Het geboorteverhaal van Elise

Mijn geboorteverhaal van Elise

Mag ik ons even voorstellen. Wij zijn Lobke en Mikel. In januari 2016 werden wij verrast met het nieuws dat wij een kindje zouden krijgen.
Samen met de vroedvrouwen Bianca en lieve van “het prille begin” hebben we ons voorbereid op een thuisbevalling. Natuurlijk krijg je dan soms de vraag van buitenstaanders als we dit wel zouden riskeren. Door de goede begeleiding van de vroedvrouwen hebben we hier geen enkel moment over getwijfeld. Dat we er geen spijt van hebben gehad kan je lezen in ons geboorteverhaal.

Op woensdag 7 september waren we uitgeteld. Ondertussen wisten we al dat we ouders werden van een dochtertje. ’s Nachts tegen half 12 begon het dan ineens. Ervoor waren we nog een goede avondwandeling gaan maken en hadden we nog gezelschapsspelletjes gespeeld.
Natuurlijk was het allemaal heel spannend op dat moment. Bianca (nicht van mij) had ons gezegd dat we hen mochten bellen wanneer de weeën 1 minuut lang duurden en om de 5 minuten kwamen. Tijdens onze zwangerschapslessen was gezegd dat als ze de eerste weeën ’s nachts zou krijgen dat we dan moesten proberen om rustig in bed te blijven liggen en de rust te nemen die we nog konden krijgen. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. We waren natuurlijk beide heel enthousiast dat het eindelijk begonnen was en we keken ernaar uit om onze dochter zo snel mogelijk in onze handen te houden.
Tegen 2 uur kwamen de weeën goed na elkaar. Er zaten soms 5 minuten tussen maar ook soms minder. De weeën duurden meestal meer dan een minuut. Tijd dus om Bianca wakker te bellen.
Ondertussen was Mikel alles klaar aan het zetten in de veranda. Een plastieken zak rond de zetel, het badje aan het installeren,… .
Tegen half 3 kwam Bianca aan met al haar spullen, de living stond ineens een stuk voller. Ik lag ondertussen op de zetel. De weeën waren even minder. Bianca heeft dan even alles onderzocht. Ze heeft mijn bloeddruk gecontroleerd (11/8). Heel goed dus. Daarna hebben we samen naar het hartje van onze dochter geluisterd. Haar hartslag was heel goed. We konden dus spreken van een goede start. Bianca stelde dan voor om eens te voelen hoeveel cm ontsluiting ik had. Op 38 weken had ik een kleine 3 cm ontsluiting. Na de controle bleek dat ik nu een kleine 5 cm ontsluiting had.
We waren natuurlijk heel enthousiast, we zaten al op de helft ongeveer. Daarna is het plots allemaal stilgevallen. Er kwamen steeds minder en minder weeën. Bianca stelde dan ook voor dat we even probeerde te rusten. Ze is dan ook even naar huis gegaan. We hebben dan een uurtje of 2 geslapen op de zetel. Daarna zijn we nog even op bed gaan liggen waar we ook nog een uurtje of 2 hebben geslapen.
Het was ondertussen middag, de mama van Mikel was koffiekoeken gaan halen en die hebben we dan nog opgegeten. Na het middageten begonnen de weeën weer terug op gang te komen. Bianca is dan namiddag terug gekomen om ons te begeleiden. Ik had op voorhand een usb-stick gemaakt met muziek die we graag luisterden en waar we rustig van werden. Deze stond stil op op de achtergrond.
Bianca heeft eerst weer alles gecontroleerd. Met de baby en met mij was alles in orde. Na het inwendig onderzoek bleek dat ik nog steeds op 5 cm zat. Geen vooruitgang geboekt. Ook had bianca het gevoel dat de baby gedraaid was. Voor een makkelijkere bevalling zou de baby terug moeten draaien. Hiervoor gaf Bianca tips. Ik moest in bepaalde houding de weeën opvangen. Ik moest mijn poep zo hoog mogelijk omhoog duwen. Hierdoor kwamen de weeën goed door. Na een tijdje stelde Bianca voor om de weeën eens op te vangen in het badje. Mikel heeft dan het badje gevuld en daarna ben ik in het badje gaan zitten. Het was even zalig om in het badje te zitten. De pijn verdween dus de weeën verdwenen ook. Een teken dat het toch allemaal nog niet echt ingang was. Er wordt gezegd dat als je in bad gaat en de weeën