Het geboorteverhaal van Mila

Mijn geboorteverhaal van Mila

Mei 2013:Seth is net 2 jaar geworden. Na enkele maanden twijfelen, besluiten we dat het stilaan tijd wordt voor een broertje of zusje voor Seth. Ik nam de pil en besloot dan ook om in mei te stoppen met de pil.

Tegen het einde van mei had ik nog mijn jaarlijkse controle bij mijn gynaecoloog. Hij vroeg me of ik zwanger kon zijn, waarop ik antwoordde: “nee hoor, deze maand is de eerste maand waarin ik gestopt ben met de pil.”

2 weken later: Zondag 16/06 zou ik ongesteld worden. Ik ben altijd zéér stipt. 4 dagen later, nog steeds niets… Op donderdag 20/06 gingen mijn man Ben en ik uit eten om de start van onze zomervakantie te vieren. Het etentje had me super gesmaakt. Het viel Ben op dat ik meer at dan van mijn gewoonte was! Toen begon ik na te denken: “Zou ik zwanger zijn? Na 1 maand? Nee, dat kon niet!” De volgende morgen dan toch maar een test gehaald… Tot onze grote verbazing POSITIEF! ’s Middags ben ik naar de huisarts geweest voor een bloedtest, en hiervan zou ik op maandag het resultaat weten. Die maandag vertrokken we ook, samen met vrienden en kids, op vakantie.

Maandag 24/06: Ik bel voor de resultaten van de bloedtest. Ja hoor, positief. Ongeveer 4 weken ver! Wel had ik positieve toxoplasmose waarden, waardoor ik me erg ongerust maakte. Ik heb dan meteen naar Bianca gebeld en zij heeft me gerustgesteld!

Op 9/7 had ik een eerste afspraak bij de gynaecoloog. De eerste echo, spannend! Alles zag er goed uit en de uitgerekende datum was 22/02/2014. Voor de toxoplasmose heeft hij me 3 kuren antibiotica voorgeschreven.

Nu begonnen we na te denken: “ Wat willen we deze zwangerschap?”

Al snel wist ik 1 ding: het geslacht van de baby moest een verrassing blijven deze keer. Al wilde de papa het wel weten, maar hij mocht niet van mij! We hebben Bianca opgebeld voor een afspraak te maken om de mogelijkheden eens te bekijken.

Thuis hadden we het al over een eventuele thuisbevalling. Ben zag dit in eerste instantie niet zitten. Wat als er iets zou misgaan? Na de afspraak met Bianca, was voor mij de keuze gemaakt. Ik wil een thuisbevalling! We zouden ervoor gaan, ook Ben stond er nu achter.

De zwangerschap verliep vlot, veel minder kwaaltjes dan bij mijn eerste zwangerschap. Wat een verschil! Regelmatig ging ik op controle bij zowel Bianca alsook Lieve.

De maanden gingen razendsnel voorbij en het werd februari. Vanaf februari startte ook mijn zwangerschapsverlof. Ik voelde mij nog prima, dus ik heb nog lekker kunnen genieten van de rust, en van Seth.

Ondertussen was Bianca op huisbezoek geweest en stond alles klaar voor als het moment daar zou zijn!

Op 12/02 om 11u voelde ik een beetje nattigheid. Ik heb even getwijfeld, maar al snel dacht ik dat het vruchtwater was want het bleef met beetjes komen. Lieve is langsgekomen rond de middag en bevestigde dat het inderdaad vruchtwater was. Mooi helder, dus geen enkel probleem. Nu maar wachten op de eerste wee!

’s Avonds is Lieve terug langsgekomen en heeft ze nog wat op mijn voeten gewerkt om alles een beetje te stimuleren. De eerste wee kwam maar niet!

Ben had het bevallingsbad al klaargezet. Om 3 uur ’s nachts kreeg ik lichte weeën. Ik ben dan in bad gegaan, maar na een dik uur vielen de weeën stil. Wat een teleurstelling! Ik had veel schrik om alsnog naar het ziekenhuis te moeten gaan als mijn weeën niet binnen de 24 uur begonnen. Met Lieve hadden we afgesproken dat ze zou terug komen ’s morgens om 9 uur indien ze ’s nachts geen telefoontje van ons had gehad.

13-02: Lieve kwam om 9 uur langs. Ze besloot me te onderzoeken. Ongeveer 4cm, maar blijkbaar was het binnenste vlies niet gebroken. Dit heeft ze doorgeprikt en ze heeft haar best gedaan om de natuur een handje te helpen. Minder prettig, maar ik had er echt ALLES voor over om die weeën op gang te krijgen voor 11u. Bianca had nog voor een lekker aperitief gezorgd: WONDEROLIE! Zo iets vies heb ik van mijn leven nog nooit gedronken! Vreselijk, echt waar!

Een uurtje later stuurde Bianca een sms: “En?” Ik antwoordde haar dat ik het bijna niet durfde te zeggen maar dat ik gevoel had dat de weeën lichtjes op gang kwamen. Het was toen al na 10 u… Nog maar 1 uur te gaan en ik moest naar het ziekenhuis. Om 11u wist ik het zeker. Dit waren echt weeën! Wat een opluchting! Ben besloot Lieve te bellen, omdat hij zich toch geruster voelde als zij in de buurt was. Om 11u15 was ze er al.

Ik had het gevoel dat ik alles nog goed aankon, maar toch moest ik af en toe al eens flink puffen. De weeën kwamen niet regelmatig, dus we gingen er vanuit dat het nog wel even zou duren. Ik vroeg Lieve of het een goed idee was om al eens in bad te gaan, maar ze raadde me aan nog even te wachten.

Rond 13u30 kreeg ik het lastiger. Ik had het gevoel dat ik naar het toilet moest. Toen besloot Lieve me toch eens te onderzoeken. 8 cm, zei ze… Ben begon het bad te vullen, maar dit heeft niet langer dan een minuut geduurd! Lieve riep hem dat hij moest stoppen en Bianca moest opbellen. Er was geen tijd meer! De baby kwam eraan. Bianca was nog net op tijd en ik ben niet meer in het bad geraakt!

Om 14u04 is onze meid geboren. Wat een verrassing, ik was ervan overtuigd dat het een jongen zou zijn. Was dat even schrikken!

Het was nog niet voorbij. Het werd nog even spannend wachten op de moederkoek. Deze liet een uurtje op zich wachten en was voor mij een bevalling op zich. Al die tijd lag Mila huid tegen huid en dat was echt wel ZALIG! Het was een hele opluchting toen die moederkoek er eindelijk uit was.

Lieve en Bianca hebben nauwkeurig enkele hechtingen gezet, want ik was een beetje ingescheurd. Wat een hemelsbreed verschil met de hechtingen bij mijn eerste bevalling. Nadat ze mij opgefrist hadden, konden we de familie opbellen. Mila werd ondertussen nog gewogen en gemeten: 3.700 kg en 50 cm, een flinke meid.

Grote broer kwam thuis en was fier op zijn zusje!

Wat een prachtige ervaring, één om nooit te vergeten. Beter dan we hadden gedroomd!

Bedankt Lieve, Bedankt Bianca, voor alles!!!

Drie dikke kussen van Mila, Seth, Rachel & Ben
Deze ingave werd gepost op 09 april 2014
Het Prille Begin