Het geboorteverhaal van Lotus

Mijn geboorteverhaal van Lotus

06-06-2014 was de dag dat ik uitgerekend was. En misschien was het omdat ik de datum zo perfect vond, maar ik voelde dat ons kleine meisje op deze dag zou besluiten om naar buiten te komen. Uiteindelijk werd ze op 07-06-2014 om 06.12 uur geboren. Maar hé, dat kan nog steeds betekenen dat ze de dag van te voren besloten heeft om te komen, toch? Ach, dat is natuurlijk ook allemaal helemaal niet belangrijk. Laat me je meenemen naar vrijdagavond 06 juni 2014…

Ik zit in de tuin terwijl Johan (mijn fantastische man) het gras aan het maaien is. We hebben 2 smalle stroken gras met daartussenin 2 vijvers met grote keien. Johan heeft om de een of andere reden gekozen voor een elektrische grasmaaier, wat resulteert in iedere grasmaaibeurt een gevecht tussen het snoer, de keien en Johan. Met veel plezier kijk ik hier altijd naar, omdat hij zo schattig is als hij zich ergert.

Maar deze avond is het anders, ik ben er niet helemaal bij. Het lijkt wel alsof ik mezelf teruggetrokken heb in een soort van onzichtbare veilige bubbel. Ik ben er wel, maar eigenlijk ook weer niet. Daarnaast voel ik wat sensaties in mijn buik, een soort van menstruatiepijnen. Ik weet met iedere vezel in mijn lichaam dat het bijna tijd is, ons kleine meisje is zich klaar aan het maken en als ik slim ben doe ik dat ook!

Voor nu hou ik dit gevoel echter even bij mezelf, ik wil niet dat Johan zenuwachtig wordt of slecht gaat slapen. Nope, niet nodig, I GOT THIS! of beter gezegd WE GOT THIS! (dit avontuur beleef ik tenslotte niet alleen, maar samen met ons kleine meisje).

Johan en ik gaan redelijk op tijd naar bed en wonderbaarlijk genoeg val ik makkelijk in slaap. Alsof mijn lichaam en geest weten dat, nog even wat rust, waarschijnlijk goed is voor me. Iets na 00.00 uur word ik wakker van de eerste weeën, ondanks dat ik nog nooit een wee heb gehad, weet ik gewoon zeker dat dit het is. Lieve heeft me verteld dat ik kan testen of het de ‘real deal’ is door in bad te gaan zitten en te kijken of tijdens en na het bad de weeën nog even heftig of zelfs alweer heftiger zijn. Is dat het geval, dan is het zover! Ideaal zo’n bad in de slaapkamer. Ik kruip er lekker in, geniet van het heerlijke warme water, ontspan me voor een tijdje, stap uit bed en kan alleen maar concluderen: Nou, dat is duidelijk, het is zover…

Johan gaat naar beneden om het bevallingsbad op te bouwen. Ik ga nat, zonder mezelf af te drogen, op bed liggen en ontspan me zoveel mogelijk door met een rustige ademhaling op mijn zij te kruipen. Oh, voordat Johan naar beneden ging belde hij mijn moeder trouwens, het is ondertussen 01.30 uur. Mijn moeder neemt op en ik kan de spanning in haar stem horen. Johan probeert haar nog even voor de gek te houden en zegt: “Ik wilde gewoon even testen of je wel bereikbaar bent in deze spannende periode” “Liefje, dit is niet echt het moment voor grapjes”, hoor ik mezelf zeggen.

Het idee dat mijn moeder over een uurtje hier gaat zijn om me te ondersteunen is echt heerlijk.

02.30 uur, het bevallingsbad is vol en op de juiste temperatuur en mijn moeder is ondertussen gearriveerd. Ze komt onze slaapkamer op en vraagt me of ik mee naar beneden wil om gebruik te maken van dat enorme zwembad dat beneden opgebouwd staat. Oh Yes, ik ben er klaar voor, Let’s do this. De weeën zijn ondertussen zo’n 2,5 uur gaande en wat verlichting van de “pijn” klinkt heel aantrekkelijk. Rustig loop ik van de trap af naar beneden en voordat ik in bad ga zitten ga ik toch eerst nog even op de bank liggen. Onze 2 superlieve boxers komen me even begroeten en gaan vervolgens rustig weer op hun plek liggen slapen, alsof er niets aan de hand is. Lieve is ondertussen op de hoogte gebracht.

