Het geboorteverhaal van Helena & Lucas

Mijn geboorteverhaal van Helena & Lucas

Al twee jaar keken we er naar uit om mama en papa te worden.

Aangezien jullie met twee waren vondt de gynaecoloog het veiliger om een keizersnede te doen, vooral mama was hier in het begin direct mee akkoord omdat dit voor jullie minder risico’s inhield.

Naarmate de gesprekken met de vroedvrouwen en een andere gynaecoloog kwamen twijfelde ik toch. Ik wou toch voor een gewone bevalling gaan!

Jawel, topvroedvrouwen Lieve en Bianca hadden me kunnen overtuigen samen met de gynaecoloog! Tot op het moment dat mijn vliezen braken ging ik hier ook van uit.

Maar dan kreeg ik te horen welke gynaecoloog van wacht was, helaas het werd zeker een keizersnede.

Richting ziekenhuis zijn de weeën heviger geworden, aangekomen op de kraamafdeling (21u) was het heel hevig! De monitor werd aangeschakeld, bloeddruk genomen en ja meteen alles gedaan als voorbereiding voor de sectio.

Zelfs geen één keer is er gekeken hoeveel ontsluiting ik had!

Zodra de gynaecoloog bij de andere patiënt klaar was zou het zo ver zijn.

De vroedvrouwen vroegen vaak gaat het, natuurlijk niet, hevige weeën en braken. Maar als iemand nu toch eens iets wou doen!?

Op de klok was het intussen al 21.40u. Het leek maar te duren, ze konden natuurlijk geen epidurale geven omdat ze niet wisten hoeveel ontsluiting ik had en omdat het toch een sectio werd, er is geen één keer gevraagd of ik een gewoon bevalling wou proberen!

21u50 richting operatiezaal, daar zat ik alleen, enkel een stagiair vroedkunde stond bij me, hevge weeën, mag ik gaan liggen? Nee, voor de epidurale moet je zitten.

Ok je mag gaan liggen, de anesthesist zet hem liggend. Nog steeds was Frank buiten aan het wachten terwijl iedereen druk in de weer was.

Epidurale gezet, heerlijk gevoel, superfijne anesthesist! Dan mocht Frank eindelijk erbij komen, vlug nog een laatste foto van ons tweetjes en voila daar was ons Helena al! Veel te snel, gynaecoloog vertelde niets, daar was Lucas.

En dan mocht de papa mee, daar lig je dan als mama. Helemaal niet het gevoel dat je net mama bent geworden! Kinderarts komt de kindjes, jou eigen kindjes laten zien. Nog geen minuut en weg zijn ze weer. Papa gaat mee met hun naar beneden.

Intussen is de gynaecoloog bezig met alles dicht te naaien, de klok hangt recht boven je, de tijd gaat zo traag voorbij.

Een uur later zie je voor het eerst je kindjes, Helena mocht even tegen me liggen, ik rilde van de epidurale. Hierdoor heb ik haar niet lang kunnen vastnemen, Lucas helemaal niet.

Het gevoel van mama zijn en het werkelijke ontbrak. De emoties die je op tv ziet bij een bevalling waren er niet geweest!

Stilaan besefte je wel dit zijn onze kindjes, onze wondertjes.

Maar dat was nog niet genoeg, de nacht na de bevalling een wondrevisie.

Genoten zoals ik had verwacht heb ik niet van de eerste dagen, het was een zware bevalling en kraamtijd.

Jammer dat in die tijd de vroedvrouwen nog niet mee mochten, anders had ik dit zeker graag gehad en mij misschien iets meer op mijn gemak en begeleid gevoeld!

Ine , mama van Helena en Lucas
Deze ingave werd gepost op 26 november 2016
Het Prille Begin