Het geboorteverhaal van Ibe

Mijn geboorteverhaal van Ibe

Maandag 26 oktober 2015 – 40 weken en 8 dagen zwanger

8 dagen over mijn uitgerekende datum en onze kleine man lijkt er nog niet klaar voor te zijn.
Die ochtend hebben we een afspraak bij Bianca. Een week eerder had ik 1 cm ontsluiting en mijn hals was een beetje zacht. Vandaag heb ik nog steeds maar 1 cm ontsluiting. Gene vette dus! Bianca besluit mij te strippen en geeft me een homeopatisch middeltje mee naar huis dat de weeën zou kunnen opwekken. Het zijn kleine witte bolletjes die ik moet oplossen in water en de hele dag door mag drinken.. Dus dat doe ik!

Lennert en ik hadden op 36 weken besloten om thuis te bevallen. Het idee dat ik in een bed moest bevallen vond ik echt niet leuk! Voor de bevalling zelf had ik geen schrik, wel voor een eventuele knip, wat in het ziekenhuis vaak veel te snel gedaan wordt. Het is mijn bevalling en ik wil het doen op mijn manier! Toch kon ik er beter vanuit gaan dat ik in het ziekenhuis zou bevallen. Ik had nu niet veel tijd meer.

Die avond probeer ik dan maar vanalles om mijn weeën op te wekken. Ik sta te dansen en te springen in de badkamer, de trap op en af. Als ik uit de douche kom, merk ik dat ik een stuk slijmprop verloren ben. Superblij!! Ik hoop dat het nu eindelijk zover is…

Dinsdag 27 oktober 2015 – 40 weken en 9 dagen zwanger

Het is 01u30 als ik plots wakker wordt. Er begint iets te rammelen. Ik voel een felle pijn in mijn onderrug die weer wegtrekt. Als de pijn even later weer terug komt, weet ik dat het zover is. Ik besluit Lennert nog niet wakker te maken en blijf rustig in bed liggen. In een artikel had ik gelezen dat het beter is om zolang mogelijk in het donker te blijven en de weeën te negeren. Ik probeer nog wat te slapen maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan 😀

Om 5u00 gaat Lennert zijn wekker. Ik zeg hem dat het misschien beter is dat hij thuis blijft omdat het vandaag wel eens de grote dag zou kunnen zijn.

Om 6u30 komen de weeën regelmatig om de 5 minuten. Toen dit om 8u30 nog steeds zo was, heb ik Bianca opgebeld. Rond 10 uur is ze dan een kijkje komen nemen. Lennert had ondertussen het bevallingsbad al opgeblazen terwijl ik in kleermakerszit in ons bad zat. Bianca heeft dan gekeken hoe ver ik stond. 2 cm ontsluiting… Omdat ik nog helder ben en goed babbel tussen de weeën, besluit Bianca nog even terug weg te gaan. Ze stuurt Lennert naar de winkel om Aquarius te kopen en ik blijf nog wat ik mijn bad zitten. Als Lennert even later terug komt is er al veel veranderd. De weeën zijn veel intenser en hij krijgt niet veel reactie meer van mij. Hij belt Bianca op en ze komt meteen terug naar ons.

Ondertussen zit ik al 2 uren in bad en is het tijd om van positie te veranderen. Ik ga op mijn knieën aan de rand van het bed zitten. Ik mag in Lennert en Bianca hun handen knijpen en kan de weeën goed opvangen door diep in te ademen en uit te blazen. Als dit het is, dan red ik het wel 😀

Even later vraagt Bianca of ik wil gaan rechtstaan. Ik houd mij vast aan Lennert en probeer alles te laten hangen en de weeën voorbij te laten gaan. Maar dat gaat snel mis..
Ik heb mijn ademhaling niet meer onder controle, wordt misselijk en moet overgeven.

Ik ga even in bed liggen. Dit gaat echt niet! Dan maar terug op mijn knieën…

Lennert laat ondertussen het bevallingsbad vol lopen met water. Het lijkt erop dat het bijna zover is.
Bianca loopt met me mee naar de badkamer en ze helpen mij om in het bad te stappen. Zalig!

Het warme water doet goed. Ik ga op mijn knieeën over de badrand hangen.
Als er na een tijdje nog niets is veranderd, besluit Bianca mijn ontsluiting nog eens te checken. Vreselijk! Hiervoor moet ik op mijn rug gaan liggen en ik kan de pijn zo echt niet verdragen. Ze zegt niet hoe ver ik sta, maar ik heb nog wel even te gaan. Hoelaat het op dat moment was weet ik niet. Het moet ergens in de late namiddag geweest zijn.