verminderen, dat het voorweeën zijn. Ik kon terug volledig ontspannen. Bianca stelde dan voor dat ze nog even naar huis ging en na het avondeten zou terug komen. Zo afgesproken zo gedaan. De tijd ging nu al verschrikkelijk traag en het was ook wel een beetje frustrerend dat telkens de weeën minderde. We werden natuurlijk ongeduldig, we wilden ons dochtertje vastnemen. Ondertussen werd het voor ons stilletjes duidelijk dat het niet voor 8 september ging worden. De was ondertussen al avond en er waren wel weeën maar deze zetten niet goed door. Dan een uur goede weeën, dan een uur rustig. Bianca had ondertussen nog een inwendig onderzoek gedaan ( nog steeds 5 cm) en had ook eens gepeuterd ( hoe ze dan zeggen 😉 ) maar het bleef allemaal vrij kalm. Ondertussen waren we al 24 uur bezig en geraakten we toch een beetje moe. Bianca wou dat we het allemaal een beetje loslieten. We moesten proberen even in bed te kruipen en wat te rusten. Bianca stelde voor om op de zetel te slapen maar we hebben dan gezegd dat ze maar even thuis ging slapen zodat zij ook op het gemak kon rusten. We zijn toen rustig in bed gekropen. Na een kwartier dachten we dat er weer zo een uurtje kwam van weeën. Dit klopte maar duurde langer dan een uur. We zijn dan terug naar onder gegaan. Ik ben dan in het badje gaan zitten om de weeën zo op te vangen. De weeën werden minder, toch bleven ze regelmatig komen. Ondertussen zat ik er even door. Dit was het enige moment waarop we samen gedacht hebben, misschien gaat het thuis toch niet lukken. Natuurlijk hadden we graag thuis bevallen maar in nood of het zou niet lukken thuis zouden we onze knop hebben omgeschakeld en meteen naar het ziekenhuis gegaan zijn. Ondertussen had Mikel terug gebeld naar Bianca en haar weer wakker moeten bellen. Natuurlijk was Bianca weer meteen bij ons om ons te helpen en te ondersteunen. Bianca had toen ook door dat ik er op dat moment volledig door zat.
We hebben dan samen naar het hartje geluisterd van baby, dat geeft natuurlijk weer wat power. Alles was in orde met de baby, zij ondervond duidelijk geen stress die wij op dat moment wel hadden J. Bianca heeft toen nog een inwendig onderzoek gedaan, er was maar weinig vooruitgang. Het was een beetje meer als de avond ervoor. Toch een kleine teleurstelling voor me. Ik had hard moeten werken vanaf 12u ’s nachts. Ik had toch gehoopt op een beetje vooruitgang.
Dat was het moment dat we toch even moesten nadenken. Wat gaan we doen?
Bianca kwam met een voorstel:
1: We gaan naar het ziekenhuis, ze breken daar het water…
2: Bianca zou het water breken, zou kijken als het vruchtwater in orde is en daarna kijken als er na 2 uur goede vooruitgang zou zijn.
We hadden alle vertrouwen in Bianca en hebben dan samen beslist om het water door Bianca te laten breken.
Met een speciaal haakje heeft ze dan mijn water gebroken om half 4. Mijn gedacht van water breken was heel anders. Ik dacht dat er veel water zou komen maar dit was bij mij niet het geval. Er liep een beetje vruchtwater uit, dit was niet troebel dus we konden verder.
Na het breken van de vliezen was de eerste wee prijs. Amai dat was dus een echte ontsluitingswee. Mijn vriend had het even moeilijk mij zo zien af te zien maar door een oppepper van Bianca was hij snel weer bij de les J. Samen met mijn vriend en Bianca ben ik dan naar het badje gegaan om mijn weeën op te vangen. Ja deze weeën waren heel anders dan de weeën die ik de uren ervoor heb gehad. Al snel vroeg ik aan mijn vriend om bij mij in het badje te komen zitten zodat hij druk kon uitvoeren op mijn onderrug tijdens de weeën. Bianca zat rechts van mij en mijn schoonmoeder zat links van mij. Wee na wee hebben we samen opgevangen door lage tonen te maken met onze stem. Ondertussen luisterde Bianca na elk kwartier na het hartje van de baby. Zij zat daar duidelijk nog goed. Ze merkte er niets van wat er allemaal in de buitenwereld aan de gang was.

