Het geboorteverhaal van Bo

Mijn geboorteverhaal van Bo

In ons jonge gezinnetje met 3 kindjes (7j, 3j en 7maanden) is best nog plaats voor één laatste kindje, als de jongste een beetje ouder is, zeggen we. Groot is dan ook de verrassing als we in maart een positieve zwangerschapstest in onze handen hebben. Al vlug zijn we helemaal aan het idee gewend en kijken we heel erg uit naar de geboorte van ons toekomstig kindje. Als we snel rekenen, zal het een november kindje worden. Tijd om te beslissen wie onze zwangerschap zal begeleiden…

Ik ben al 3x eerder bevallen, 3x een andere gyneacoloog, 2x in een ander ziekenhuis, maar 3x razendsnel. De eerste bevalling was erg klinisch, ik wist niet beter, het was nu eenmaal zo. Ik werd zelfs “gedwongen” om op voorhand een formulier in te vullen voor een epidurale verdoving, ook al gaf ik aan dat ik dat absoluut niet wilde. Dochter werd door omstandigheden vrij snel na de geboorte weggenomen en was al gewassen en aangekleed als ik ze terug kreeg. De tweede bevalling, in een ander ziekenhuis als de eerste keer, verliep al veel gemoedelijker. De gyneacoloog had er geen problemen mee dat ik aangaf dat ik geen epidurale wilde, dat ik niet wilde dat mijn vliezen gebroken werden en dat ik geen infusen of iets dergelijk wilde, als dat niet noodzakelijk was. Ik kreeg onze eerst geboren zoon lekker op mijn borst en we hadden veel tijd om te knuffelen en te wennen voor ze hem wegnamen. Voor ons derde zoontje waren we weer aangewezen op hetzelfde ziekenhuis als de eerste keer. Door de verbouwingen die in tussentijd gedaan zijn, voelde het wel niet meer zo klinisch als de eerste keer. Ik was amper een kwartiertje in de verloskamer als onze zoon geboren werd. Ik moest “wachten” op de gyneacoloog van wacht want die zou niet blij zijn als de baby er was, voor zij er was. De bevalling op zich is perfect verlopen, maar het persen op commando en het feit dat de dokter op een nogal botte manier mijn mama toegang tot de verloskamer weigerde, maakten me erg boos. Ook bij onze eigen arts, die de zwangerschap opgevolgd had, voelden we ons niet echt op ons gemak. We hadden er weinig vertrouwen in en voelden niet echt een klik. Je begrijpt dus, dat het kiezen van een “begeleider” voor deze laatste zwangerschap, niet gemakkelijk was. Uiteindelijk, omdat de zwangerschap toch steeds verder liep, hebben we maar besloten om terug naar onze gyneacoloog te gaan die de zwangerschap van de jongste begeleid had. We zouden wel zien, misschien was het maar een idee, dat het de vorige keer niet meegevallen was.

Bij de eerste echo, bleek het niet “maar een idee” te zijn. Deze persoon lag ons echt niet. Twijfels… terug naar de gyneacoloog van zoon één? Ook al zou het bijna onmogelijk zijn dit ziekenhuis op tijd te bereiken bij een bevalling? Of doorbijten en onze gevoelens opzij schuiven? Dik tegen mijn zin kozen we voor optie 2. Ik belde voor de 12 weken echo naar het ziekenhuis en daar werd mij een “nieuwe” gyneacoloog voorgesteld omdat de onze op vakantie was. Ok, we zullen dat maar eens proberen! Deze vervanger viel ons zo goed mee en we besloten dat we bij hem zouden blijven voor de rest van de zwangerschap. 2 consultaties zijn we bij hem geweest en toen ik belde voor de volgende afspraak, bleek hij terug weg te zijn. Wat een tegenslag… Ik kreeg een afspraak bij weer een nieuwe gyneacoloog. Weer spannend, wat zou het geven? Ook deze viel ons eigenlijk heel goed mee dus we waren toch wel een beetje gerustgesteld voor de verdere begeleiding. Echter, het idee dat op het moment van de bevalling zowat elke arts, met elk zijn/haar eigen regels en karakter voor mij kon staan, stemde mij niet gelukkig. Bij mij groeide het idee van een thuisbevalling. Iets wat bij dochter één al eens ter sprake was gekomen, maar even snel weer van tafel was geveegd. Ik liet dit scenario al eens horen aan mijn man, maar hij stond er niet om te springen. Poliklinisch bevallen dan? Ook dat zag hij met 3 kinderen in huis, niet echt zitten. Jammer… Maar ik geef niet zo snel op en google wat verder op thuisbevallingen en ervaringen van andere mensen. De website van “Het prille begin” trekt mijn aandacht omdat ze ook in Bree en omgeving werken. Ik blijf over een thuisbevalling praten tegen mijn man en ook bij mijn mama pols ik wat ze er van zou vinden.