Mijn moeder is met een timer de tijd tussen de weeën en de duur van de weeën zelf aan het bijhouden en Johan is lekker wat eten aan het maken voor zichzelf in de keuken.

Het volgende moment sta ik helemaal naakt in onze woonkamer en helpen Johan en mijn moeder me in bad. Tijdens een bevalling ervaar je serieus helemaal geen schaamte, niks noppes nada en dat is maar goed ook (haha). Anyway, het warme water van het bad doet me heel erg goed, het is serieus een verlichting van de pijn.

Al gauw wordt me duidelijk dat een wee opvangen op mijn rug absoluut niet mogelijk is. Zelfs al hang ik tegen de rand van een bad vol warm water aan. Nee mijn lichaam wil voorover, of op handen en knieën of leunend op de rand van het bad of hurkend, allemaal prima, zolang het maar niet op mijn rug is. In een flits schiet door mijn hoofd hoe blij ik ben dat ik niet in het ziekenhuis lig waar ik perse op een bed op mijn rug moet liggen. Dat was me nooit gelukt, ik was waarschijnlijk de meest verschrikkelijke patiënt ooit geweest, simpelweg omdat ik nergens naar had geluisterd.

Het is ondertussen ergens tussen 04.30 en 5.00 uur. Ik heb om de 3 minuten een wee van zeker een minuut. Mijn moeder is the best! Ze timed iedere wee, houdt me nauw in de gaten en verzorgt me met een koud washandje op mijn voorhoofd tussen de weeën in. Johan ligt ondertussen te slapen op de bank. Die is zich aan het voorbereiden op zijn grote moment ;).

Vanaf het moment dat ik nat op bed ging liggen tot aan nu ben ik in een roes. Een roes die ik alleen maar kan vergelijken met een soort van diepe meditatieve staat. Bij iedere wee lijk ik 2 keuzes te hebben. Ik kan mijn gedachten een loopje met me laten nemen, de angst voor pijn het over laten nemen, weg willen kijken van de pijn en me ertegen verzetten. Of ik kan ervoor kiezen om ieder moment volledig te omarmen, om in de pijn te duiken i.p.v. me ertegen te verzetten en om een diep vertrouwen in mezelf aan te boren. Het lukt me iedere keer weer om te gaan voor optie 2. Bij iedere wee voel ik mijn vertrouwen groeien en bij iedere wee ben ik me bewust van het feit dat ons meisje naar beneden aan het zakken is, dat mijn lichaam ruimte aan het maken is, dat de natuur perfect haar werk aan het doen is. Het enige dat ik hoef te doen is me vooral niet bemoeien met het proces, maar loslaten, vertrouwen op mijn lichaam en me overgeven aan deze ervaring. Want WOW, wat een powerful experience!

Ineens lijk ik even uit mijn roes te stappen en kijk ik mijn moeder, naar mijn gevoel, heel helder aan. Ik zeg haar: “Lieve moet NU gebeld worden, want ze komt eraan, ik voel het!”

Mijn moeder belt Lieve en Johan loopt naar boven, wat die gaat doen weet ik eigenlijk niet. Waarschijnlijk even ademhalen en zichzelf een peptalk geven (just kidding!).

Lieve komt rond 05.30 uur aan, ik zie de zon al opkomen, het belooft weer een stralende en hete zomerdag te worden. Een paar minuten nadat Lieve binnen is gekomen voel ik dat mijn weeën ineens veranderen. Alsof mijn lichaam heeft gewacht tot ze er is. Ik kijk haar aan en zeg: “Volgens mij heb ik een perswee, kan dat?” Lieve lacht vriendelijk naar me, zoals alleen zij dat lijkt te kunnen en zegt: “Dat kan, dat kan zeker.”

Ze laat me nog even mijn gang gaan in bad en geeft vervolgens aan dat ze wel echt even moet checken of ik voldoende ontsluiting heb. Deze check moest op mijn rug, dus je kunt je misschien wel voorstellen dat dit niet het fijnste moment van mijn bevalling was.

