Het geboorteverhaal van Laura

Mijn geboorteverhaal van Laura

Hallo,
Ik ben Anke en ik ben sinds 1 jaar getrouwd met Bart. Beiden zijn we 25 jaar oud en al meer dan een jaar klaar voor ons eerste kindje. Het heeft 6 maanden geduurd eer ik ‘ontpilt’ was en weer eens 6 maanden voor ik zwanger was.

Het was op maandag, ik was 3 dagen over tijd en deed een zwangerschapstest om aan mijn man te kunnen aantonen dat ik wéér niet zwanger was. Wat was de verrassing groot toen daar plots een plus teken verscheen! Nadat ik Bart naar boven had geroepen hebben we meteen weer een test gedaan en toen ook die positief bleek zijn we naar de huisarts gereden voor een bloedtest. Toen dat gebeurd was heb ik onmiddellijk naar Bianca (die mijn nicht is) een berichtje gestuurd: ‘Ik ben zwanger!’

Ik wist al dat ik thuis wou bevallen samen met Bianca, lang voor ik zwanger was. Bart daarvan overtuigen was nog even moeilijk. Maar eens hij goed geïnformeerd was en de verschillen tussen een thuisbevalling en een ziekenhuisbevalling inzag, was ook hij overtuigd. We zouden het lekker gezellig thuis doen. Samen met mijn nichtje Bianca.

Naarmate de zwangerschap op z’n einde liep werd het voor ons alle 3 (Bianca, Bart en mij) heel erg spannend. Wat zou het worden, op wie zou hij/zij lijken, maar vooral hoe gaat het thuis gaan???

Ik was uitgeteld voor 1 oktober, had al meer als een week (soms regelmatige) voorweeën en wou nu echt wel bevallen. Maar ons beebje liet nog lekker op zich wachten. De schrik begon al te komen dat ik tóch nog in het ziekenhuis zou moeten bevallen…

Op woensdag 2 oktober ben ik na een telefoontje van Bianca (“en nog niks?”) om 9 uur opgestaan met weer die lichte voorweeën. Nadat ik ons hondje eten had gegeven en zelf ontbeten had ben ik op de zetel gaan liggen. Om half 11 wist ik mezelf geen houding meer te geven en ben toen onder de douche gaan staan. Maar daar ging het ten opzichte van andere keren niet weg, het werd alleen maar erger en erger! Om kwart na 11 heb ik Bianca gebeld, omdat ik niet wist of ik Bart nu moest bellen of niet. Zij zou even komen kijken en konden dan nog verder zien. Bianca kwam hier rond kwart voor 12, de weeën kwamen toen al met tussenpozen van 2 à3 minuten. Ik kreeg ze al moeilijk weg gepuft op de zitbal, maar met hulp van Bianca ging het wel. Na controle had ik nu 3cm opening. Ondertussen had Bart een bericht gestuurd hoe het was (alsof hij het wist!) en was om kwart na 12 thuis. Hij heeft toen de kachel aangemaakt en samen met Bianca het bevallingsbad opgezet. Toen ik eenmaal in het bad zat ging het weer beter. De weeën waren echt veel beter op te vangen door het warme water. Bart en Bianca hebben samen nog wat spaghetti gegeten omdat het puffen weer goed ging.

De Baby zat erg tegen mijn vliezen aan te duwen waardoor ook ik wou persen. Toen werd het erger en erger en ging het opvangen steeds moeilijker. Ik ben rond 3uur even uit bad gekomen voor naar het toilet te gaan, daar braken mijn vliezen terwijl Bianca aan het controleren was. Net een waterval!
Wanneer ik daarna terug in bad zat ging het weer even goed, opnieuw deed het warme water deugd!

Rond kwart voor 5 had ik iets meer dan 9 cm opening en mocht ik eindelijk beginnen persen. Ook de andere vroedvrouw (Jolande Brom) was ondertussen aangekomen om Bianca te ondersteunen. Ik heb geschreeuwd als een oermens en gebromd als een beest, maar om 5 na half 6 heb ik mijn dochter zelf aangenomen en op de wereld geleid… echt een zalig moment!!

We hebben even gewacht met het doorknippen van de navelstreng totdat de moederkoek er uit was. Deze liet gelukkig niet lang op zich wachten. Toen de moederkoek er was en mijn man de navelstreng had doorgeknipt ben ik uit bad gekomen. Omdat ik een beetje gescheurd was hebben ze mij een beetje moeten naaien. Nadat dit gebeurd was heeft Laura aan de borst gelegen en voor het eerst goed gedronken!

En zoals ze zeggen, ik was de pijn meteen vergeten…


Het was echt een super zalige ervaring en het is helemaal verlopen zoals ik gehoopt had. Lekker thuis en onderwater bevallen, een droom die uitkwam!

DANKJEWEL lieve Bianca voor de super goede steun voor, tijdens en na de bevalling! Het was echt fijn jou als vroedvrouw én als nichtje er bij te hebben!

Dikke kus

Anke
Deze ingave werd gepost op 18 december 2013
Het Prille Begin