Het geboorteverhaal van Anne-Karlien

Mijn geboorteverhaal van Anne-Karlien

Na iets meer dan een jaar proberen waren we nog steeds niet zwanger, na verder onderzoek mochten we eindelijk starten met een IUI behandeling. We dachten dat er eindelijk schot in de zaak zou komen en dat we vlug ons eerste wondertje zouden mogen verwelkomen, maar niets bleek minder waar, de behandeling sloeg niet aan en we moesten zelfs na elke poging een rustmaand inlassen omdat ik niet goed reageerde op de medicatie. Na 4 pogingen mochten we dan overstappen op IVF behandeling, we kregen terug nieuwe hoop dat het nu wel zou lukken Maar de eerste poging draaide uit op een IUI behandeling omdat ik te weinig eitjes had om IVF te proberen. Ook deze poging werd niets, en weeral moesten we een maand wachten alvorens opnieuw te kunnen proberen. Deze keer had ik wel voldoende eitjes, er werd een pick-up gedaan en enkele dagen daarna vond de terugplaatsing plaats. Na enkele weken en de nodige bloedonderzoeken kregen we eindelijk het goede nieuws waar we al zo lang op aan het wachten waren, we waren eindelijk zwanger!!

Via een vriendin van mij kwamen we in contact met Bianca en Lieve, en wat zijn we daar blij om! Onze eerste afspraak hadden we op 16weken, en het klikte meteen! Met al onze vragen konden we bij Bianca terecht en we werden steeds met een glimlach verder geholpen, en dit was voor ons erg waardevol tijdens deze mooie nieuwe ervaring.

Eindelijk was het februari, we konden niet wachten om onze kleine meid te verwelkomen, wij waren er klaar voor! Maar ons schattemieke dacht daar blijkbaar anders over en stelde ons geduld nog wat op de proef, op 1 maart zijn we op controle geweest maar helaas nog steeds niks. Die namiddag kreeg ik last van lage rugpijnen en tegen de avond zo rond 19u00 begonnen mijn weeën, nog goed te verdragen maar we wisten wel dat het eindelijk begonnen was. Rond 20u30 hebben we naar Bianca gebeld om te vragen of ze haar gsm bij de hand wou houden voor het geval we haar nodig zouden hebben en dat deed ze ook, we zouden allicht toch nog wel een 6 tal uren moeten wachten. Rond 22u30 hebben we Bianca terug gebeld met de vraag of ze toch even zou willen langskomen, rond 22u45 was Bianca er en heeft ze ons geholpen bij het wegpuffen van de weeën, daarna heeft ze me even onderzocht en kort daarna is mijn water gebroken, ik heb me nog even opgefrist en daarna tegen Bianca gezegd dat ik toch graag naar het ziekenhuis wou vertrekken omdat dit vrij lang rijden was, Bianca was daar meteen akkoord mee, want zij dacht immers ook dat het wel tijd was om te vertrekken. Tegen 23u45 zijn we in Genk aangekomen en ingeschreven, dan hebben we afscheid moeten nemen van Bianca en zijn we naar de verloskamer gebracht. Na nog een goed anderhalf uur doorbijten is ons Anne-Karlien ter wereld gekomen omstreeks 1U16.



‘s morgens kreeg ik telefoon van Bianca om te horen hoe het met ons ging. Met ons ging alles prima, enkel hadden we problemen met het opstarten van borstvoeding, Anne-Karlien kon niet vacuum zuigen en ik had ingetrokken tepels waardoor het voor Anne-Karlien niet mogelijk was om onmiddelijk aan de borst te drinken hoewel ze haar mondje wel goed open deed om aan de borst te drinken. Daarom ben ik begonnen met afkolven en heb haar de melk dan met een cupje laten drinken. 2 dagen later heeft Anne-Karlien voor het eerst bij mij aan de borst gedronken met behulp van een tepelhoedje, door de negatieve dingen die ik al over tepelhoedjes gehoord had stond ik erg weigerachtig tegenover het gebruik van een tepelhoedje, maar zonder wou het niet lukken dus ik had geen andere keuze dan het te proberen, en het lukte! Van dan af heb ik Anne-Karlien aan de borst kunnen laten drinken in het begin ben ik wel blijven kolven om de melk productie goed op gang te laten komen. Zonder tepelhoedje bleef het drinken aan de borst voor Anne-Karlien onmogelijk. Bianca kwam de eerste weken na de geboorte regelmatig langs om Anne-Karlien te wegen en te kijken of alles in orde was, als ik vragen had kon ik die dan ook stellen maar ik mocht haar ook altijd bellen als dat nodig was. Toen Anne-Karlien 2,5 maand was kon ze zonder tepelhoedje drinken intussen geef ik haar al bijna 6 maanden borstvoeding en ik ben van plan om daar ook nog een tijdje mee door te gaan! Zonder de steun van Bianca was de borstvoeding misschien niet zo een succesverhaal geworden want in het begin was het toch wel zwaar. Met Lieve hebben we niet kunnen samenwerken omdat zij intussen ook mama geworden is van een prachtig zoontje, maar ik heb haar wel leren kennen tijdens een moedergroep en ook zij is een hele toffe madam! Ik kan jullie een begeleiding door Bianca en Lieve echt aanraden! Wij hebben er nog geen seconde spijt van gehad dat we de stap gezet hebben al tijdens onze zwangerschap!

Bianca heel erg bedankt voor de goede begeleiding die we hebben gehad en dat je nu ook nog altijd voor ons klaarstaat als we ergens vragen over hebben!
Deze ingave werd gepost op 01 oktober 2012
Het Prille Begin