Het geboorteverhaal van Simon

Mijn geboorteverhaal van Simon

Ons babyverhaal begon op 29 augustus 2013… Ik had altijd een regelmatige cyclus. Toen ik dan een paar dagen overtijd ging, een zwangerschapstest deed en die positief bleek, wisten we, dat als alles goed verliep, er begin mei een kindje zou komen… 2 dagen later ging ik naar de huisarts voor een bloedtest. Hij verzekerde me, wanneer de test positief was, ik ook wel degelijk zwanger was

Zo geschiedde…

Een vriendin (Kathleen) van ons vroeg me of ik aan een vroedvrouw had gedacht en zij raadde ons Bianca en Lieve aan… Ik had wat twijfels aanvankelijk, bezocht hun website en eens de 5maanden gepasseerd, maakte ik toch een afspraak en dat voelde al direct goed.

Enkele afspraakjes volgden, we hadden weinig vragen (we lieten het allemaal op ons afkomen), toch begonnen de zenuwen en de angst voor het onbekende de laatste weken voor de bevalling wel toe te nemen. Telkens opnieuw stelden ze me/ons gerust. Tijdens één van de afspraken werd de vraag gesteld waar we zouden bevallen… Normaal gezien in Overpelt en zeker niet thuis. Ik stond wel meer open om een groot deel van de arbeid thuis op te vangen, samen met Bianca of Lieve.

Ik was uitgeteld voor 5 mei 2014. Ik wist niet hoe of wat een wee was en hoe het te herkennen. In de laatste week voor de uitgetelde datum dacht ik wel vaker dat ‘het’ zou beginnen, niet dus. Maandag 5 mei passeerde, … Niets. Donderdag 8 mei mocht ik in de voormiddag aan de monitor… Niks, het zou nog wel even rustig blijven daarbinnen. Maar vrijdag 9 mei rond 03.45 werd ik wakker met een felle steek in mijn onderbuik. Ik keek op mijn horloge 03.45-03.53-04.01-04.09-… het leken wel de eerste weetjes… Om 05.00 maakte ik Bert wakker… “Ik denk dat het begonnen is.” Waarop hij prompt zei dat hij Bianca of Lieve zou bellen. Ik wilde toch heel zeker zijn en ging nog eerst in de douche. De ‘pijn’ was goed te doen, maar de tijd ertussen verkortte. Toen verloor ik mijn slijmprop en wist het zeker: HET IS BEGONNEN. Het overviel me zo, alles overviel me… Ik wist niet wat er op me af ging komen en toch bleef ik redelijk rustig. Om 06.30 belde Bert omdat hij merkte dat het menens was. Achteraf gezien had hij ook niet langer hoeven wachten.

