Het geboorteverhaal van Tilda

Mijn geboorteverhaal van Tilda

Voorheen met Lieve en Bianca afgesproken dat ik de arbeid zolang mogelijk thuis wou doen en de bevalling en het verder verblijf in het ziekenhuis te Genk.

Dinsdag 04-10-2016 I 03.00

Krampen ter hoogte van mijn onderbuik. Even naar het toilet om dan maar weer verder te slapen. Afgelopen nacht heb ik ook zo eens een kramp gevoeld… Ik maak me dus geen zorgen.

Iets later weer zo’n menstruatieachtige kramp, deze komt terug om de 10 a 15 minuten. Ik ben blij dat ik in mijn bed lig en probeer nog wat te slapen.

Renaat staat om 5u45 op om te gaan werken. Ik sta iets later ook op en besluit op de zetel te gaan liggen. Trouwe viervoeter Bobke wijkt niet van mijn zijde en neemt het besluit om dit ook letterlijk te doen. Hij springt – ondanks dat hij weet dat dit niet mag – op de zetel om tegen mijn buik te gaan liggen. Zalig! Ik zeg al lachend tegen Renaat dat ik toch overweeg om een epidurale aan te vragen.

Renaat maakt hier een foto van en we spreken af dat ik nog wat blijf rusten en hem op de hoogte hou en eventueel Lieve/ Bianca zal bellen als ik vragen heb. Ik hoef hem maar te bellen en hij springt de auto in om naar huis te rijden. Achteraf bekeken vind ik dit zeer raar van mij, die gerustheid dat hij nog de tijd heeft om even van Dilsen – Stokkem naar zijn werk in Genk te rijden en erna weer terug. Ik besef nu dat dit komt omdat ik weet dat Lieve en Bianca tijdig bij mij zullen zijn en mij met raad en daad zullen bijstaan.

(Gelukkig heb ik de dag ervoor een nieuwe gsm gekocht aangezien mijn vorige de helft van de tijd niet werkte waardoor ik vaak niet bereikbaar was en anderen ook niet kon bereiken -> OMG!)



Ik besluit nog even mijn benen te scheren. Wat een gedacht!!! Ik zie me nog op de badkamer staan tussen de weeën door, met mijn dikke buik, één been op de lavabo,… En bedenk me dat ik blij ben dat ik de vrijdag ervoor nog naar de schoonheidsspecialist ben geweest voor mijn groot onderhoud J

Even de douche in, dit verlicht een beetje het ongemakkelijk gevoel tijdens de wee maar dit is het toch niet voor mij. Liever mijn pyjama terug aan doen en richting de living gaan.

07.25

Ik besluit toch naar nummer van Prille Begin te bellen. Ik krijg Bianca aan de lijn en beschrijf de situatie. De weeën worden intenser en vinden plaats om de 8 a 10 minuten. Ze vraagt hoe het zit met de intensiteit van mijn weeën. De één wee is wel al wat sterker als de andere wee en hier zit nog niet echt een vaste regelmaat in. We hebben dus nog tijd. Ik geef wel aan dat ik graag zou willen dat ze eens langskomt om te controleren. Geen probleem, ze kijkt even na hoe ze dit met haar kinderen kan regelen en laat me binnen 10minuten iets weten hoe laat ze komt. Enkele minuten later stuurt ze mij een sms om te laten weten dat Lieve om iets na 8 zal langskomen maar dat ik altijd kan bellen als ik eerder voel dat het niet gaat. Prima voor mij!

08.20

Lieve komt aan en wordt enthousiast onthaalt door Bobke en mijzelf!

Zij onderzoekt mij (bloeddruk (oké), hartslag van baby (oké, oef ze heeft geen stress en zit nog lekker chill in mijn buik) en inwendig onderzoek (kleine 4 cm opening, howly SH*T, even een reality-check, dit is echt aan het gebeuren, de zogenaamde ARBEID!!!)

De intensiteit is nog te afwisselend en we zitten rond de 8 minuten aan weeën.

Lieve stelt voor dat ik Renaat bel, dat zij bij mij blijft tot hij hier is en dat we dan verder zullen kijken.

