedvrouwen. Ik had mijn man al duidelijk gemaakt dat ik nu echt thuis wou bevallen. Mijn man was niet echt ­čĺ» % overtuigt, ma begreep wel dat ik het moest doen en steunde mij. Ook dankzij het feit dat hij Bianca en lieve kende van onze vorige zwangerschap.
Tot 35.4 heeft onze Rens in stuit gelegen. Man wat baalde ik, misschien toch terug ziekenhuis. Ik heb heel veel traantjes gelaten tijdens onze gesprekken met Bianca. Bianca gaf me verschillende tips om toch de baby doen draaien. Zelfs een uitwendige versie wou ik doen... Maar de dokters in ziekenhuis waren net in verlof, dus greep ik er weer langs. Ik bleef hopen, wensen en dromen.
En ja hoor op 35.4 smorgens vroeg draaide onze Rens, moest er zelfs van overgeven. Maar durfde er nog steeds niet op te hopen. Die zelfde dag ben ik l voor een echo moeten gaan, en wat bleek... Rens lag goed! Man man...tranen van geluk. Mijn droom kon doorgaan!!!

Toen werd het pas concreet.... Het bevallingsbad werd bestelt en geleverd. Mijn man was ook super blij voor mij. Ik heb tijdens mijne hele zwangerschap schrik gehad dat ik snel ging bevallen. Alles stond klaar, en onze kleine man mocht komen.

Telkens als ik zorgen had over iets werd ik altijd gerustgesteld door lieve, Ellen en Bianca.
Ik was vrijdag 6 oktober uitgeteld... Nog steeds geen baby.. maar ik had nog even tijd, dus liet ik het gewoon komen..
Zaterdag een kleine bloeding gehad.... Waarschijnlijk toch het begin geweest... Ik ging wandelen, deed veel trappen...om het in gang te zetten. Van dinsdag op woensdagnacht... Werd ik om 1:50u wakker, ik moest al direct wee├źn wegpuffen.. ik zong telkens het liedje altijd is kortjakje ziek en als het liedje gedaan was, was de wee ook over. Om 2u heb ik mijn man wakker gemaakt...

Volgens hem was ik toen al onredelijk, hij vroeg of het begonnen was... Ik twijfelde en zei; ja ik denk het.. kom ma gewoon na onder, want ik had schrik dat ik de oudste ging wakker maken.
Tom zei om 2:09 dat hij de vroedvrouwen ging bellen. Gelukkig nam Ellen na 1keer rinkelen de telefoon op! Tijdens dat gesprek met mijn man, heeft Ellen beslist om toch even langs te komen. Ik zei zelf nog dat ik niet Ist of het zo ver was.. maar dat het toch al wel pijn deed. Tijdens dat gesprek heb ik een wee moeten wegpuffen en ik denk dat Ellen dit ook wel merkte dat dit het serieuzer werk was.

Op een gegevend moment voelde ik persdrang, ik kon het niet meer tegen houden, het moest er uit. Ik kon niet meer wachten en commandeerde mijn lieve rustige man, dat hij een handdoek moest halen. Want ik voelde het hoofdje al... Hij zei nog ik zie het.. hij loopt naar boven. En met dat hij in onze living kwam, nam ik onze Rens vast en drukte ik tegen mijn lichaam aan.

2:35 u is onze Rens geboren. 3500gr en 49cm..

nog geen 2min later zie ik autolampen in onze straat, Tom loopt naar buiten en zegt dat onze man er al is! Ellen komt naar binnen gespurt en ziet me met Rens staan. Ik durfde niet meer te bewegen, in mijn plas vruchtwater.
Ik begon direct te ratelen.... En euforisch te zijn. Ellen controleerde mij en Rens direct.. alles was goed.. gelukkig.... Ze maakte direct de zetel klaar om te gaan skinnen met Rens..
In die tussen tijd belde ze lieve op, en lieve stond ook 10min later bij ons aan de deur..

Wat een verademing is het om thuis te bevallen. Zo privee, zo alleen.. de nazorg was top! Fijn mezelf met hulp in mijn douche wassen. Mijn man Kon zelf de 'avelstreng doorknippen en samen genieten, we zijn geen enkele seconden alleen gelaten. In het ziekenhuis heb ik lang met de benen omhoog gelegen alleen en ongewassen omdat er nog een vrouw aan het bevallen was.

Ik ben echt een uitzonderlijk geval, ik kon het niet tegen houden en wilde het ook niet omdat ik bij de oudste tegen de wee├źn vocht. En tijdens mijn gesprekken met de vroedvrouwen had ik besloten om het nu te laten gebeuren. En het gebeurde ook heel vlot dit keer.
Zo een snelle bevalling lukt alleen als alles goed zit en gaat! Daar geloof ik nu meer in!

De dagen erna waren wel even een shock voor mij, maar ik werd telkens goed opgevangen.. en kon met mijn gevoelens en angsten terecht bij ellen, Bianca en lieve!
Voor ons is dit onze laatste zwangerschap ons gezinnetje is compleet, en het voelt nu ook voor mij aan als een afscheid. Wat een topvrouwen.. mijn man was vooral bang om thuis te bevallen omwille van de rommel, en bezoek thuis. Hij stond er versteld van, dat Ellen direct de dweil en emmer van mijn man afpakte om alles proper achter te laten!
Hij zegt nu zelf dat hij Thuis bevallen aangenamer vind, ook om het eerste contact met onze oudste zoon. Alles was op onze tempo en rustiger....

Nu ik kan blijven schrijven.. maar ons bevallingsverhaal is een voor in de geschiedenisboeken.

Dank je wel,

Ellen, Bianca en Lieve!!!
Deze ingave werd gepost op 11 oktober 2017
Het Prille Begin