Op de 20 weken consultatie in het ziekenhuis, krijg ik te horen dat ik op 30 weken nog maar eens terug moet gaan en in tussentijd kan ik voor de suikertest bij de vroedvrouw in het ziekenhuis terecht en eventueel kan ik nog eens bij de huisarts langs gaan. Dit is helemaal niet zoals ik het mij voorgesteld had, die laatste zwangerschap. Op 25 weken, trek ik mijn stoute schoenen aan en stuur een mailtje naar Bianca en Lieve via de website. Al snel krijg ik antwoord van Lieve (zelf in bevallingsverlof) dat we Bianca mogen bellen en langs mogen gaan om kennis te maken en uitleg te krijgen over thuisbevallingen en polyklinische bevallingen. Voor mij is de keuze op dat moment al gemaakt, maar we zijn met 2, dus ik moet mijn man ook nog zo ver krijgen.

De eerste afspraak bij Bianca verloopt heel anders dan een afspraak bij de gyneacoloog. Er wordt naar ons geluisterd, er is tijd voor een leuke babbel, we krijgen uitleg over een thuisbevalling en mijn man wordt gerust gesteld dat ze er geen rommeltje van zullen maken. Een zorg die blijkbaar wel meer mannen met zich meedragen. Na meer dan een uur, kom ik héél blij buiten. Wat is dit leuk en anders! Ik ben helemaal om, ik wil een thuisbevalling, dat weet ik nu wel zeker! Manlief draait ook stilaan bij, dus we weten het zeker: als de omstandigheden het toelaten, wordt deze baby thuis geboren!

De rest van de zwangerschap wordt opgevolgd door Bianca en telkens ervaar ik die gezellige en gemoedelijke consultaties als heel geruststellend. Er is ruimte voor vragen en er wordt écht geluisterd. Naar het einde van de zwangerschap toe, worden de consultaties frequenter en ze komt ook al eens een kijkje nemen bij ons thuis zodat ze weet waar ze moet zijn als het zo ver is. De plaats van bevallen, gaan we op het moment zelf bekijken. Ik weet van de vorige bevallingen, dat ik niet op voorhand kan zeggen hoe en waar ik de weeën zal willen opvangen.