08.45

Telefoontje naar Renaat, hem ge-update en hij is de rust zelve (achter bleek dat hij nog eerst zijn koffietje heeft gedronken en toen naar huis is gekomen… tot verbazing van zijn collega’s)

Lieve zet zich neer, ik heb de drang om met haar te babbelen en besef achteraf dat ik zo dankbaar ben dat ze bij mij is. Ze heeft de situatie aan mij overgelaten, geen opdringerige gesprekken/houding… gewoon mij de ruimte gegeven om mij voor te doen gelijk ik me voelde. Straf!

09.20

Renaat arriveert en we besluiten dat Lieve best nog even naar huis gaat en we haar bellen als de weeën intenser en sneller elkaar opvolgen.

In tussentijd neem ik verschillende posities in om de weeën op te vangen. Wandelend, op mijn zij liggend met kersenpittenkussen, op knieën, … ik concentreer me op mijn adem en check regelmatig mijn gsm om de tijdsduur in de gaten te houden.

Renaat houdt me vanop afstand in de gaten en verteld achteraf dat hij vaak zijn lach moest inhouden tijdens het wegpuffen van de weeën. Ik verkeerde in mijn eigen wereld!

11.22

Ik had er stillaan genoeg van (weeën om 5 minuten en zelfs minder en de pijn was zo goed als altijd even intens) en vraag Renaat om Lieve te bellen. 15 minuten later was ze aanwezig en checked ze hoeveel opening er is…..”Amai, goed gewerkt, 8 a 9 cm opening”

“ Wat?! Is er nu geen epidurale meer mogelijk? ” was mijn eerste reactie. Lieve stelt dat ik dit ook zonder zal kunnen aangezien ik het al zo goed heb volgehouden en al deze tijd zo rustig ben gebleven.

Ze stelt tevens voor om rustig richting ZOL te vertrekken. Ik mag bij haar in de auto en Renaat komt na.

De autorit was echt geen lachertje… raam open voor frisse lucht, weeën om de paar minuten, elke hobbeltje voelbaar, taffelaars op de baan,…

Eenmaal aangekomen op de parking van de spoed ‘wandelen’ we richting onthaal van de spoed. Mensen hebben ongetwijfeld een heel spektakel te zien gekregen. Mijn meest marginale pyjama, geen BH aan , weeën wegpuffen op de auto van Lieve, op de auto van iemand anders, op de vuilnisbak, op de balie van spoed, … etc.

Renaat zat al op zijn gemak te wachten in de wachtzaal van de verloskamer en we werden vriendelijk binnengelaten door vroedvrouwen Marlies en Esther. Lieve heeft de overdracht gedaan in de verloskamer en heeft mij nog bemoedigende woorden toegesproken na mijn herhaaldelijke vraag tot epidurale ( bemoedigende leest als “ het interesseerde mij geen fluit wat iedereen te zeggen had over dat het geen zin meer had, ik wou de anesthesist bij mij hebben!!!”)

Lieve moest spijtig genoeg de verloskamer verlaten ( afspraken binnen ZOL)

Infuus gestoken, mij aan de monitor gehangen, weeën weg gepuft met behulp van Renaat en de vroedvrouwen,…

De assistent-gynaecoloog kwam zich voorstellen en zij vertelde mij ook dat mijn gynaecoloog in het ZOL aanwezig was en dadelijk erbij zou komen. Heel fijn maar ik wou gewoon weten waar de anesthesist bleef… Ik kreeg te horen dat dit geen zin had. Alweer gevolgd door die bemoedigende woorden “ge zijt zo rustig, ge doet dit zo goed, amai wat een prestatie om uw arbeid zo lang thuis te doen,…” En ik kon enkel denken “wat een stom idee van mij om die arbeid zo lang mogelijk thuis te willen doen, nu zit ik hier zonder epidurale!”

Ze hadden wel een goed voorstel voor mij. Ze gingen mijn vliezen breken, dan zou de persdrang groter worden en zou ik er aan mogen beginnen en voordat ik het wist zou ons kindje er zijn. Klonk goed.

