Het geboorteverhaal van Margo

Mijn geboorteverhaal van Margo

Neen zei ik, ’t is niet meer voor januari. En nee hoor, op 1 februari is onze eerste spruit geboren. Maar ’t is wel nog begonnen in januari. Om 2u30, om precies te zijn, is mijn water gebroken. Meteen klaarwakker uiteraard! Naar beneden, kleur vruchtwater controleren, groot kraamverband uit de doos vissen en proberen te beseffen dat “het” gaat beginnen… waar is de telefoon? Lieve neemt op, meteen op haar altijd enthousiaste en vriendelijke toon. Als ik wil komt ze meteen langs om naar de harttonen te luisteren, maar als ik gerust ben, en vooral als ik de baby (we wisten toen nog niet dat het een meisje was) binnen het komende uur voelde bewegen, dan was dat niet noodzakelijk. Ik voelde haar bewegen dus werd er ’s ochtends afgesproken. Tja, en nu, ik voelde nog geen weeën dus misschien toch maar terug naar bed (na eerst nog 4x dat kraamverband te hebben ingewisseld voor een droog) Niet dat ik nog dacht aan slapen, maar alle rust is welkom leek ons. Eens goed in bed begonnen de weeën tegen u… af en toe met 1 oog naar de klok gepiept… tiens…10min verder… 5min verder… uit het bed… beneden…staat nog afwas… pff toch maar niet… zetel liggen…neen, ha de bal, ja dat werkt goed, park dient als armsteun, zo al wiegend op de bal kunnen we ertegen.

Bert zag het allemaal aan, hij probeerde nog te slapen maar tevergeefs. Hij heeft mij dan al maar bijgestaan met drinken en eten… voor zover mijn beperkte behoefte. Maar aangezien het nog wel even kan duren proberen we toch best mijn systeem van brandstof te voorzien hé.

Tegen achten stond Lieve voor de deur, de baby stelt het prima. Lieve installeert zich en observeert mij een paar uur. We kunnen nog babbelen tussen de weeën, die komen wel vlot maar voelen niet allemaal even straf. Lieve legt ons uit dat het voorweeën zijn, dus nog geen ontsluitingsweeën… m.a.w. het kan nog even duren. Ze stelt voor om nog even naar huis terug te keren, als Bert en ik ons daar goed bij voelen. Ze legt ons uit hoe we de ontsluitingsweeën kunnen herkennen zodat we haar dan kunnen bellen. Of als we eerder nood hebben aan haar ondersteuning dan bellen we gewoon eerder. Ik vond dat prima, want op dit moment was ik liever nog wat op mezelf. Bert ging de dieren buiten verzorgen en ik probeerde tussen de weeën door wat afleiding te zoeken in radio luisteren.

Vanaf 12u is Bert bij mij komen zitten als ‘secretaris’. Een wee om 12u05 en die duurt 1min20 ongeveer….enz… iedere 5min… mijn adem pff… Lieve bellen…ik wil weten of ik dat hier goed doe met dat gepuf, want nu wordt het serieus. Om 13u stapt Lieve weerom door de deur… harttonen luisteren, in orde. Bert heeft zich ondertussen begeven aan het opzetten van het bevallingsbad. (Nu kan hij nog vrij bewegen) Lieve is akkoord, nu zijn het ontsluitingsweeën. Ze verteld me dat ik het prima doe, dat ze Bert even gaat helpen en dat we daarna misschien best eens voelen hoeveel centimeter ontsluiting ik heb en hoe de baby ligt.

Bad staat klaar. Ze ondersteunen me van de bal naar de eenpersoonsmatras die we voor de gelegenheid op onze zetel hebben geïnstalleerd. Lieve vraagt of ik wil weten hoeveel centimeter ik heb. Ik twijfel, maar toch maar niet. Ik had geen zin om gedemotiveerd te worden als het bijvoorbeeld maar 2cm zou zijn. Achteraf blijkt dat ik op dit moment 5cm ontsluiting had… heel goed, dus voorweeën doen ook goed hun werk. De baby is wel een sterrenkijker, geen nood, de kans is heel groot dat de baby zich nog draait vertelt Lieve. Ik ben dan maar op mijn knieën in dat bad gaan zitten zodat de zwaartekracht kon helpen om de baby te draaien. Die sterrenkijker-positie zorgt wel voor langere weeën en die stralen erg goed uit naar mijn rug. Daarom doet het o-zo-goed om in het bad te zitten. Tijdens de weeën giet Bert immers warm water over mijn rug… Heerlijk! Ondertussen mag ik in Lieve haar handen knijpen.

