Het geboorteverhaal van Noralie

Mijn geboorteverhaal van Noralie

04-2011: we zijn nu 4 jaar verder en vinden dat het tijd wordt voor een broertje of zusje voor Nalani. Aangezien ik bij Nalani direct zwanger was hoopte we daar nu natuurlijk ook op.

Helaas, niets was minder waar. In de tijd dat we proberen wordt er bij mij de longaandoening Sarcoidose vastgesteld. De longarts verwijst ernaar dat dit voor vruchtbaarheidsproblemen kan zorgen. De moed zakte me in de schoenen maar we bleven toch hopen op een zwangerschap.

10-12-2011: Ik ben een paar dagen overtijd en ik beslis om alweer (ik had in die paar maanden al een paar keer een test gedaan en die waren telkens negatief)een test te doen. Tot mijn grote geluk stond een licht roze streepje en ik was in de wolken:positief!

Via een vriendin hoorde ik van een inzamelingactie van moeders voor moeders van urine voor de Hcg die erin zit. Hier wordt een medicijn mee gemaakt waar vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen mee geholpen kunnen worden. Tot 16 weken zwangerschap sta ik dus mijn urine af.

10-01-2012: aangezien Dr.Lauwagie op pensioen gegaan is heb ik een 1ste afspraak bij Dr.Vanpeperstraete , hij doet een inwendig onderzoek en ziet duidelijk dat er weer een klein boeleke zit. Ook ziet hij dat alles is orde is tot nu toe. De geboortedatum wordt geschat op 17-08-2012

31-01-2012: met veel vragen ga ik (deze keer alleen) opnieuw naar Dr.vanpeperstraete, aangezien ik een tijdje had moeten wachten was ik naar het toilet geweest, slecht idee dus omdat ze dan via een uitwendige echo blijkbaar niets zien (dit wist ik niet ). Ik kreeg dus van Dr.vanpeperstraete een serieuze uitbrander want hij moest nu een inwendig onderzoek doen om de nekplooimeting te doen. Ik had zoveel vragen maar durfde die na heel deze toestand niet meer te vragen en ga een beetje gedeprimeerd en teleurgesteld naar huis. Ik wist nu wel zeker dat hij me geen 3de keer hoefde te helpen.

Ik bel naar het afsprakenkantoor van Dr. Dhaenens en ze beloven me terug te bellen voor een afspraak.

12-03-2012: met een bang hartje zit ik in de wachtkamer voor mijn afspraak bij Dr.Dhaenens. Zou zei me begrijpen en me met wat respect behandelen? De deur gaat open en ik mag naar binnen gaan, ik ben opgelucht want ze begint me direct alles uit te leggen en laat ons naar dat wondertje kijken. Ze vertelt me alles wat ze ziet en stelt me gerust ook weet ze me al met 80% zekerheid zeggen dat we opnieuw een meisje verwachten, daar was ik eigenlijk wat verbaasd om want ik dacht echt dat een 2de kindje een jongen zou worden. Maar natuurlijk ben ik ook erg blij met weer een madammeke erbij.

Vanaf nu zullen dus alle volgende onderzoeken plaatsvinden bij Dr. Dhaenens.

Aangezien ik
nu als poetsvrouw aan het werk ben mag ik stoppen op 6 maanden, maar zelfs dit haal ik niet.

04-2012: Op een goede 5 maanden zwangerschap wordt het me allemaal zo zwaar dat ik beslis te stoppen met werken.

23-07-12:ik ben nu 36,3 weken ver en begin last te krijgen van dingen die me niet bekend waren: voorweeën, indalingsweeën, harde buiken. Het lukt me nu al niet meer om te slapen s’nachts en net zoals bij mijn 1ste zat ik dan ook iedere nacht in een warm bad.

07-08-2012: 38,4 weken zwanger,ik hoopte dat er nu al iets zou gaan gebeuren aangezien ik bij men 1ste bevallen ben op 38,2 weken, maar niet dus. Ik moet aan de monitor en alles lijkt nog goed dicht te zitten.

