Het geboorteverhaal van Warre

Mijn geboorteverhaal van Warre

We hadden ons zo goed mogelijk voorbereid op wat ging komen. We hadden de zwangerschapscursus bij Lieve en de borstvoedingscursus bij Bianca gevolgd. Filmpjes bekeken, boekjes gelezen,… Ook de controles bij Lieve en Bianca waren heel geruststellend. Ja hoor we waren er klaar voor.

Ik wou graag de arbeid aan huis doen en zo lang mogelijk wachten om naar het ziekenhuis te gaan. Dit wilde dus ook zeggen zonder epidurale. Met Bianca of Lieve aan mijn zijde zag ik dat helemaal zitten. Zij zouden mij er wel door helpen.

Maar omdat ik GBS positief was hebben we er toch voor gekozen om op tijd naar het ziekenhuis te vertrekken.


Het is allemaal al heel vroeg “begonnen”.


Zondag 8 maart

Ik had al meer dan een week pijnlijke harde buiken, die duidelijk te zien waren op de monitor maar nog te onregelmatig waren om iets van betekenis te hebben. Ik had met mijn man een week geleden afgesproken dat we iedere zondag gingen uiteten zolang we nog met ons tweetjes zouden zijn. En dat deden we ook vandaag, ik was 37,5 week ver. Lekker gegeten maar was niet op mijn gemak, de harde buiken werden pijnlijker en had nu ook een druk naar onder toe. Spannend! Was dit het begin vroegen we ons nog af.

Thuis gekomen, een lekkere douche genomen en bed in gekropen. ’s Nachts werden de “weeën” pijnlijker en om de 4-5min.


Maandag 9 maart

Om 2u30 Bianca gebeld. Ze was even later bij ons om te kijken hoe ver we stonden. Het was nog heel erg vroeg, 1cm opening en de baarmoederhals was stug. Dus de opdracht gekregen om terug bed in te kruipen en wat te slapen. Ben een uurtje ingedommeld. ’s Morgens had ik nog “weeën” om de 5min ongeveer. Terwijl ik aan het twijfelen was om Bianca terug te bellen, had ik al een gemiste oproep van haar.

Om 9u30 is ze terug komen piepen. 2cm opening, baarmoederhals minder stug maar ligt nog ver weg. Ze heeft het dan een beetje gestimuleerd.

Om 11u is mijn nicht gekomen die voetreflexologie doet. Ik wou alles proberen zodat het zich zou doorzetten.

Gedurende de dag volgden de weeën zich sneller op, duurde langer en werden pijnlijker.

Om 19u heeft Thomas Bianca terug opgebeld. Een kleine 3cm opening, baarmoederhals weker maar nog niet verstreken. Bij het onderzoek voelt Bianca dat hij wat schuin ligt met zijn hoofdje. Ze raad me aan om op mijn rechterzijde te liggen zodat hij zich makkelijker kan draaien. Die nacht heb ik mijn slijmprop verloren. En de “weeën” zijn minder.


Dinsdag 10 maart

’s morgens gaan we naar Bianca, de afspraak stond al vast. Het was allemaal een beetje rustiger worden. Ik kreeg dan ook de raad van Bianca om tegen mijn lichaam te zeggen dat ik hier niet van onder de indruk was. Dat het met wat zwaarder geschut moest afkomen. En dus dat deed ik. Ik ging er vanuit dat het nog zeker twee weken ging duren voor ons kleintje ging komen. Heb dan de hele dag nog last gehad van dezelfde harde buiken die ik al een paar weken had.


Woensdag 11 maart

Een serieuze aanval van nesteldrag zorgde ervoor dat ik begon te poetsen, vensters wassen, cake bakken… Ik begon weer wat te voelen, maar nee ik zou me niet aanstellen, het was waarschijnlijk weer niks. Ben nog naar de winkel gegaan, maar tussen de rijen moest ik toch eens even stoppen omdat het toch wel begon te “pitsen”.

