Het geboorteverhaal van Lucas

Mijn geboorteverhaal van Lucas

Door de ogen van Papa

Ik heb al verschillende geboorteverhalen gezien nu. Begrijp me niet verkeerd, er is niets mis met het traditionele geboorteverhaal. Maar ik wil dit verhaaltje een klein beetje anders aanpakken.
Tijdens de zwangerschap was het woord ‘thuisbevalling’ niet in me opgekomen. En in hoeverre ik op de hoogte was van al deze zaken, zou ik het achter 5 jaar nog steeds niet kennen…
Het spreekt misschien een beetje voor zich, maar toen ik deze vraag kreeg was het toch even raar. Ik had hier nog nooit over nagedacht. Laat staan dat ik de pro’s en contra’s al overwogen had. In een overhaaste gedachtegang antwoordde ik dan ook lomp: ‘Voor mij is alles goed. Uiteindelijk moet jij bevallen’.
Daarna komen de pro’s en contra’s. Ik hoef ze hier natuurlijk niet allemaal neer te pennen, want ik ga ervan uit dat bijna iedereen dezelfde vragen heeft omtrent thuisbevallingen.

Doorheen de verdere stadia van onze zwangerschap, komen we in contact met verschillende partijen. Enerzijds het ziekenhuis en de gynaecoloog, anderzijns met ‘Het Prille Begin’ , (en natuurlijk vele ongevraagde meningen van 3e partijen). Ik moet wel eerlijk bekennen, vanaf toen geraakte ik helemaal mee in het verhaal. Want hoe kan je nu juist oordelen voor je de verschillende partijen gehoord hebt?
Vanaf het begin heb ik altijd een goed gevoel gehad bij Bianca en Ellen. Een van mijn zorgen was onder andere: wat als er iets misloopt? Ik weet niet meer als ik dit aan hun met deze woorden gevraagd heb. Maar ik ben er nooit met een dubbel gevoel buiten gelopen. Sinds we in contact kwamen, heb ik trouwens nooit meer echt dubbele gevoelens hierover gehad.

Toen begon het echte werk. Dinsdag 7 maart, ik werd wakker en het eerste dat mijn vrouw zegt is: ‘Poepie, ik denk dat je niet hoeft te gaan werken vandaag’. Zij had al meer in de gaten, maar had me nog niet direct wakker gemaakt. Ze wou me pas wakker maken als ze zeker was dat het zover was. Maar snel hadden we in de gaten dat de tijd aangebroken was om Bianca en Ellen te bellen.
Het wachten tot ze aankomen, blijft toch eventjes spannend. Als toekomstige papa had ik geen idee wat ik in hemelsnaam kon doen. Behalve even wachten, en geruststellen. Nog een klein beetje wachten, en weer geruststellen. Ondertussen was ik zelf doodnerveus. Maar mijn taak was geruststellen…
Toen Ellen en Ilse aankwamen, was het wachten voorbij. Ineens word ik zelf overdonderd met het gevoel dat alles in orde komt. Ik weet niet waar dit aan lag. Was het gewoon het gevoel dat we bekwame mensen rond ons heen hadden, was het hun aangenaam rustige manier van praten, of was het gewoon hun rustgevende lichaamstaal die enkel zei: ‘Relax en geniet’.
Trouwens, voor de mensen die Ilse nog niet kennen: Ilse is een laatstejaars student, die stage loopt bij Het Prille Begin. Aan Ilse dit nog even: Ilse, je was heerlijk aangenaam om rond ons te hebben tijdens de bevalling. Als de werkwijze en manier van met mensen omgaan op je school gegeven wordt, gaat er nog een mooie lichting vroedkundigen afstuderen dit jaar.

Naarmate de dag vorderde, werd het op een gegeven punt duidelijk dat het thuis niet ging lukken. Ik denk af en toe dat de genen van de papa meespeelden in het feit dat Lucas geen zin had om te komen. Ook al waren we op dit punt beland, nog steeds wisten Bianca, Ellen en Ilse hoe ze met ons om moesten gaan. Doorheen de hele dag heb ik geen enkel gevoel van ongerustheid ervaren.
Hoe jammer het uiteindelijk ook leek, de rest van de bevalling moest toch doorgaan in het ziekenhuis. In eerste instantie vond ik dit heel erg voor mijn vrouw… Zij heeft er erg lang naar uitgekeken om thuis te bevallen. Maar toch weten wij ook dat dit de beste beslissing is geweest.
Eenmaal daar, duurde het niet lang voor wij Lucas welkom mochten heten op de wereld.
Als je pas een kindje verwacht, denk je niet echt na over de bevalling. Je bent bezig met de echo’s, alles regelen, en de bevalling komt als laatste. Wat je erbij mag pakken dus: als de bevalling daar is, ben je totaal niet voorbereid. (Als je je hier al op kan voorbereiden bij een eerste zwangerschap).
Hetgene mij als totaal niet-voorbereide papa doorheen deze dag geholpen heeft: een sterk team om ons te steunen. Niet door ons continu te zeggen wat we moeten doen, maar door er te zijn. Ik denk dat dit een groot verschil gemaakt heeft. Wij hebben in alle comfort van ons eigen huis, onze bevalling grotendeels mogen meemaken. Zonder er alleen voor te staan. Wanneer wij misschien in de toekomst voor een broertje of zusje van Lucas gaan, denk ik dat deze keer de papa de vraag stelt: ‘Wil je een thuisbevalling?’

Wij willen iedereen van het Prille begin op deze manier ook nog eens bedanken. Bedankt Bianca, bedankt Ellen, en bedankt Ilse.
Deze ingave werd gepost op 07 maart 2017
Het Prille Begin