Om mijn knieën even te ontzien ga ik op mijn rug liggen in bad. Dat vind ik aangenamer om de weeën op te vangen. Lieve vraagt mij tussendoor hoe de weeën aanvoelen, zo kan ze inschatten of de baby zich draait. En zo wisselen we nog een paar keer van positie. Totdat ik de neiging krijg om mee te duwen, persdrang zeg maar. Lieve controleert in het bad of ik voldoende ontsluiting heb om te mogen persen… niet dus. Lieve besluit dat het even tijd is voor verandering… uit het bad, eens naar het toilet en dan terug op de bal. Op die bal heb ik een spurt… weeën komen heel kort op mekaar… pijnlijk maar ondertussen 16u dus ik vind alles goed en zeker als het vooruit gaat! Want nu mag het er dan toch eindelijk van gaan komen, ik wil die kleine eruit J Ik probeer zo goed mogelijk die persdrang weg te puffen tijdens de weeën, maar Lieve merkt dat dit niet meer haalbaar is voor mij. Ze stuurt me terug de matras op en kan ons gelukkig vertellen dat er volledige ontsluiting is EN dat de baby gedraaid is! Ok, yes yes yes, nu duurt het niet meer lang. Ondertussen 18u zoiets. Ik ga terug in het bad zitten op mijn knieën met mijn armen over de rand hangend. Vanaf nu mogen de remmen los, ik mag persen. Bert mag amper een centimeter van mijn zijde wijken. Bianca is ondertussen ook gearriveerd. Samen met Lieve zorgt ze voor voldoende water in het bad. Het is immers belangrijk dat de baby onder water blijft gedurende de bevalling.

Het persgedeelte in ongetwijfeld mijn grootste prestatie ooit. Ik heb ontzettend hard geduwd en toen ik dacht niet meer harder of langer te kunnen duwen waren er gelukkig nog Bianca en Lieve om me aan te sporen dat het toch harder nodig was! Bert zit bij mij en dient als tegengewicht zeg maar. Ik trek zijn broek bijna in stukken . Maar het gaat goed… Lieve ziet het hoofdje en ik mag voelen. Bert staat even op om te gaan kijken, maar haast zich gelukkig terug want ik had hem nodig. Ik had iedere keer een beetje wee over, maar geen adem meer… help… aanmoediging van Lieve en Bianca… en toen bedacht ik… NU MOET die kleine eruit… dit is de laatste wee! En daarmee perste ik alsof mijn leven er vanaf hing en daar was ze dan! Amai wat een opluchting daar beneden. Lieve duwt haar tussen mijn benen door en ik kan haar zelf uit het water heffen…Wat een geweldig moment, die eerste aanblik. Ik laat me achterover in het water zakken en zo kunnen we een tijdje genieten van dit moment. Ondertussen staat Bianca mij bij voor de eerste borstvoeding. Lieve helpt Bert om te kijken naar het geslacht van de baby en de navelstreng wordt doorgeknipt.

Dan zijn we klaar om van het bad naar de matras te verhuizen. Ik steun op Lieve en Bianca die me gelukkig goed zeggen wat te doen, en vooral heel rustig aan te doen.

Op de matras begint het volgende verhaal: De placenta, dat verdomde ding! Moet dat er verdorie ook nog uit geduwd… nog weeën. Ik vertel mezelf voortduren dat het vanaf nu alleen maar beter wordt, de ergste pijn is geleden en als ik Margo eruit kreeg dan zal ik die moederkoek er toch ook wel uitkrijgen. Het heeft toch nog een uur geduurd, maar het is spontaan gelukt. Bravo!

Ondertussen heeft Margo haar eerste maaltijd binnen en mag ze lekker nagenieten op papa’s blote borst. Ik voel me ontzettend flauw, misschien lage bloeddruk, maar nee hoor, het is gewoon uitputting van de inspanning… eten en drinken geblazen… cola, water, boterhammen, chocolade, druivensuiker… en frisse lucht. Zet eens een raam op kipstand zeg! We hadden het ook heel warm gestookt voor de geboorte, plus die vochtige lucht binnen. En zo komt er langzaam terug kleur in mijn gezicht.

Lieve heeft het bad al opgeruimd, de placenta gecontroleerd en staat nu klaar om mij onder handen te nemen. Even wassen en de schade opmeten… ik ben lichtjes gescheurd…. 3 hechtingen, alleen het bovenste huidlaagje. Maar dat is eigenlijk geen erg. Die schaamlippen die geschaafd zijn, die doen pijn. Enfin, alle instructies worden doorgegeven m.b.t. de verzorging, Lieve en Bianca zorgen dat ik helemaal in staat ben om nog ouders te ontvangen. Nu 22u. Telefoontjes worden gepleegd… Alle maten en gewichten van Margo worden opgenomen. Lieve en Bianca vertrekken om 23u, ons huis staat ondertussen terug zoals ’s morgens. Het kraamverband ligt klaar op het toilet, de kraamhulp is verwittigd en de laatste instructies voor de nacht worden gegeven. Morgen om 10u komt Bianca terug. En zo start dit nieuwe hoofdstuk in ons leven.

Je denkt voortdurend: dit kan ik niet, maar jawel hoor, je kan het echt wel. Denk daaraan. Lieve en Bianca zijn 2 geweldige mensen die je goed op deze gebeurtenis voorbereiden en je er, samen met je partner, doorheen loodsen. Ze hebben gedurende de hele dag sporadisch foto’s genomen. Ik vind het nu erg leuk om die foto’s te hebben, om de bevalling te verwerken.

De eerstkomende dagen na de bevalling zijn wij als nieuwbakken gezinnetje geweldig ondersteund door Lieve, Bianca en de kraamhulp. Kraamhulp is echt aan te raden, zeker als je thuis bevalt, maar ook als je in het ziekenhuis bevalt. Veel succes!
Deze ingave werd gepost op 12 maart 2015
Het Prille Begin