Het geboorteverhaal van Bobbi

Mijn geboorteverhaal van Bobbi

Na drie bevallingen in het ziekenhuis wilde ik zo graag thuis bevallen maar mijn man was er echt geen voorstander van 🙁 Ik heb toch een afspraak gemaakt bij Lieve en Bianca en van de eerste afspraak bij Bianca was ik er helemaal van overtuigd dat ik thuis wilde blijven! We zouden mijn man nog wel overtuigen 😉

na een tweede afspraak bij Bianca en daarna bij Lieve was manlief wonder boven wonder ( semi ) overtuigd, yes!!!

Nadat we het badje in huis hadden staan en de datum dichter bij kwam begon hij toch wel weer wat te twijfelen maar gelukkig heb ik voet bij stuk gehouden. Op 5 september ‘s morgens om acht uur verloor ik wat vruchtwater en dit bleef langzaam wat doorsijpelen. Ga maar werken zei ik tegen mijn man, dit kan nog wel tot morgen duren want ik voel nog helemaal niets.

Tegen de middag heb ik Bianca toch maar even gebeld en ze kwam na haar spreekuur even langs om te kijken. De vliezen waren inderdaad wat gescheurd maar nog altijd was alles rustig en ze zou na het avondeten even terug komen. De kleinste lag in bed en ik dacht bij mezelf dan ga ik nog maar even wat op de bank liggen want morgen zal de pret wel beginnen. Ik ging liggen en voelde een knap in mijn buik en gelijk kwam daar de eerste wee. Het was intussen bijna twee uur. Mijn man had toch besloten om eerder naar huis te komen, goddank, en vroeg hoelang er tussen de weeën zat. Uh, drie minuten ongeveer maar ik had pas drie weeën gehad. Zullen we Bianca maar bellen zei hij. Och nee zei ik ik heb nog maar een paar weeën gehad. Hij belde toch 🙂

Bianca kwam eraan en hij zou dan het zwembadje al opzetten want dat duurde toch wel even voor dat opstond en gevuld was. Allè dacht ik nog, dat badje staat hier dan de hele avond in de living. Ach dan kan ik wel nog wat tv kijken vanuit bad. Eens even kijken hoever ik was dan wist Bianca van waar we vertrokken. 5 cm, dat ging hard. Het was drie uur en Bianca ging dan toch maar blijven. De weeën werden sterker en sterker en de kleine man werd opgehaald door oma. De andere oma zou de grote jongens mee naar huis nemen dus die was ook onderweg.

Ik kreeg steeds meer druk naar achteren en ik had dan ineens toch wel door dat het hard ging! In het zwembadje dan maar. Daar kwamen de persweeën, ik wilde nog niet, was er nog niet klaar voor en een beetje bang, ook al was het nummer vier. Gewoon je lichaam laten doen zei Bianca, doe maar wat je lichaam aangeeft. Ok dan, na een paar keer persen was de baby dan daar. Er lag een spiegel in het water waardoor ik zelf mee kon kijken en dat vond ik geweldig. Bianca geef me de kleine tussen mijn benen aan en wat was ik opgelucht!

Onze kleine baby, we wisten nog altijd niet wat het was en het maakte ook niets uit. Toch maar eens voelen, ik denk dat het een meisje is zei ik en Bianca bevestigde dit. Ik had al drie jongens en in onze familie hebben we twaalf kleinkinderen waarvan nu twee meisjes, wat waren we blij! Onze Bobbi Elisabeth! Geboren 5 september om vijf uur, 4 kg en 53 cm en een meisje 🙂

Wat een geweldige ervaring. Ik ben zo blij met mijn keuze om thuis te blijven en wat zijn we geweldig gesteund door Bianca, Lieve en Ellen! Zowel voor als na de bevalling, echt super. Dames enorm bedankt voor jullie fantastische steun, dankzij jullie heb ik een heerlijke kraamtijd gehad en het is een droom om mijn laatste kindje zo te hebben mogen krijgen, precies zoals ik het altijd gewild had.

Liefs Dave, Jamie, Haley, Damon, Benjamin en Bobbi
Deze ingave werd gepost op 13 december 2016
Het Prille Begin