Het geboorteverhaal van Sien

Mijn geboorteverhaal van Sien

Hallo, wij zijn de familie Rutten. Familie kunnen we nu zeggen, want we zijn met 5! Bart en Loes en onze 3 kids Bram, Lowie en Sien. Het voelt nog steeds een beetje eng, de verantwoordelijkheid over zo’n groot gezin. En tegelijk is het echt wat we wilden: een groot gezin, zodat er altijd leven is in huis, en ook altijd een beetje (of veel) gezellige rommel. Zo voelde de start van de derde zwangerschap eigenlijk ook: een beetje eng, wilden we dit echt? Nog eens de hele baby periode? Een derde hummeltje waar we ons volledig voor zullen geven? Maar vooral heel blij, het was toch onze droom van in het begin… De zwangerschap was niet super, dat moet ik toegeven. 4 maanden moe en misselijk, gevolgd door een zware periode op het werk, om het laatste trimester te vullen met een gammel bekken, brakke nachten, een man met een hernia operatie, een mega drukke periode op het werk en 2 kids… En toch herinner ik me nu vooral de leuke dingen: hoe geweldig Bram en Lowie met ‘de dikke buik’ omgingen, en allebei bijgaande vragen (komt die baby dan straks uit jouw mond mama?), de kapstok in onze glimlach toen we wisten dat we een meisje kregen, het moment dat ik niet meer achter mijn bureau paste, de immense golven die Sien in mijn buik kon maken, ik kon haar voetje soms echt bijna vastpakken!

Wat wel gek was: bij Bram en Lowie was ik helemaal klaar voor de bevalling. Ik geloofde helemaal in mijn lichaam en vertrouwde erop. Dat was nu niet. Telkens als ik eraan dacht kreeg ik eigenlijk schrik. Want hoe je het ook draait of keert: het doet toch wel pijn.

Tot op de dag van de bevalling had ik weinig connectie op dat vlak met m’n lichaam. Het duurde lang eer ik durfde aangeven dat ik dacht dat het zover was. Ik wilde immers niemand onnodig uit bed halen, en ik had die week al verschillende valse starten gehad. Om half 12 ‘s nachts begonnen de weeën. Toen die een uur later nog steeds elke 5 minuten kwamen, gaf ik mezelf een kwartier: als het dan niet was stilgevallen, was het begonnen. Een kwartier later maakte ik Bart wakker (die kwam met de leuke respons dat hij ook wat last had van zijn maag, die moest nog even wakker worden J). Ik gaf aan dat ik eerst even wou douchen, en dan de vroedvrouw bellen. Nog steeds twijfelde ik. Aan de telefoon liet Lieve me echter geen keuze en maakte er niet veel woorden aan vuil: niet onnozel doen, ik kom af. Dat was heel fijn, iemand die dan de regie over neemt J. Toen Lieve en Mirthe (stagiaire) aankwamen, was alles nog OK en ze begonnen met alles klaar te zetten. Niet lang daarna begonnen de weeën goed hun best te doen: ze kwamen in volle hevigheid, en het enige wat ik kon doen was roepen en fuck zeggen. Ik ben nog altijd blij dat de jongens daar niks van mee hebben gekregen J. Anders als de vorige keren was wel dat ik heel helder was, niet zo in die endorfine roes. Ik denk dat ik daardoor wat meer overvallen werd door de pijn en moest gaan liggen, terwijl ik bij de jongens echt kilometers gewandeld heb tijdens de arbeid. Ook de twijfel bleef, want toen Lieve vroeg of ik dacht persweeën te hebben kon ik daar niet op antwoorden, terwijl het 5 minuten later toch echt wel zover was. Dus daar lag ik dan, niet op de met plastieken hoes geprepareerde matras, maar op m’n zij in de zetel J. En toen had ik ook nog het lumineuze idee om op m’n zij te bevallen, wat wilde zeggen dat ik met 1 been op Lieve haar schouder leunde! M’n water was ook nog niet gebroken wat maakte dat ik echt het gevoel had tegen een muur te persen. Lieve stelde voor om zelf eens te voelen, dat was wel heel speciaal, zo’n vruchtzak. Gelukkig heeft ze toen de vliezen gebroken, dat was echt een verademing. Toen kon Sien echt komen. Ondertussen was ook Bianca aangekomen. Even was ik een beetje het noorden kwijt en zag ik het niet meer zitten, maar als iedereen zegt dat je goed bezig bent en het hoofdje er bijna is, ga je toch maar door J. Sien werd echt super geboren: meteen een beetje huilen, en al vrij snel gingen haar oogjes open! Ze was super alert en rustig. Ook het aanhappen ging goed: ze heeft bijna meer als een uur gedronken, en met zoveel gretigheid dat iedereen haar kon horen slikken J. Toen kwam helaas nog een deel waar ik tegenaan keek: de placenta. Dat was bij de jongens altijd een bevalling apart. Mirthe mocht dit meedoen. En ze deed het perfect! Hier en daar een klein beetje tractie, en de placenta kwam bijna gelijk niks! Dat was een enorme meevaller J. Als afsluiter nog een hechting, dat deel mag van mij ook overgeslagen worden maar het is voor het goede doel… en vanaf dan was het gewoon genieten, met z’n drietjes op de bank. Op 4 uur tijd was de klus geklaard…

Na de hele oprommel begon het licht te worden: het was Pasen. Bart ging nog snel eitjes in de tuin verstoppen om dan de jongens uit bed te halen en te vertellen dat niet alleen de Paashaas, maar ook de ooievaar was geweest. Perfecter kon niet…

Hoewel het geen perfecte bevalling was omdat ik het geloof in mijn eigen lichaam niet vond, is het super wat een goede begeleiding op zo’n moment doet. De vroedvrouwen waren zo rustig, zo professioneel en vol vertrouwen , dat je gewoon meegaat. Dat geeft heel veel steun. Alles kan en alles mag. Ze onthouden ook wat je vorige ervaringen zijn, en houden daar rekening mee. Elke vrouw kan bevallen, daar heeft de natuur voor gezorgd, maar het is de entourage die mee bepaald hoe de ervaring is. En die is met deze vroedvrouwen gewoon super….
Deze ingave werd gepost op 27 maart 2016
Het Prille Begin