Thuis gekomen ben ik aan het eten begonnen. Mijn bord heb ik half laten staan omdat het toch wel pijnlijker begon te worden. Als het nu niet begonnen was, dan wist ik het echt niet meer.

Om 21u gebeld, het was Lieve. Even later kwam ze een kijkje nemen. Nog altijd een kleine 3cm opening. Maar Lieve wist me te vertellen dat het nu toch wel echt begonnen was. Als ik het niet meer alleen aan kon of als de pijn te erg werd dan moest ik maar bellen.

De bal was voor mij een groot hulpmiddel. De weeën werden feller en volgde zich sneller op.


Donderdag 12 maart

Om 1uur hebben we terug gebeld, het werd nu toch wel serieus. Het was terug Bianca. Haar enthousiasme werkte aanstekelijk. Het gaf me weer terug energie om door te gaan.

Om 3u30 ging ze nog eens kijken hoe ver we stonden. Een goede 3cm maar nu was de baarmoederhals ongeveer verstreken. Wat was ik blij dat er toch schot in de zaak kwam. Nog even doordoen.

Om 5u30 had ik een kleine 5cm, het hoofdje moest wel nog wat zakken. We besloten om stilletjes naar het ziekenhuis vertrekken.

Aangekomen in de verloskamer was het tijd om afscheid te nemen van Bianca. Dat viel me toch zwaar. Maar het zou nu toch niet lang meer duren, daar hield ik me aan vast.

Tot op een gegeven moment alles stil viel, geen weeën meer. Dit kwam wel meer voor, verandering van omgeving. Maar het kwam niet meer opgang.

Ik had twee keuzes, of ze zouden m’n vliezen breken of ik zou terug naar huis gaan.

Naar huis gaan zag ik echt niet meer zitten, nu waren we eindelijk zo ver, nu moest hij ook maar komen.

Om 11u had ik epidurale gehad en hadden ze mijn vliezen gebroken.

Omdat de epidurale goed werkte kon ik wat op adem komen en een beetje rusten. Nu was het toch afwachten. Om 12u30 was er nog altijd geen verbetering dus kreeg ik een infuus om de weeën op te wekken. Om 14u had ik 6cm opening, woehoe!! Nog 4 te gaan. Mijn man was al aan het tellen. Gemiddeld 1cm per uur dus het zou nog wel even duren.

Maar om 14u35 voelde ik een druk, ik dacht dat ik naar het toilet moest. De vroedvrouw vertelde mij echter dat ik volledig ontsluiting had. Yes, we zijn er! Het hoofdje moest wel nog zakken dus we zouden nog een uurtje wachten.

Om 15u30 ben ik beginnen te persen. Vol goede moed en met de steun van mijn man. Hij volgde alles goed mee. Door de epidurale was het moeilijk om te voelen of ik goed bezig was. Dat was heel frustrerend. Maar ik bleef werken.

Na een klein uur persen heeft de vroedvrouw beslist om de gynaecoloog te laten komen. Ik was helemaal op en omdat zijn hoofdje wat schuin zat kreeg ik hem er zonder hulp niet zelf uit.

Om 16u35 na een serieuze knip en met behulp van de zuiger (hiervan bespaar ik jullie de details) is dan eindelijk onze Warre geboren! Een flinke zoon van 3kg780 en 50cm.

De dagen in het ziekenhuis waren moeilijk, dit vooral omdat de borstvoeding niet goed lukte en ik dit zo graag wou doen. Met telefonische ondersteuning van Bianca en Lieve lukt het een beetje en gaf me ook telkens weer moed om door te zetten.


Bianca en Lieve, bedankt voor alles. De controles voor de bevalling, de steun tijdens de arbeid en de nazorg thuis, allemaal met zoveel enthousiasme, liefde voor het vak en vakkennis.
Deze ingave werd gepost op 19 juni 2015
Het Prille Begin