7 november ga ik op zwangerschapsverlof. Ik heb lang doorgewerkt aangezien ik voor 14 november uitgerekend ben en zoontje 2 zich al op 38 weken had aangekondigd. Maar deze baby heeft geen haast. Vrijdag 8 november heb ik een afspraak bij Bianca, maar ’s ochtends word ik wakker met een heel misselijk gevoel. Dit is het begin van een buikgriepdagje waarbij ik de porseleinen pot helaas veel te vaak van dichtbij zie en uiteindelijk ook nog koorts krijg. Bianca komt aan huis om te kijken als de baby het nog goed doet en ik krijg het advies toch nog zoveel mogelijk rust te nemen als kan. Ik kan alleen maar denken: “alsjeblieft, kom niet vandaag of morgen want dat red ik niet”. Zaterdag voel ik me alsof ik een maraton gelopen heb en ik geef de baby de opdracht om nog minstens 1 dag te wachten…
Zondag 10 november: Ik sta ’s ochtends op en merk dat ik mijn slijmprop aan het verliezen ben. Zou ik dan zo’n brave baby hebben die zo goed luistert? Ik wacht af, maar er gebeurt verder niet veel spectaculair. De voorweeën komen en gaan, zoals ze al weken komen en gaan. ’s Middags besluit ik me even neer te leggen en nog een dutje te doen terwijl manlief met de grotere kinderen naar sinterklaas gaat. Ik word wakker van een echte veneinige wee. Zou het dan toch? Wachten… nee, toch niets meer van betekenis en zeker niets met regelmaat. Ik herkende dit wel van de vorige bevallingen, dus ik begon te twijfelen. Zou het of zou het niet? Na het avondeten besluit ik om toch even Bianca te bellen. Ik vertel haar dat het misschien begonnen is, maar misschien ook niet. We spreken af dat ik haar opbel als ik voel of merk dat het toch niets is zodat ze zich niet de hele avond paraat moet houden. Ik besluit de badtest te doen. Rond 7u kruip ik in het warme water met mijn oog op de klok. Ik krijg duidelijker weeën, maar er zit geen regelmaat in, zowel niet in pijn als in tijd. Mijn man en ik bespreken wat we gaan doen met de kindjes. Thuis blijven, weg brengen? Ik voel er niet veel voor om ze weg te brengen. Ondertussen gaat mijn oog vaker naar de klok en begin ik te denken: hopelijk heb ik deze nacht toch ergens dit kindje vast want de weeën beginnen toch hun scherpe kantjes te krijgen. Mijn man steekt de 2 jongens in bed rond kwart voor 8 en ik vraag als hij mijn mama wil bellen. Hij vraagt als hij Bianca ook moet bellen, maar ik wil haar niet een hele avond ophouden bij ons thuis “voor niets” dus ik wimpel dat wat weg. Ik ben graag op mezelf als ik moet bevallen, dus ik vind het helemaal niet erg dat ik de weeën in mijn eentje moet wegpuffen, nog steeds in bad. We halen onze dochter er bij rond 20 na 8 en vertellen haar dat de baby waarschijnlijk die avond geboren gaat worden. We hebben hier al vaker met haar over gesproken en ze weet wat er ongeveer zal gebeuren. We vragen haar om naar bed te gaan en we beloven haar dat we haar wakker maken als de baby er is. Ondertussen begin ik me te ergeren dat mijn mama er nog steeds niet is, en mijn man vraagt voorzichtig als hij Bianca toch niet zal bellen. Ik reageer een beetje boos dat ik het ook niet weet, maar dat hij maar moet bellen. Dat het me eigenlijk al niet meer interesseert als ze er de hele avond voor niets moet zitten (sorry Bianca J ). We zullen nu ergens rond half 9 zijn. Ik kan alleen maar hopen dat de baby nog voor middernacht zal komen want ik begin écht pijn te krijgen. Mijn man belt Bianca, en na elkaar, rond twintig voor 9, komen mijn mama en Bianca binnen. Bianca straalt heel veel rust uit en ze kijkt hoe ver we staan. Ik hoor wel dat we op 9+ cm staan en de harttoontjes zijn goed. Ik zit op dit moment echt in beval modus en ik mompel dat het nu écht de laatste keer is dat ik deze pijn moet voelen. Ik voel ook al een enorme druk, maar ik kan het mij nog niet voorstellen dat het voor snel is. Ondertussen is Lieve ook al gebeld en ook zij komt binnen en stelt zich snel voor. Bianca vraagt waar ik zou willen bevallen en ik besluit dat ik toch het liefste naar de living wil gaan. Ze stuurt Lieve en mijn mama naar beneden om daar de baarkruk klaar te zetten en de ruimte bevallingsklaar te maken en zegt tegen mij dat ik er na de volgende wee echt uit moet omdat ik het anders niet meer red. Ik puf mee de wee weg en besluit recht te staan in bad. Meteen voel mijn vliezen breken en voel ik hoe het hoofdje geboren wordt. Ik ben even helemaal van de kaart en ik hoor Bianca roepen dat iedereen terug naar boven moet komen. Voor ik het goed en wel besef, voel ik de drang om verder te persen. Mijn man staat er gelukkig wel nog bij en ook Lieve en mijn mama zijn er net op tijd bij om onze kersverse dochter volledig geboren te zien worden. Ze had de navelstreng een beetje rond haar nekje, net zoals we dat op de echo gezien hadden, bizar eigenlijk. Ik had zo graag foto’s of een film van deze laatste geboorte gehad, helaas… het was allemaal te laat hiervoor. 21u02 en ik had er een prachtig meisje bij! Wie had dat durven denken! Ik mag samen met haar terug in het bad gaan zitten en meteen halen we de oudste dochter er bij. Zij mag haar zusje als eerste verwelkomen. Wat voelt dit heerlijk en juist aan en wat ben ik blij met mijn keuze om thuis te bevallen! Wat een heerlijkheid is dit! Als de navelstreng uitgeklopt is, mag onze grote meid de kleine meid “los maken” van mama, zij mag de navelstreng doorknippen. Achteraf zegt ze, dat ze het best een beetje eng vond, maar ze is wel heel blij met deze ervaring die ze wellicht nooit meer zal meemaken in haar leven. Als ook de moederkoek zonder problemen geboren wordt, ben ik héél blij dat het allemaal weer zo snel en vlot verlopen is! We krijgen zo veel tijd als we willen om te knuffelen met onze kleine meid en mogen haar ononderbroken bewonderen. Pas als wij er klaar voor zijn, wordt ze uit bad gehaald en overgegeven op papa’s blote borst. Nadat mama verzorgd is, wordt ook kleine Bo gemeten en gewogen en verzorgd. Ikkan het op dit moment nog steeds niet goed plaatsen en geloven dat ze er écht is! Bianca en Lieve hadden helemaal gelijk, er is absoluut geen rommel en gezelligheid overheerst in mijn gevoel. Ze blijven nog tot middernacht en we krijgen de boodschap dat we altijd mogen bellen als er iets is. De volgende ochtend gaat Bianca sowieso komen kijken.
Midden in de nacht wordt de oudste zoon ook wakker en wat is het geweldig om hem zijn nieuwe zus te laten kijken. Hij zegt zelf dat het zo fijn is dat mama thuis is met de kleine baby. Ook voor onze jongste zoon, is het heerlijk dat hij de volgende morgen gewoon mama aantreft in bed. Voor hem was er “opeens” gewoon een baby bij zonder dat zijn leven op zijn kop gezet werd of zijn ritme overhoop gehaald werd voor ziekenhuisbezoekjes.

