Het geboorteverhaal van Lowie

Mijn geboorteverhaal van Lowie

Lowie is de kleine broer van Bram. Bram is geboren in het ziekenhuis, nadat ik het merendeel van de arbeid thuis had gedaan. Na deze ervaring was ik vast overtuigd om bij een tweede zwangerschap thuis te bevallen: alles moest te snel in het ziekenhuis en ik had geen keuzevrijheid wat betreft de bevallingshouding.

De zwangerschap van Lowie was wel anders als Bram: op 24w had ik een kleine bloeding, op 30w had ik regelmatig pijnlijke harde buiken en op 32w bleek meneer gedraaid naar dwarsligging! Ik was dan ook heel blij toen we de 37w gehaald hadden en hij terug goed gedraaid was: een thuisbevalling mocht! Bram is een week te vroeg geboren dus op 38w ben ik gestopt met werken. Op 39w verwachtte ik elk moment activiteit. Elke dag erbij werd ik wat meer gefrustreerd en had ik al een afspraak gemaakt bij de voetreflexologe naar advies van Bianca. Op 39w en 6d (27/5/2013) had ik vanaf smorgens continu wat vochtverlies, maar echt kleine hoeveelheden. Bij Bram verloor ik eerst de slijmprop en die had ik nog niet gezien dus ik twijfelde. Het was de eerste verlofdag van Bart en we twijfelde wat te doen. Omdat ik het grootste deel van de zwangerschap zo voorzichtig was geweest, was ik het beu om thuis te blijven en besloten we om naar de markt in Peer te gaan: goed over de kasseien gehobbeld en lekker samen op het terras iets gegeten. Terug thuis verliep mn namiddagdutje heel rommelig en ik voelde me gek. Toch besloot ik daarna om rond 17u Bram van de crèche te halen. Vlak voor het vertrek verloor ik plots redelijk wat vocht. Snel even naar het WC en vertrokken. Het was zalig weer, Bart was buiten bezig. Bij terugkomst verloot ik opnieuw veel vocht en precies ook wat bloed dus ik dacht het zal wel vruchtwater zijn. Ik overlegde even met Bianca, de vroedvrouw, en ze zou, tenzij er sneller activitiet was, rond 21u die avond even binnenspringen om te kijken hoe de vorderingen waren. Ik belde mijn ouders om Bram te komen halen: als ik evenveel lawaai zou maken als bij zijn bevalling zou er voor hem niet veel nachtrust in zitten! Toen begonnen de weeen. Terwijl mijn mama Bram kwam halen en ik zijn tas aan het maken was moest ik af en toe wat huppelen om ze op te vangen. Lieve, de andere vroedvrouw, was er inderdaad rond 21u. Op dat moment had ik al goed wat weeën activiteit, om de 5 a 10 minuten, maar met een paar pufjes op te vangen. Lieve ging rond 22u dus terug naar huis. We besloten wat tv te kijken ter afleiding. Na 2 Friends afleveringen moest ik toch rondwandelen om de weeën op te vangen terwijl Bart alles begon klaar te zetten (tafel draaien en matras installeren). Bart vertelde achteraf dat ik heel kortaf was tege hem J. Toen ging het plots heel snel, ik kan er geen tijd op plakken maar ik herinner me dat ik plots heel hard begon te roepen en dat ik af en toe op adem wilde komen en pijnloos wilde zijn maar het ging te rap. Hetzelfde als bij Bram maar dat was vlak voor ik ben beginnen persen dus zei ik tegen Bart om de vroedvrouwen te bellen. Vervolgens heb ik mn broek uitgegooid terwijl ik tegen het hekje rond de kachel leunde. Ik moet me ergens omgedraaid hebben want even later was ik staand aan het persen leunend tegen het speelgoedkastje (sorry Bram J). Bart heeft me super begeleid en terwijl hij vertelde wat er gebeurde ging hij nog wat doeken halen. Volgens Bart was Lowie er na 4 of 5 persweeën. Ik wilde hem zelf opvangen, ik voelde het hoofdje maar ik vond het toch te eng omdat ik niks zag. Bart heeft Lowie opgevangen en tussen mijn benen door aan mij gegeven. Bart had de goede reflex om op de klok te kijken: 00.23u! Ik had instinctief de bovenkant ontbloot en hield hem tegen mij. Hij was wat slap en toen dacht ik voor de eerste keer: is alles wel OK? Net op dat moment (00.25u) stonden Lieve en Bianca in de woonkamer. Bianca kwam snel kijken en zag meteen dat alles in orde was met Lowie. Wat een opluchting! Daarna hebben ze ons lekker op de matras geïnstalleerd. Een zalig moment: ik leunde tegen Bart en had Lowie lekker bij mij terwijl de navelstreng fijn kon uitkloppen. De placenta, voorafgegaan door een grote bloedklonter, deed een beetje vervelend (dat deel kan ik echt missen) maar eens die er was werd die bij Lowie gelegd aangezien die nog 37graden was. Toen die was uitgeklopt mocht Bart hem doorknippen. Er volgde nog een kleine hechting, voor de zekerheid, en ook die kon ik missen J. Bart viel ondertussen bijna flauw van het krom zitten achter mij dus die werd even afgelost door Lieve. Daarna werd de hele boel opgeruimd en Lowie die mocht ondertussen al lekker aanliggen. Opvallend hoe vlot je begon te drinken, ik ben er zeker van dat dat een van de voordelen van een thuisbevalling is! Het valt meteen op dat je helemaal anders bent als Bram: ook veel haar maar blond, en een heel fijn gezichtje.

Daarna moesten we met zn allen even bekomen van de toch wel snelle bevalling! Bart, Bianca en Lieve hebben hard gewerkt: alles opgeruimd, mij en Lowie gewassen (geen echt badje, dat raden ze de eerste dagen af: de huidsmeer helpt de temperatuur op peil te houden), een paar eerste instructies gegeven, en wat administratie. Rond 5u gingen ze fijn naar huis. Bart installeerde zich op de zetel, ik lag heerlijk knus en gewassen met Lowie op de matras. Wat een knuffeltje! De vroedvrouwen hadden verteld dat het belangrijk was dat hij voldoende warmte kreeg, en dat gaat het beste huid tegen huid. Ikzelf ben flauw van de honger maar verder als druivensuiker en thee met suiker geraak ik nog niet, te moe. We vallen allemaal voldaan in slaap. We zijn nu een gezinnetje met 4, ik en mijn 3 jongens J.


Ook de dagen erna gingen heel vlot: de borstvoeding kwam heel vlot op gang, Lowie deed het super, en grote broer Bram reageerde prachtig: muts en dekentje werden gebracht en hij deed niks liever als over Lowie zijn bolleke aaien J.


Deze hele ervaring heeft me alleen maar gesterkt in wat ik op voorhand vermoedde: als alles OK is, is een thuisbevalling een prachtige gebeurtenis met alleen maar voordelen: lekker op je eigen tempo en eigen manier bevallen in je vertrouwde omgeving met vertrouwde mensen en vooral: met vertrouwen in je eigen lichaam. De warmte en rust die volgen zijn prachtig. Een aanrader voor iedereen die verder wilt denken dan een klassieke ziekenhuis bevalling!
Deze ingave werd gepost op 13 augustus 2013
Het Prille Begin