We hadden samen afgesproken dat we na 2 uur gingen kijken als er voldoende vooruitgang was. Na een uur had ik er genoeg van. Ik wilde pijnstilling, ik wilde naar het ziekenhuis. Door de pijn moest ik overgeven. Bianca bleef ons maar aanmoedigen dat ons dit ging lukken. Ze stelde dan ook voor om eens te voelen als er vooruitgang was. Na het voelen bleek dat er duidelijk vooruitgang was geboekt. Ik had ineens 8 cm ontsluiting. Dus het werken was niet voor niets geweest. Dit gaf me weer een kleine boost. Toch ging de tijd zo traag vooruit. Elke minuut duurde precies een eeuwigheid.
Samen met mijn vriend, schoonmoeder en Bianca ving ik wee na wee op. De 1 wat beter dan de andere. Ondertussen was het half 6. Bianca ging nog eens voelen. Nadat ze gevoeld had, zegt ze, heb je nog geen persdrang. Dit was het punt waar we allemaal naar hoopte. Ik had volledige opening. Tijd voor onze dochter op de wereld te zetten. Bianca gaf me de tip gewoon te doen wat ik voelde tijdens een perswee. Ondertussen had Bianca de andere vroedvrouw gebeld om ons te komen helpen tijdens de bevalling.
Het gevoel om te persen was een zalig gevoel voor mij. Eindelijk een ander manier om met mijn weeën om te gaan. Ik duwde zo hard als ik kon. Ondertussen was Lieve ook aangekomen. Er was niet echt iets afgesproken als ik in het water wilde bevallen of op de barkruk. We zouden gewoon doen wat ons het beste aanvoelde. Na een half uur persen in het badje konden we het hoofdje van onze dochter voelen. Toch was het nog een hele weg dat ze moest afleggen. Ondertussen werd nog steeds de baby goed gecontroleerd maar ze gaf nog steeds aan dat alles goed was.
Bianca en Lieve vroegen als ik niet eens uit het water wou komen om te persen. Ze hadden een barkruk( ze noemen ze dit, dit is een constructie waar je zo zit als op een wc). Ik vond dit een goed idee dus ben ik uit het badje gegaan. Ik ben dan op de barkruk gaan zitten. Mijn vriend is toen achter mij komen zitten om mij te helpen. Wat bleek, ik ben te klein waardoor mijn benen niet de grond raakte wanneer ik op de barkruk zat. Hierdoor kan ik niet goed genoeg persen.
Omdat dit ook niet werkte kwamen ze met idee om in de armen van mijn vriend te gaan hangen en zo kon ik wel goed druk zetten en persen. Tijdens het persen kwam het bovenste deel van het hoofdje al enkele keren piepen. We zagen een beetje haren. Lieve hield een grote spiegel voor ons zodat we alles konden meevolgen. Telkens kwam er meer tevoorschijn tot ineens het hoofdje er volledig uitkwam. De rest volgende al snel.
ELISE was geboren om 6u55. De tranen van geluk liepen over onze wangen. We hadden ons dochtertje vast in onze handen. Wat een zalig gevoel!