Vroedvrouw Esther legde mij uit wat ik moest doen tijdens elke wee: adem telkens blokkeren, mij vasthouden aan de beugels met de ellebogen naar buiten, persen, en dit 3 keer tijdens 1 wee,…etc.

Ik heb echt goed geluisterd maar toen het eenmaal zo ver was, was mijn reactie : “ neen, dit doe ik niet!!” Ik voelde ons kindje haar hoofdje drukken en het idee dat ik haar daardoor moest drukken vond ik angstwekkend!

De vroedvrouwen en assistente-gynaecoloog hebben mij opnieuw echt aangemoedigd – redelijk luid en kordaat dit keer J – en dit hielp. Komaan Marjan, persen persen persen, adem inhouden, geen geluid maken, trek uw knieën op, komaan,…etc. Dit heeft een aantal weeën geduurd en er kwam schot in de zaak.

Ze vroegen mij of ik eens wou voelen aan het hoofdje dat kwam piepen (ieuw! ) en erna of ik een spiegel wou om eens te kijken (gedver!). Achteraf bleek dit te zijn omdat sommige vrouwen hierdoor gestimuleerd worden om dan harder door te persen. Ik behoor dus niet tot dit type van vrouwen.

Ze vroegen ook of Renaat eens wou komen kijken, maar ik wou zijn hand niet loslaten. Mijn bijgeloof zal hier wel hebben meegespeeld, de heilige Drievuldigheid, Marlies/Esther links van mij, Renaat aan rechts van mij en niemand mocht van plaats veranderen of te veel praten. Ik zat nog in mijn eigen wereldje en hierin bepaalde ik wie welke rol speelde. Ik vergat echter wel dat ik ook een hoofdrol had en ook mijn rol moest spelen.

Ik ben eerder het nuchter type en toen de assistente mij aankeek en het volgende op een resolute manier zei: “ Marjan, gij moet nu volop gaan persen, hoe langer ge hier over doet hoe vermoeiender dit voor u en kindje wordt” – had ik echt zoiets van komaan gene flauwe hier, het is nu aan mij en ze moet eruit! Et voila, 1 wee later en ons madam was er!

Tilda I 04-10-2016 I 13.39 I 3kg130 I 48,7 cm

“Ze is er, pak haar maar, kijk eens naar uw mooie dochter,…etc. “ Ik kon geen pap meer zeggen en ze hebben Tilda op mij gelegd terwijl ik mijn ogen gesloten hield.

Ik heb haar vastgenomen. Dit was ons 1ste moment. Zij voelde mij, ik haar, zij hoorde mij, ik haar,…. Het maakte niet uit dat we elkaar niet zagen, dit was nu onze wereld, ons moment. Ik heb iets later mijn ogen geopend en ik kon niet anders dan glimlachen. Renaat zat nog altijd plichtsbewust rechts van mij, zo fier als een gieter. Ons gezin! Waar Bobke deze ochtend lag, daar lag nu Tilda. Zalig! Ik keek er naar uit om Bobke te laten kennismaken met onze nieuwe aanwinst en wist diep van binnen dat dit dik in orde kwam! Kon ook niet anders, geboren worden op werelddierendag! J

De vroedvrouwen hebben onze wens om zolang mogelijk te skinnen gerespecteerd! We hebben maar liefst 2 uur in verloskamer gespendeerd. In alle rust en met veel zorg omringd!!

Ik ben dankbaar voor Lieve en Bianca hun begeleiding, voor Renaat zijn rust en zijn vertrouwen in mij, voor Bobke zijn knuffels, voor de zorgen van het ZOL personeel… en vooral voor Tilda haar keuze om ’s nachts alles in gang te zetten.

Ik weet dat bovenstaande tekst redelijk lang is maar ik wil dit niet vergeten, ik wil Tilda de kans geven om dit te lezen als ze hier klaar voor is. Dit is zonder twijfel één van de meest krachtigste momenten uit mijn leven! Ik kies ervoor om dit nooit te vergeten, te koesteren en het zeker niet te verbloemen. J
Deze ingave werd gepost op 01 november 2016
Het Prille Begin