Het geboorteverhaal van Cristian

Mijn geboorteverhaal van Cristian

22 december 2011: Een positieve zwangerschapstest! Joepie! Na 5 maanden proberen is het eindelijk zo ver. Ons pongelke wordt verwacht rond 23 augustus 2012. Op aanraden van mijn zus, ex- collega van Bianca, en mijn mama, kraamverzorgster, maak ik een afspraak bij ‘Het Prille Begin’.

9 januari 2012: De eerste afspraak bij ‘Het Prille Begin’. Stefan en ik maken kennis met Bianca (Lieve is nog op zwangerschapsverlof). Bianca neemt ruim de tijd voor de consultatie, geeft de nodige uitleg, anticipeert op vragen (waar wij ter plaatse niet op komen) en laat ons het hartje luisteren van ons klein pongelke. De volgende dag heb ik ook een afspraak bij de gynaecoloog. Hier krijgen we wel een echo, maar helaas veel minder uitleg en tijd. De rest van de zwangerschap gaan we ook op consultatie bij ‘Het Prille Begin’en tussendoor naar de gynaecoloog.
Na de nodige lectuur uit de boekenkast van ‘Het Prille Begin’ en de uitleg van Bianca, besluiten we dat ik wel in het ziekenhuis wil bevallen, maar dat ik zo lang mogelijk thuis wil blijven tijdens de arbeid, onder begeleiding van Bianca of Lieve. Ik vind het wel geruststellend dat Bianca/Lieve dan ook mee zal gaan naar het ziekenhuis voor de bevalling zelf. Ik wil proberen zonder epidurale verdoving te bevallen en liefst ook zonder onnodige knip.

3 mei 2012: Intussen ongeveer 5 maanden zwanger. Ik start met de sessies zwangerschapszwemmen die georganiseerd worden door ‘Het Prille Begin’. Ik ontmoet ook Lieve voor het eerst, die terugkomt uit zwangerschapsverlof. Een al even toffe madam, leuk! Buiten een beetje beweging waren die zwem-uurtjes vooral leuke babbel-uurtjes met de andere mama’s in spé; een aanrader!

16 juni 2012: Stefan en ik volgen de borstvoedings-workshop bij ‘Het Prille Begin’. Lieve legt uit waarom, hoe en wat met die borstvoeding. Ik vertrek er vol goede moed en met een heleboel tips.

9&14 juli 2012: Zwangerschapscursus! Weeral 2 zeer interessante voormiddagen. We krijgen informatie over de bevalling: wat kunnen we verwachten, hoe gaan we ermee om, wat kan er misgaan, wat kan Stefan doen enz. Als ik buitenkom krijg ik waarempel zin om te bevallen. Nog even geduld want nog een dikke maand te gaan…

18 augustus 2012:

