Het geboorteverhaal van Sef

Mijn geboorteverhaal van Sef

Op 8 augustus werd ik plots om 5u wakker, omdat mijn vliezen waren gebroken en alles nat was. Ik had geen weeën. Mijn man en ik vroegen ons af wat we moesten doen, omdat ik positief getest was op de streptokokkenbacterie. Vooraf hadden Bianca en ik besproken dat ik geen antibiotica wilde (ondanks de positieve test van de streptokokkenbacterie) en zo lang mogelijk thuis wilde blijven voordat ik in het ziekenhuis ging bevallen.

We besloten Bianca een sms te sturen en als het kon even te gaan slapen. Bianca had een drukke nacht en zou om 7u komen om naar het hartje te luisteren van ons kindje.

Alles was goed en Bianca ging naar huis. Wanneer de weeën niet binnen de 6 uur zouden starten, zou ik alsnog naar het ziekenhuis gaan en zou ik wellicht antibiotica krijgen. Ik hoopte dat de weeën snel zouden beginnen om een opname en antibiotica te voorkomen.

Ik was bezig in huis toen rond 9.30u de eerste weeën zich aankondigde. Nadat ik een half uurtje rond had gelopen met de dagelijkse huishoudelijke klusjes, merkte ik dat de weeën sterker werden. Mijn man was niet thuis en rond 11u belde ik Bianca om te vertellen dat ik om de 2-3 min. weeën had. Wat het betekende wist ik niet precies. Volgens Bianca kon ik nog goed praten dus kon het nog even duren. Ze zou om 12u komen en haar spreekuur afzeggen.

Toen Bianca om 12u arriveerde had ik al behoorlijke weeën. Ik had al 5 centimeter ontsluiting en Bianca besloot te blijven. Yes, antibiotica was niet nodig. Afwisselend op de bank en op mijn zitbal waren de weeën prima te verduren. Doordat ik regelmatig moest overgeven, voelde ik me wat suf. Desondanks had ik nooit het gevoel dat ik het niet meer aankon. Gedurende 2u lang werden de weeën heftiger, maar ze waren desondanks te verdragen. Mijn man kon me goed ondersteunen en vormde een prima team met Bianca. Doordat ik rustig was lukte het me heel goed me te ontspannen en de weeën op te vangen.

Rond 14u had ik enige persdrang en adviseerde Bianca om even in bad te gaan. Ze vroeg mijn man om het bad aan te zetten. Voordat ik het bad in ging controleerde ze hoeveel ontsluiting ik had, iets meer dan 8cm dus het was tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Het bad was overbodig. Ik had nog de keuze om thuis te bevallen wat zeker haalbaar was, maar vooraf hadden mijn man en ik besloten om de arbeid thuis te verrichten en in het ziekenhuis te bevallen, dus zo gezegd zo gedaan. Mocht ik onderweg bevallen dan stopte Bianca naast de weg. Ook goed dacht ik, ik was nog altijd de rust zelve, mede doordat mijn man en Bianca rustig waren.

Rond 14.30u kwamen we, na een rustige rit, aan in het ziekenhuis waar Bianca me overdroeg aan de verloskundige van het ziekenhuis. Mijn weeën waren minder sterk dan voorheen. Volgens de verloskundigen en de gynaecoloog kwam het doordat ik mijn sokken thuis had uitgetrokken.

Het was tijd om de sokken weer aan te trekken en het hielp. Binnen anderhalf uur was onze prachtige zoon Sef geboren via natuurlijke wijze! Pijnstillers of medische ingrepen waren gelukkig niet nodig.

Wat een geweldige ervaring, afgesloten met een klein wondertje in je armen! Een eerste bevalling om op te schrijven, dus bij deze…

Een minpunt… In het ziekenhuis kreeg ik alsnog antibiotica toegediend tegen mijn wil in en ondanks dat Bianca dit gecommuniceerd had met de verloskundige aldaar. Gelukkig heeft mijn zoontje er door de snelle bevalling nauwelijks iets van meegekregen. Verder was de ervaring om in het ziekenhuis te bevallen positief.


Bianca en Lieve bedankt voor jullie raad en daad tijdens mijn zwangerschap en bevalling! De nazorg heb ik eveneens als heel prettig ervaren waar ik met al mijn vragen terecht kon. Hopelijk zien we elkaar een volgende keer bij een thuisbevalling!
Deze ingave werd gepost op 17 november 2013
Het Prille Begin