12-08-2012:de avond van de 11de eindigt pas om 04:00u s’nacht, we hebben tot nu toe t.v. gekeken omdat ik toch niet kon slapen,ik heb serieus last van men onderrug maar stel er geen vragen bij,ik heb dat immers al een aantal weken. We gaan dan uiteindelijk toch maar slapen. Rond 6 u in de ochtend word ik wakker met wat meer pijn en ik kruip maar weer eens in bad,ik heb nu toch wel het gevoel dat er meer aan de hand is dan wat pijn.

Ik maak Ralf wakker en zeg hem dat het tijd is,hij wil nog even de auto gaan poetsen en ik zeg dat het goed is maar dat hij niet te ver weg moet gaan,ondertussen maak ik Nalani wakker en bel ik naar mijn mama omdat die normaal op Nalani zou passen. Nu zaten die toch wel niet in Luik op de markt, ik bel Ralf terug en zeg hem dat hij zijn mama maar moet gaan halen.

Ondertussen is het bijna 9 uur en de weeën komen heviger en om de paar minuten. Daar is Ralf en men schoonmoeder. Mijn water is nog niet gebroken en kan ik de weeën beter wegpuffen. Ralf belt naar het ziekenhuis om te zeggen dat we eraan komen.

Aangekomen in het ziekenhuis worden we naar het verloskwartier gebracht,de verpleegster voelt en meet al 6cm,ik ben erg blij dat ik al zover zit. Ze doet nog een monitoring en daarna ga ik in bad zitten maar dit bevalt me niet,het is net of de weeën daar nog erger en pijnlijker waren.De verpleegster probeert handmatig men vliezen te breken maar dit lukt niet,aangezien Dr.Dhaenens had gezegd dat mijn vliezen zo moesten breken spraken we af dat ik zou zeggen dat het spontaan gebeurd was en ze brak men vliezen.

Vanaf nu word de pijn onhoudbaar en heb ik al vlug persweeën. De verpleegster belt Dr.Dhaenens en eens ze er is (+- 15 min later) kan ik beginnen persen. Dr Dhaenens beslist om in te knippen omdat het niet vooruit gaat. Ze zegt me dat ik moet doorduwen wanneer het pijn doet,want dan zou het hoofdje er zijn.

13:59u :zo gezegd zo gedaan ik duw nog een laatste keer goed en daar is ons meisje, wat is dat weer een heerlijk gevoel om dat kleine mensje op men buik te hebben,ik pers nog eens voor de nageboorteEn ik word gehecht. daarna ga ik samen met men kleintje in bad,we krijgen alle tijd om lekker te genieten,het is een heel andere ervaring dan met Nalani. Nu waren het alleen Ralf en ik, Dr.Dhaenens en de verpleegster.

Ons kleine meisje krijgt de naam Noralie ,weegt 3090 kg en is 48cm groot.

Eenmaal op de kamer geef ik Noralie de borst en het is een echt natuurtalent,ze zuigt supergoed en ik voel me in men nopjes.

Na 4 dagen ziekenhuis beslis ik om naar huis te gaan en bel opnieuw naar Bianca,die heeft het druk en vraagt of Lieve mag langskomen, ja natuurlijk! Ik was al lang blij dat er nog iemand tijd wou maken. s’Anderendaags staat Lieve aan de deur en het is al een even toffe madam als Bianca. Ze weegt Noralie en verwijdert mijn draadjes. Oef…. wat een opluchting. Lieve en Bianca komen nog een paar keer langs en stellen me gerust.

Ik ben heel blij dat ik weer een beroep heb gedaan op hun want mede dankzij HET PRILLE BEGIN en hun moedergroep geef ik nu na 14 weken nog steeds borstvoeding.

Nu dat ik weet dat Het prille begin een volledige zwangerschapsbegeleiding doet incl. de bevalling zit de kans er groot in dat ik bij een eventueel 3de kindje voor een thuisbevalling zal kiezen!

Weer bedankt Bianca en Lieve voor de schitterende nazorg van Noralie!

Xxx Dana,ralf, Nalani , Noralie
Deze ingave werd gepost op 25 november 2012
Het Prille Begin