Ondertussen had ik me goed gelegd op de zetel. Elise lag op mijn borst en was voor het eerst aan zoeken naar mijn borst. Met behulp van Bianca en Lieve heeft ze toen voor het eerst gedronken. Een zalig gevoel. Tegelijkertijd was de navelstreng nog goed aan het nakloppen. De laatste goede bloedcellen werden nog gegeven aan Elise. Het was op dit moment ook tijd voor de nageboorte. Na een klein halfuurtje is deze spontaan gekomen. Het was wel even schrikken voor mijn vriend en ik. We hadden wel voorgesteld dat het groot was maar zo groot. Lieve heeft ons dan ook nog even laten zien hoe de vruchtzak eruit zag. We kregen dan keuze om de placenta weg te gooien of bij te houden voor later. Wij hebben ervoor gekozen om het bij te houden en we gaan er later een boompje op planten.
Toen dit allemaal gedaan was, mocht Mikel de navelstreng doorknippen. Het was een surieuze dikke navelstreng want het klemmetje pastte maar net. Navelstreng doorknippen en even op de foto. Onze adrenaline stroomde nog steeds door ons lijf.
Nadat de nageboorte was gebeurd heeft lieve mij nog even verzorgd. Gelukkig had ik alleen maar een paar schaafwonden waardoor de verzorging snel voorbij was.
Na een uurtje met mijn dochter geskinned te hebben, was het tijd om haar te wegen en te meten. Jaja, dit was toch verschieten voor ons allemaal. Elise was 50,5 cm groot en woog 3,560 kg. De gynaecoloog had gezegd dat het een klein babytje ging zijn maar hadden ze het toch een beetje mis.
Toen was het tijd voor de papa, hij mocht zijn t-shirt uit doen en mocht gaan skinnen met zijn dochter. Dit was natuurlijk voor hem een zalig moment.
Toen mijn vriend aan het knuffelen was met Elise, was het ideale moment om even te gaan douchen. Met de hulp van mijn schoenmoeder ging dit heel vlot.
Tegelijkertijd waren ze onder alles aan het opruimen. Ook waren ze de papieren voor Elise allemaal in orde aan het maken. Mikel is dan naar boven gekomen met Elise en we zijn samen in bed gaan liggen met Elise tussen ons in.
Het was een feit: er was een nieuwe gezinnetje ontstaan ( een heel gelukkig)!
We mogen dus met trots vertellen dat we er een geslaagde thuisbevalling hebben opzitten. Het waren de spannenste, vermoeiende, teleurstellende, pijnlijkste maar mooiste 32 uren van ons leven. Deze ervaring zullen we nooit vergeten.

Tot slot willen wij Lieve en Bianca bedanken voor de hulp voor, tijdens en na de bevalling. Ook wil ik mijn schoonmoeder bedanken voor alle hulp tijdens de bevalling. Jullie hebben dat super goed gedaan!

Bianca, jou willen we toch nog even extra bedanken voor de vele uren die je met ons gespendeerd hebben tijdens de bevalling. Bedankt om steeds achter ons te staan en ons telkens weer moed te geven om door te zetten. Zonder jou hadden wij dit zeker niet gekunnen. Je was een TOPvroedvrouw en natuurlijk een TOPnicht!

Bedankt allemaal!

Fiere ouders Lobke en Mikel
Elise Jaeken
Geboortedatum: 9 september 2016
tijdstip: 6u55
lengte: 50,5 cm
gewicht: 3,560 kg
Meter: Neeltje Verschuren
Peter: Roy Jaeken
Deze ingave werd gepost op 25 oktober 2016
Het Prille Begin