Om 07.00 kwam Lieve aan. Gelukkig hadden we een badje in de living staan, lekker voor de open haard. Ik twijfelde of ik er wel in zou gaan, maar al snel was die twijfel weg en zorgde het warme water voor een enorme verlichting. Van 07.45 tot 10.45 heb ik de weeën opgevangen in het badje en dit terwijl Lieve regelmatig mijn rug masseerde! Bert stond erbij en keek ernaar, hihi. Rond 09.30 stelde Lieve voor even te controleren hoever we stonden, aangezien ik in Overpelt zou bevallen en ik ZEKER niet te laat wilde zijn. Op voorhand was al besproken dat we op tijd zouden vertrekken (rond 5-6cm opening + het was toch een 35tal minuten rijden) en me daar geen zorgen over moest maken, want “de baby zou er niet uit vallen”. Ik hoopte dat Lieve niet zou zeggen dat ik maar een centimeter of 2-3 opgeschoten was… Maar ohh seg, wat deed me dat toch pijn, dat controleren… Toen ze dan zei minimum 7cm, ik denk zelfs 8cm, dacht ik: Oh gelukkig, maar tegelijkertijd: dan zijn we al te laat om te vertrekken? De intensiteit van de weeën werd feller en feller. Het volgde zich plots ook sneller en sneller op. Lieve stelde me de vraag wat we zouden doen. Tja, ik wist het niet, mede omdat ik dat op dat moment niet leek te kunnen beslissen, maar ook omdat er in mijn hoofd maar 1 scenario zat sinds een aantal maanden… Ik wilde een periode thuis blijven en dan “op het gemak” naar het ziekenhuis gaan. Omdat ik niet besliste of wist wat te doen, stelde Lieve voor om Bianca te bellen en de baby thuis te laten geboren worden. Ik zag dit totaal niet zitten, maar probeerde het los te laten, want de weeën waren toen zo hevig dat ik volledige ontsluiting had en dus persweeën. Lieve gaf aan dat ik niet meer moest proberen het weg te blazen, maar me gewoon “mocht laten gaan”. Zo gezegd zo gedaan J, maar het hielp wel. Van die laatste periode kan ik me niet alles meer helder voor de geest halen, maar ineens was Bianca er ook (waar ergens in het verhaal weet ik niet meer goed, ik schat rond 11.00). Zij maakte alles klaar: de baarkruk, mijn bevallingsplekje,… Mijn water was nog niet gebroken, dus werd dat even door Lieve gedaan, rond 11.30. Ik stapte, doorweekt, uit het badje om aan het persen te kunnen beginnen. Hoe “vlot” de periode tot en met de volledige ontsluiting verliep, des te minder vlot verliep het persen. Ik hoorde Bert, Bianca en Lieve plots lachen (achteraf bleek dat ze het hadden over frietjes J) , ze dachten dat de baby er om 12.00 wel zou zijn. Na bijna een uur persen leek de hevig schoppende kerel er niet uit te willen komen (tijdens de hele zwangerschap was hij enorm actief). Van de baarkruk naar de zetel, op de grond, naar de zetel… Zijn harttonen werden goed opgevolgd, maar plots zakten deze een beetje. Het schoot niet meer op. Toen hebben we besloten in de auto te stappen en naar het ziekenhuis in Bree te rijden. Rond 12.30 zat ik dan, samen met Lieve en Bert, in de auto op weg naar Bree. Ook dat scenario had ik me op voorhand niet ingebeeld. Maar ik wilde maar 1 ding: de baby moest er uit, hoe dan ook. Amai, wat is de baan van Neeroeteren naar Bree ver als er dan ook nog eens omleiding is! Elk putje en bultje in de weg heb ik gevoeld J . De weeën leken ook nog heviger dan ze al waren. Ach ja, alles voor het goede doel. Het tochtje van de auto naar de verloskamer, dat zal ik helemaal nooit vergeten. Gelukkig kwam Lieve met ons mee. Daar mocht ik dan nog eens ‘proberen te persen’. Ik had het intussen volledig gehad, voor mijn part mochten ze me open snijden en hem er zo uithalen. Tot dan, naar mijn gevoel, eindelijk de gynaecoloog binnen kwam en zei dat de baby er over 15 minuutjes zou zijn… Naarstig zocht ik de klok en dacht: yes om 13.30 is hij er dan!

En jawel, 13.26 werd Simon geboren! 3,935kg en 54cm. Een flinkerd dus!

Direct bij de papa huid op huid, totdat hij enkele ogenblikken later bij mij werd gelegd. Nog helemaal verward van de gebeurtenissen en indrukken, ik kan het me ook nog maar vaag herinneren allemaal, want het ging toen zo snel.

Op voorhand had ik voor mezelf besloten dat ik wilde proberen om borstvoeding te geven. Niet wetende wat het effectief zou inhouden, ik wilde het zeker proberen. Net of Simon dit wist, hij deed het vanaf het eerste moment super. En nu, bijna 6maanden later, doet hij het nog altijd super! Ik had nooit gedacht, en er ook nooit een termijn of streefdoel op geplakt, maar ik ben vooral fier op hem, maar ook wel op mezelf.

Van het begin tot het einde heeft het net geen 10u geduurd… Met dank aan Lieve en Bianca voor de steun, voor de hulp tijdens dit hele proces, anders had ik de bevalling niet op deze manier ervaren…
Deze ingave werd gepost op 04 november 2014
Het Prille Begin