Het geboorteverhaal van Rik

Mijn geboorteverhaal van Rik

Rik ° 14/02/2017

Zwanger zijn van de derde, wetende dat het de laatste keer gaat zijn...
Extra bewust beleefd, extra van kunnen genieten, mede doordat er deze keer geen tegenvallers waren tijdens de zwangerschap!

De grote broers waren heel betrokken en benieuwd. Maar Twan wilde absoluut een broertje, oei 1 kans op 2 dus :-)
Doordat ik bij Twan op 35 wk in het ziekenhuis bevallen ben en bij Miel overtijd ben gegaan en zalig thuis kon blijven, gingen we uiteraard voor het tweede scenario!

Maar op zondagmorgen (34wk) veranderde alles, ik werd wakker... gebroken vliezen... mijn heel plan in duigen. Het enige positieve was dat ik nog geen weeën had.

In het ziekenhuis platte rust, met de baby was alles goed. Tot die dinsdagavond, ik voelde een wee en wist dat dit niet klopte. Een uur later is Rik geboren... Ik had er gelukkig op gehamerd dat ik het heel belangrijk vond hoe ik zou bevallen. Als het dan toch in het ziekenhuis moet gebeuren, dan wel op "mijn" manier! Op mijn zij, gedoofd licht en niet teveel mensen rond me, zalige bevalling gezien de omstandigheden zou ik zeggen!

Rik kwam heel alert ter wereld! Maar hij moest uiteindelijk toch even beademd worden om daarna mee te gaan naar de Niz. Daar lag ik, ik had hem letterlijk 1 min vast gehad... Dan maar snel douchen om naar hem toe te gaan. Daar kreeg ik het nieuws dat hij niet uit de couveuse mocht en we moesten afwachten in hoeverre hij zelfstandig kon ademen...
De volgende dag werd hij dan toch geïntubeerd, het zou maar 1 tot 3 dagen nodig zijn. Het werden er uiteindelijk 6! 6 dagen niet kunnen vasthouden, enkel aanraken... Pamper verversen, temperatuur meten, 2ml!! moedermelk geven. Simpele dingen waar ik telkens heel hard naar uitkeek!

De langste week van ons leven werd het, rollercoaster van emoties, kl... hormonen erbij. Maar dan uiteindelijk 20 februari, een dag om nooit te vergeten! In de namiddag kreeg ik het nieuws dat hij van de beademing af mocht! En het is hem gelukt, hij deed het super! 's Avonds mocht hij eindelijk even uit de couveuse!!! Eindelijk!!! Dus oma opgetrommeld zodat Roel terug kon komen naar het ziekenhuis, want dit wilden we samen ervaren!

Woensdag (ondertussen 9 dagen oud) de eerste keer "gedronken" aan de borst! Volhouden, volhouden, volhouden! Hij moest en zou aan de borst gaan drinken. Dagen heb ik doorgebracht op de Niz, van voeding tot voeding geleefd, tussendoor net tijd genoeg om te douchen en te eten! En af en toe mijn andere jongens niet vergeten natuurlijk! Het thuisfront kon ik helemaal los laten, Roel deed dat super met de hulp van Oma!

3 maart, de volgende dag die ik nooit meer vergeet! Rik mocht mee naar huis, ik denk dat ze mijn gezaag moe waren om hem mee te mogen nemen :-)

Samen met de broers is papa ons komen ophalen! Ons ja, want ik heb het ziekenhuis geen moment verlaten vanaf dat ik ben binnen gegaan. Ik besef nu des te harder hoe het moet voelen als je naar huis gaat zonder baby...

Mijn verhaal is helemaal niet verlopen zoals ik me had voorgesteld, naar de bevallingsfoto's van Miel kan ik niet kijken zonder tranen te laten, te weten hoe het is om alles thuis op het gemak te kunnen beleven! Maar Rik is een vroege vogel, en een doorzetter, dat heeft hij al bewezen!

Nu genieten we des te harder van hem! Tijdens de kraamtijd is hij niet veel zonder huidcontact geweest , dus we hebben het ruimschoots ingehaald! Lang leve de draagdoek!
Bedankt Roel, Bianca en Ellen, oma,... Zonder jullie was het me niet gelukt!!
xxx
Lieve


Deze ingave werd gepost op 14 februari 2017
Het Prille Begin