Het geboorteverhaal van Robin

Mijn geboorteverhaal van Robin

5 jaar geleden werd ik een eerste keer mama van een prachtige dochter Eva.
De bevalling was echter wel een trauma! Dokter G.D. had mij 9 maanden opgevolgd maar toen ik moest bevallen was dr A.V. van wacht. Ik had al veel horrorverhalen van die man gehoord maar ik was er van overtuigd dat hij wel zou meevallen.. niet dus!

Na een hele dag pijn lijden zijn we naar het ziekenhuis vertrokken. Daar kwam een man binnen en zei onmiddellijk: doe uw broek maar eens uit dan zullen we eens kijken.
ik vroeg wie hij was omdat ik die man nog nooit gezien had en hij snauwde onmiddellijk dat hij A.V. was. Ik had nog maar 1 cm en werd naar huis gestuurd.

Om 1 u ’s nachts hield ik het niet meer en zijn we terug gegaan, heb ik mij epidurale gevraagd en gekregen en tegen 7u ’s morgens kwam meneer opnieuw binnen. Hij vond het al niks dat het zo vroeg was en was heel kortaf!

Hij heeft mij uitgescholden, gebruld en getierd omdat het niet snel genoeg vooruit ging, Eva was eindelijk geboren en toen begon het pas! De vroedvrouw stond met de tranen in haar ogen langs mij en zei dat ik in haar hand mocht knijpen, dat ze er ook niks aan kon doen. Ik was aan het bevallen en had tegelijk medelijden met haar!
Ik moest gehecht worden en die verdoving werkte niet, ik kon dus niet stil op die tafel blijven liggen en dat stond hem helemaal niet aan; hij werd echt boos en ik kreeg te horen dat ik mijn ‘kont’ op de tafel moest laten liggen… het gevolg was hiervan dat ik na 4 dagen thuis geen enkel draadje meer in mijn te grote knip had zitten en het 8 weken geduurd heeft vooraleer dat dicht gegroeid was. Ik ben 31 juli bevallen en kon niet eens gaan wandelen met mijn baby’tje!

Soit, na een jaar in therapie te zijn geweest en medicatie geslikt te hebben om paniekaanvallen onder controle te kunnen krijgen heb ik samen met mijn therapeut officieel klacht ingediend tegen de befaamde dokter, bij de orde van geneesheren.
Ik ben opgeroepen geweest om mijn verhaal te gaan doen bij de orde en dat heeft mij geholpen om het allemaal een plaats te geven, dat ik als mens gehoord ben en serieus genomen terwijl A.V. mij als een ‘beest’ behandelde.

Na lang twijfelen hebben we toch besloten voor een tweede kindje te gaan. Natuurlijk waren we heel blij toen die test positief was, maar tegelijkertijd had ik al een heel klein hartje voor de bevalling! Op aanraden van een paar vriendinnen die al bij Bianca en Lieve geweest waren ben ik daar ook naartoe gegaan. Bianca heeft mij iedere keer opnieuw gerust gesteld en al mijn vragen beantwoord.
Toen de zwangerschap stilaan op zijn einde liep was ik er wel vrij gerust in; ik ging in Genk bevallen (dus A.V. kon onmogelijk de bevalling doen) en Bianca zou op mijn vraag mij thuis komen begeleiden en eventueel mee naar het ziekenhuis gaan.

Op 14/09 begon ik wat weeën te krijgen, maar heel onregelmatig. Tegen middernacht heb ik naar Bianca gebeld met de vraag of ze mij wat tips kon geven om het allemaal wat vlotter op gang te laten komen. Ze heeft mij aangeraden Eva al weg te brengen zodat ik mij daar geen zorgen meer over kon maken. Mijn man was net weg met Eva en ik had direct het gevoel dat het goed op gang kwam. Met de tips die Bianca tijdens mijn zwangerschap had gegeven kon ik de weeën goed opvangen en tegen 7.30 u zijn we richting Genk vertrokken. Bianca heb ik niet gebeld omdat ik voelde dat het goed ging en ik niet in paniek schoot. Gewoon het idee dat ik haar achter de hand had was voor mij een hele geruststelling. In Genk ben ik door een hele lieve vroedvrouw opgevangen. Na even twijfelen heb ik toch voor een epidurale verdoving gekozen, en om 13.14 uur had ik mijn prachtige zoon Robin in mijn armen.

De bevalling ging vlot, ik ben er lang van onder de indruk geweest dat de gynaecoloog zo lief was en dat ik niet ben uitgescholden en dat er niet geroepen en getierd is, voor mij een droombevalling maar zo hoort een normale bevalling blijkbaar te gaan.

Ik ben Bianca ontzettend dankbaar voor al haar goede raad, geruststellingen en er gewoon te zijn.
Zonder haar had ik niet zo fijn naar de bevalling toe kunnen leven!

Dikke merci! Doe zo verder en nog veel succes met jullie praktijk!

Xxx Ellen, Jean-Claude, Robin en Eva
Deze ingave werd gepost op 17 oktober 2013
Het Prille Begin