Tussen de weeën bespreken we wat we gaan doen. Ik kan niet in bad blijven zitten. De weeën volgen elkaar zo snel op dat ik maar net uit het bad kan stappen. Ik vang een paar weeën staand op terwijl Bianca me vasthoudt. Inademen en uitblazen werkt al lang niet meer. Ik maak lage klanken en dat helpt echt supergoed! Bianca helpt mij aan te kleden en ik ga terug op het bed liggen.

Nu heb ik het helemaal gehad! De pijn is zo hevig! Ik zeg tegen Lennert en Bianca dat ik niet meer wil maar die negeren mij gewoon. Tijdens de volgende wee begin ik te schreeuwen en daardoor moet ik terug overgeven. Door hun peptalk kan ik me herpakken.

Nu begint het vooruit te gaan!

Het is 22 uur als ik de eerste keer op de klok kijk. Ik ga terug in bad zitten en op dat moment heb ik 8 cm ontsluiting. Het einde is in zicht. Ik probeer mezelf tijdens de weeën aan te moedigen en dat helpt enorm om te pijn te kunnen dragen. Tussen de weeën ben ik volgens mij ook een paar keren even in slaap gevallen. Bianca vraagt of ik met mijn poep kan proberen te schudden om de baby te laten zakken, dus ik doe keihard mijn best 😀

Om 23u30 voel ik nog steeds geen persdrang en Bianca wil me nog eens even checken. Volledige ontsluiting en de baby komt zelf al bijna piepen… Ze vraagt mij om zelf eens te voelen en inderdaad!..
Ik mag beginnen persen!

Maar dat lukt niet… Ik ben zo bezig met de weeën dat ik niet voel dat ik kan persen. Bianca zegt dat ik mij moet ontspannen en proberen te voelen dat de baby komt. Vanaf dan heb ik totaal geen pijn meer. Ik voel de weeën niet en dus ook niet wanneer ik kan persen. Ik doe dan maar wat 😀

Na 1 keer persen kan ze het hoofdje al zien. Als ik even opkijk, zie ik Lieve in de deuropening staan. Ze is net aangekomen. Lieve voelt aan mijn buik om te kijken wanneer ik weer een wee heb. Mijn vliezen zijn nog niet gebroken dus doet Bianca dat. Ik heb meconiaal vruchtwater maar het is te laat om naar het ziekenhuis te gaan. Onze kleine man doet het wel goed. Het hoofdje is bijna halverwege als ik er geen beweging meer in krijg. ‘Ik kan dit niet!’ zei ik. Lieve en Bianca vragen me om iets rechter te gaan zitten en goed naar hen te luisteren. ‘Maak u maar eens goed kwaad’ zei Lieve. En floep… daar is het hoofdje. Even later volgt ook de rest en kunnen we onze kleine IBE eindelijk ontmoeten. Wauwww!! Ik had gedacht dat hij zou huilen, maar dat doet hij niet. Hij doet zijn oogjes open en kijkt me aan.

Ik ben stiekem keifier op mezelf.

Ik ga op mijn rug liggen zodat Ibe ook in het lekkere warme water blijft. Nadat de navelstreng uitgeklopt is, mag papa hem doorknippen. Het water begint af te koelen en we besluiten naar het bed te verhuizen. Als ik probeer recht te staan voel ik me helemaal niet goed. Het lijkt wel alsof ik in een vliegtuig zit en word draaierig. Lennert trekt zijn t-shirt uit en neemt Ibe van me over. Lieve en Bianca helpen me om in bed te gaan liggen. Ze leggen Ibe terug bij mij zodat hij kan proberen te drinken. Ondertussen wachten we nog op de moederkoek. Die zit heel laag maar ik kan hem er niet uit persen. Het lijkt wel alsof ik geen buikspieren meer heb. Na iets meer dan een uur kwam hij toch eindelijk. Wat een opluchting! Ik ben zoooo blij dat ik thuis ben kunnen bevallen en dan zou ik door die moederkoek nog naar het ziekenhuis moeten?

Terwijl wij genieten van onze kleine man, wordt alles terug opgeruimd door deze lieve dames.



Het was een hele zware dag en tijdens de arbeid heb ik tegen mezelf gezegd dat ik dit geen tweede keer doe, maar daar denk ik nu weer helemaal anders over.

We zijn heel blij dat we deze mooie periode samen met Bianca en Lieve hebben mogen meemaken. Het zijn schatjes en hebben een bijzonder plaatsje in ons hart gekregen. Ik kijk al keihard uit naar de volgende!!
Deze ingave werd gepost op 18 oktober 2016
Het Prille Begin