6u30: ik word wakker wanneer mijn water breekt. Spannend! Hier kijken we al lang naar uit en nu is het ECHT zo ver! Ik bel het wachtnummer van ‘Het Prille Begin’. Een net-wakkere Bianca neemt op en belooft zo snel mogelijk langs te komen. Ik heb nog geen weeën.
7u30: Bianca is er. Ze controleert of het vruchtwater er goed uitziet en of er al opening is: helder vruchtwater en 2 cm opening. Joepie! Dat wil zeggen dat we thuis kunnen blijven. Intussen heb ik lichte menstruatie-achtige buikpijn. Bianca belooft tegen 14u terug te komen.
11u00: mijn mama en zus komen nog even langs. Intussen zijn de weeën iets heviger, maar nog goed te verdragen. Ik ruim thuis nog wat op, check mijn emails, steek nog wat was in het machine… Als de weeën wat pijnlijker worden, zit ik gemakkelijk op de bal.
13u00: Bianca komt nog eens kijken hoe het gaat. De weeën zijn ondertussen toch al wat pijnlijker. Op handen en knieën blijkt voor mij een goede houding om de weeën op te vangen. Ze komen nog niet regelmatig genoeg en ik babbel nog teveel volgens Bianca. Ze komt tegen 19u terug, tenzij de weeën al eerder om de 5 minuten zouden komen, dan moeten we bellen.
16u30: De weeën komen nu echt wel sneller achter elkaar. Stefan constateert dat ze zelfs om de 3 minuten komen. Bianca staat een half uurtje later bij ons: 4cm opening (ik herinner mij dat ik niet teleurgesteld mag zijn J). Ik ben nu ‘echt’ in arbeid en Bianca blijft vanaf nu bij ons. We zitten samen in de living waar ik, nog steeds op handen en knieën, mijn weeën opvang terwijl Stefan en Bianca bij mij zitten en af en toe proberen om het mij wat comfortabeler te maken. Regelmatig controleert Bianca de harttonen van de baby en de vordering in centimeters.
19u30: Ik krijg plots ook lichte persdrang. Ondertussen zo’n 6,5 cm opening. Nu wordt het echt wel zwaar. Ik puf nog enkele weeën weg en dan besluiten we stillaan richting ziekenhuis te vertrekken.
20u00: Na een autoritje (met 3 gemene persweeën) en een kleine wandeling in het ziekenhuis (2 gemene persweeën), worden we opgewacht door de vroedvrouw op de verloskamer. Ik moet op de verlostafel aan de monitor liggen, een houding die mij niet zo goed afgaat. Ik heb intussen 8 cm opening en de persweeën blijven komen. Ik ben doodmoe.
Helaas krijgen we even later het spijtige nieuws dat Bianca de verloskamer moet verlaten op vraag van de gynaecoloog. Achteraf gezien héél er jammer, maar op het moment zelf denk ik alleen maar: ‘Maakt niet uit, die baby moet eruit!’.
De vroedvrouw van het ziekenhuis is gelukkig heel vriendelijk (en vindt het zelf ook jammer dat ze Bianca aan de deur moet zetten). Ze helpt mij kordaat door de laatste weeën heen.
21u00: Eindelijk!!! Volledige ontsluiting! Ik mag eindelijk meepersen.Wat een verademing. Volgens de vroedvrouw gaat het goed: de haartjes zijn af en toe al te zien. Ik het het idee dat het nu wel bijna achter de rug is. Helaas denkt de gynaecoloog er anders over als hij binnekomt: ‘We zijn er nog lang niet’. De gynaecoloog vraagt mij (bijna geërgerd ) of ik geen zwangerschapsgymnastiek ben gaan doen?? ‘Euh nee, is dat erg???’. We krijgen een waslijst instructies van wat te doen bij een wee: benen vastnemen, hoofd omhoog, ellebogen opzij van de tafel, geen geluid maken, Stefan mijn hoofd tegenhouden, diepe hap lucht, 20 seconden persen, nog een hap lucht… Plots moet ik wel 10 commando’s opvolgen als er een wee komt. Ik moet nu echt nadenken wat ik doeen bij elke wee krijg ik het haast benauwd of ik het wel ‘goed’ doe. Een uur later zijn we nog niet echt opgeschoten en de gynaecoloog besluit een knipje te zetten. Nog 3 keer persen en de laatste keer met hulp van de vroedvrouw.
22u39: Eindelijk is ons klein pongelke geboren!! Wat een zalig gevoel als dat kleine pongelke ineens op mijn buik ligt. Alle pijn en vermoeidheid is niet meer zo belangrijk. En dan word ik toch wel heel nieuwsgierig: wat is het geworden??? Ons pongelke is een jongen!! Stefan beslist dat hij de naam Cristian krijgt (want we hadden 2 jongensnamen). De nageboorte komt, ik word gehecht, de vroedvrouw en gynaecoloog feliciteren ons en laten ons dan lekker genieten met ons 3-tjes. Een klein uurtje later wordt Cristian gewogen en gemeten.

Ik verblijf 4 dagen in het ziekenhuis. We worden goed verzorgd, al vind ik het wel vervelend dat de adviezen van de vroedvrouwen omtrent de borstvoeding nogal uiteenlopend zijn. Ook de uitleg omtrent verzorging van de baby valt wat tegen.

22 augustus 2012: We komen thuis met ons klein ventje! Een heel emotioneel moment om terug binnen te stappen in onze living waar zich toch het grootste gedeelte van de bevalling heeft afgespeeld.

Bianca komt de volgende dag langs. Wat is het fijn om haar terug te zien en nog eens na te babbelen over de bevalling. Ze is er ook voor vragen en hulp met de borstvoeding. De volgende dagen/weken komen Bianca en Lieve regelmatig langs om Cristian te wegen en te zien hoe het met ons gaat. Cristian en mama stellen het heel goed en ook de borstvoeding loopt na enkele weken heel vlot.

Of ik bij een 2de wel voor een thuisbevalling zou gaan? Daar ben ik nog niet uit… Ik heb geen slechte ervaring met het ziekenhuis al zijn er wel een paar dingen die ik achteraf gezien anders had gewild: Bianca had niet weggestuurd moeten worden en een andere houding voor het persen had de boel misschien wat sneller laten gaan en een knip kunnen vermijden. Maar één ding is zeker: we gaan wel terug voor de begeleiding door ‘Het Prille Begin’.
Deze ingave werd gepost op 10 november 2012
Het Prille Begin