Auw, dat deed echt serieus pijn en pijn is niet eens het goede woord.

Weet je wat trouwens wel heel cool is aan de pijn van een bevalling? Dat die echt heel goed te handelen is, de pijn is echt heel goed te dragen. Ook dat heeft de natuur allemaal weer briljant geregeld.

Ik heb voldoende ontsluiting en mag meegaan met de ritmes van mijn lichaam. Ik zou willen schrijven dat ik mag beginnen met persen, maar dat zou niet de juiste omschrijving zijn. Lieve gaf me nog even mee om het gewoon te laten gebeuren, om gewoon de natuur en mijn lichaam het werkt te laten doen. En ik kan oprecht zeggen dat ik niet eens zou weten wat ik anders zou moeten doen. Mijn lichaam heeft het serieus volledig overgenomen. Ik heb niks te vertellen. Als iemand me nu zou zeggen dat ik moest persen zou ik bijna in lachen uitbarsten, alsof er iets anders is dat mijn lichaam nu kan doen en alsof ik bewust zelf kan persen. Vergeet het maar, er zijn hier veel grotere krachten aan het werk dan alleen maar ik.

Johan is ondertussen aan de rand van het bad komen zitten om me te ondersteunen in dit overweldigende proces. Wat een oerkracht komt er vrij in een vrouw, ik ben echt super krachtig en freaking awesome. Kan er niks anders van maken 😉 Proud of me!

Om 06.12 uur komt er een grote perswee en in 1 keer komt ons kleine meisje er volledig uit en “zwemt” ze in het water. Ik hoor Johan, Lieve en mijn moeder een paar kreten maken als: Oh, Huh, Ah! En dan pas besef ik zelf wat er gebeurt is. Ze is geboren!!! Onze kleine lieve Lotus is geboren…

Lieve zegt me dat ik haar mag pakken en rustig boven water mag halen om vervolgens op mijn borst te leggen. Ik ben helemaal verbaasd en er nog niet helemaal bij. Ze is zo klein en zo perfect. Ik leg haar op mijn borst, Johan is heel dichtbij en houdt ons vast, mijn moeder staat foto’s te maken en ik hoor mijn moeder en Johan zeggen: “Oh die ogen, zo groot en zo wagenwijd open. En Oh, wat heeft ze grote voeten!” Whahaha, serieus ja, is dat nu echt wat je wil zeggen, dat ze grote voeten heeft?

Volgens mij nog geen minuut later staat Bianca aan het bad. Ze was net te laat voor de echte geboorte, maar precies op tijd om dit bijzondere wonder, onze kleine Lotus, te aanschouwen en Lieve en mij te helpen met alles dat komt net na de bevalling…

Lieve en Bianca, deze dames zijn zoveel meer dan vroedvrouwen, zij zijn 2 engeltjes die me bij hebben gestaan in de meest mooie en overweldigende periode van mijn leven. En tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds bij ze terecht met al mijn vragen. Iemand zei me ooit dat je vroedvrouw voor altijd een heel speciaal plekje in je hart zou hebben en ik kan je zeggen dat is helemaal waar! Ik ben intens dankbaar voor het feit dat deze 2 krachtige vrouwen op mijn pad zijn gekomen…

De hele ervaring van mijn bevalling had ik voor geen goud willen missen. En ik kan oprecht zeggen dat van iedereen in de kamer de bevalling voor mij veruit de tofste ervaring was!
Mijn moeder die bij de bevalling aanwezig was en me gesteund heeft zoals alleen een moeder dat kan, gaf heel veel vertrouwen. Johan die de rust zelve was, mij mijn eigen gang liet gaan en klaarstond wanneer het nodig was, was meer dan perfect. Onze 2 fantastische honden Raf en Noa, die Lotus kort na haar geboorte met heel veel liefde kwamen begroeten, maar verder tijdens de hele bevalling ontzettend rustig zijn gebleven, waren The Best. En natuurlijk maakte Lotus en haar energie het helemaal af.

Oh en niet geheel onbelangrijk; Met de geboorte van Lotus werd ook ik als Mama geboren. En ik kan je zeggen, het zijn van een Mama is pretty freaking Awesome!
Deze ingave werd gepost op 04 oktober 2014
Het Prille Begin