Het geboorteverhaal van Nalani

Mijn geboorteverhaal van Nalani

Mei 2007: we zijn net verhuisd naar een groter appartement en besluiten om eindelijk te beginnen aan een kindje. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik stop met de pil en we gaan ervoor.

19-07-2007 :ik ben nu 4 dagen overtijd en doe een zwangerschapstest, POSITIEF!!!vanaf nu zal er een klein wezentje groeien in mijn buik,wat zijn we blij! We besluiten een afspraak te maken bij Dr.Lauwagie.

14-08-2007:de eerste echo, helaas ben ik nog maar 7 weken en is er nog geen hartslag te horen en geen wezentje te zien. Wel is het zichtbaar dat ik effectief zwanger ben en Dr. Lauwagie besluit een nieuwe afspraak te maken.

25-09-07: ik ben nu 12 weken en 6 dagen,vandaag moeten we opnieuw voor een echo gaan. deze keer wel een hartslag en een klein wezentje te zien, heerlijk… Dr.Lauwagie rekent de bevalling uit voor 2 april 2008.

24-11-2007:vandaag laten we een 3D echo maken,hier heb ik echt naar uitgekeken. Dat mensje bestuderen en bekijken. Het enige wat ik hier nog niet te weten kwam was het geslacht, spijtig want we wilden dit echt graag weten.

29-01-08: nog eens een onderzoek bij Dr.Lauwagie. Alles blijkt in orde en eindelijk na 7 maanden laat het mensje tussen de beentjes piepen,we krijgen een meisje!!! Joepie! Ergens had ik daar toch wel een voorkeur voor, we kunnen dan nu ook beginnen een naam te kiezen.

De tijd verstrijkt met de nodige onderzoeken en de nodige vragen en twijfels, gelukkig weet Dr. Lauwagie altijd alles goed uit te leggen en ga ik iedere keer gerust naar huis. Over het algemeen gaat de zwangerschap me goed af wel, in het begin veel misselijk en braken maar voor de rest gaat het goed. Ik besluit te blijven werken tot 2 maart 2008. Een goede 2 weken voor de bevalling weet ik me geen raad meer. Ik kan niet zitten, niet liggen en slapen gaat al helemaal niet meer. Ik zit dan ook heel vaak in bad en dit vooral s’nachts.

20-03-2008: ik moet aan de monitor en de vroedvrouw denkt dat het nog wel een week of 3 kan duren, een beetje teleurgesteld vertrekken we weer naar huis.

21-03-2008: om 08:15u word ik ineens wakker met een pijnscheut in mijn onderrug en ik voel wat tussen mijn benen weglopen, ik sta op en inderdaad een klein plekje nat op de lakens, Ralf is werken en ik denk bij mezelf zou het nu zover zijn? Ik haast me naar het toilet waar ik het komende half uur blijf zitten. Ik verlies bloed en slijm ,het blijft maar lopen en ik veeg me af en ga douchen. Onder de douche voel ik de pijn heviger worden en stilletjes komt het besef, het moment waar ik zolang op wachtte was daar, ons kleine meisje zat eraan te komen.

Eenmaal uit de douche gesukkeld kijk ik hoe laat het is: 09:05u. Ik weet dat Ralf net in pauze is en ik wacht nog 10 min met bellen zodat hij nog even op het gemak kan eten.

09:15u:ik bel Ralf dat hij naar huis moet komen dat het tijd is, hij is een beetje overdonderd en zegt dat hij eraan komt. Als hij thuis komt zit ik in de zetel en zijn de weeën al meer in regelmaat en pijnlijker. Ralf belt het ziekenhuis dat we eraan komen. Hij zet de valiezen in de auto,ik leg een grote handdoek onder mijn poep en we vertrekken.

In het ziekenhuis aangekomen haasten we ons naar de kraamafdeling, we worden direct naar de verloskamer gebracht. Ik blijk 3cm ontsluiting te hebben en een weke baarmoederhals. Vol goede moed gaan we ervoor. De pijn wordt heviger en ik probeer de bal, met deze kon ik al helemaal niet uit de voeten en er wordt me gevraagd of ik in bad wil, er wordt dan eerst nog een monitoring gedaan en het bad begint vol te lopen.

Rond half 12 loopt het mis, baby’s hartslag daalt tijdens de weeën en ze besluiten een gynaecoloog op te bellen. Zonder dat er iemand iets zegt wordt het bad uitgelaten, er wordt een monitor op baby’s hoofd geplaatst, er wordt een blaassonde gestoken ,infuus geprikt,zuurstofmasker opgezet en de paniek slaat me om het hart! Er staan maar liefst 6 à 7 verpleegsters en 2 gynacologen op die kleine kamer en nog steeds worden we niet ingelicht, het enige wat er wordt gezegd is dat ik moet kalm blijven en goed in het masker moet ademen.

Dr. Lauwagie beslist dat ik mag beginnen persen.

15:07u op een goede 3 keer duwen wordt ons kleine wondertje geboren. Ralf knipt de navelstreng door en het meisje dat ondertussen de naam NALANI kreeg wordt meegenomen voor onderzoek. Ondertussen mag ik me even douchen, aangezien ik zonder epidurale verdoving bevallen ben lukt dat aardig.

Ralf komt binnen met Nalani, ze weegt 2.560kg en is 47 cm. Diezelfde avond heeft Nalani het te koud en moet ze voor een nachtje in de couveuse, ik vind dit verschrikkelijk, opeens was buik en baby weg.

Na 5 dagen ziekenhuis vind ik het welletjes geweest en wil ik naar huis. Dit mag alleen op voorwaarde dat er elke dag een vroedvrouw aan huis zou komt.

Ralf belt Bianca en die beloofd om de dag erna te komen. En wat zijn we blij met Bianca, ze begeleidt ons zo goed door die eerste dagen thuis. Ze verlost me van mijn draadjes, weegt Nalani en kijkt na hoe het gaat met de borstvoeding. Met al mijn vragen kan ik bij Bianca terecht, ze leert me ook verschillende houdingen voor de borstvoeding want ik had erg pijnlijke knobbels en ze liet me zien hoe ik dat het beste kon aanpakken.

Ondertussen is Nalani een flinke meid van bijna 5 jaar en heeft ze een kleine zus gekregen.

Bedankt Bianca voor de goed nazorg!



Xxx Dana, Ralf , Nalani en Noralie
Deze ingave werd gepost op 25 november 2012
Het Prille Begin