De kraamdagen verlopen rustig, rustiger dan in het ziekenhuis. Mensen komen precies niet gauw op bezoek als je thuis bevalt. We leven op ons eigen tempo en worden niet geleefd. Dankzij de kraamhulp en de goede zorgen van Bianca, kan ik hier alleen maar met een goed gevoel op terug kijken. Ik heb zelfs geen tijd voor de kraamtranen (al komen die uiteindelijk toch, alleen wat later als de vorige keren).

Omdat we niet verteld hadden, dat we van plan waren thuis te bevallen, krijg ik veel uiteenlopende reacties. Mensen denken dat het per ongeluk zo gebeurd is en reageren vaak vol ongeloof als ik zeg dat we er bewust voor gekozen hebben. Ze verklaren me soms net niet voor gek en komen met de engste verhalen eerst. Ik zeg dan altijd, dat de vroedvrouwen hier voor opgeleid zijn en bij de minste twijfel heus wel ingrijpen. Het is niet dat zij kost wat kost de baby thuis geboren willen laten worden en hiervoor onverantwoorde risico’s zouden nemen. Met andere woorden, ik had geen 100 maar minstens 200% vertrouwen in Bianca en haar deskundigheid!

Voor iedereen die twijfelt over een thuisbevalling: maak een afspraak en ervaar zelf het verschil! Je zal er geen spijt van krijgen J

– Welkom lieve meisje, mijn kleine grote verrassing! Dit verhaal is ook voor jou!
Deze ingave werd gepost op 14 september 2014
Het Prille Begin