Het geboorteverhaal van Lotte

Mijn geboorteverhaal van Lotte

In juni 2011 kwam ik erachter dat we in blijde verwachting waren van ons tweede kindje. Eindelijk een broertje of zusje voor siebe!
Daar hadden we zo naar uitgekeken.
De tweede zwangerschap verliep vlot en ik genoot er volop van omdat ik wist dat het de laatste keer ging zijn, mijn man en ik hebben namelijk besloten dat het bij twee kindjes gaat blijven en dat er ‘waarschijnlijk’ geen derde meer gaat komen.
Het was een vriendin die voor mij bevallen was, die mij aangeraden had om eens contact op te nemen met ‘het prille begin’.
Ik had tijdens mijn zwangerschap al veel nagedacht over wat ik zou willen, wat bevalling betreft en borstvoeding.
Alles zou anders worden nu, bij mijn eerste zwangerschap had ik op het laatste een veel te hoge bloeddruk, veel vocht in voeten, benen en handen.
Omdat er toen op 40 weken en drie dagen nog niet veel leek te gebeuren besliste de gyneacoloog om mij in te leiden. Ik was er natuurlijk van overtuigd dat het allemaal zo gebeurt ging zijn. S’morgens om 7 u binnen komen en tegen de middag het baby’tje in u armen maar daar had ik mij toch serieus in vergist. Het werd een uitputtende strijd van 20u en een verschrikkelijk lange dag in het ziekenhuis voor mijne man.
Toen Siebe eindelijk geboren was waren we natuurlijk heel content, ik had ook met 100% overtuiging voor borstvoeding gekozen en binnen het uur werd hij dan ook direct aangelegd. Maar het liep toch allemaal niet zoals ik had gehoopt, siebe zag vanaf de tweede dag in het ziekenhuis al behoorlijk geel waardoor hij eigenlijk heel die zes dagen dat we daar zijn geweest onder de lamp moest liggen. Hij dronk ook niet aan de borst omdat hij telkens in slaap viel. Dit heeft zo een paar dagen aangemodderd, en omdat ik eigenlijk pas de 4de dag ben beginnen kolven is mijn melkproductie nooit echt goed op gang gekomen, maar ik wou perse volhouden en ben dan maar iedere voeding gaan afkolven en geven met flesjes. Toen ik thuis kwam hebben we met allerlei hulpmiddeltjes mijn melkproductie nog een beetje proberen te stimuleren maar ik moest toch al geregeld een poedermelk flesje bijgeven omdat ik het zelf niet kon bijhouden. Toch heb ik volgehouden en afgekolfd tot siebe 5 maanden was, het was heel intensief en het beperkt je heel erg in je vrijheid maar ik heb er absoluut geen spijt van.
Nu bij de tweede zwangerschap was ik van overtuigd dat ik het beter ging aanpakken en dat deze borstvoeding wel zou lukken gelijk het moest.
Ook over mijn bevalling had ik nagedacht en had besloten om zolang mogelijk thuis te blijven, dus ik wou absoluut een lange dag in het ziekenhuis vermijden, dus ik hoopte deze keer op een spontane bevalling.
Omdat ik niet goed wist wat ik moest verwachten van een bevalling die spontaan begint heb ik contact opgenomen met Bianca, voor raad en advies.
En om mij bij te staan thuis als het zover was.
Maar toen ik ongeveer 37 weken was begon mijn bloeddruk weer de hoogte in te schieten, mijn benen en voeten begonnen weer op te zwellen. Dus ik dreigde weer in hetzelfde straatje te eindigen als vorige keer. Toen ik de 40 weken passeerde en er nog steeds niets aan de gang was, had ik er mij stilletjes bij neergelegd dat het weer een inleiding ging worden. ’s Vrijdags ben ik nog bij de gynaecoloog geweest, ze wou het weekend nog afwachten en ik zou dan maandag binnengaan voor ingeleid te worden. Maar als bij wonder zijn mijn weeën op zaterdag morgen begonnen. Om 17u heb ik Bianca op de hoogte gebracht dat het toch stilletjes aan bezig was.
Om 21u s’avonds is Bianca dan tot bij ons thuis gekomen omdat de weeën toen echt wel heviger werden. Ze heeft toen regelmatig mijn bloeddruk gecontroleerd en hartje van de baby goed opgevolgd. Om 00.30u zijn we binnengegaan in het ziekenhuis. Bianca is bij ons gebleven tijdens de bevalling en ik heb dit wel ervaren als een extra steun. Ik ben haar heel dankbaar voor de bemoedigende woorden op de juiste momenten. Om 3.30u is ons dochtertje Lotte geboren.
En toen gingen we natuurlijk weer voor de volle 100% voor een geslaagde borstvoeding. Ik had op voorhand alles goed besproken met Bianca.
De dagen in het ziekenhuis liep alles perfect, het aanleggen ging goed. Lotte had een goede zuigreflex en dronk goed.
Eenmaal thuis merkte we dat Lotte toch niet goed bijkwam, ze bleef zowat stabiel met haar gewicht. Ik begon mij natuurlijk zorgen te maken, en dacht direct dat ik niet genoeg melk had.
Bianca was ervan overtuigd dat dit niet het probleem was. Na een weekje kwamen we erachter dat Lotte uit zichzelf toch niet lang genoeg stevig doordronk om voldoende binnen krijgen. Voor mezelf heb ik dan besloten om terug te beginnen met afkolven en met het flesje bij te geven zodat ik zeker wist dat ze voldoende dronk. Ook om mezelf een beetje gerust te stellen want op het laatste begin je natuurlijk aan alles te twijfelen. Ik had al ervaring als kolfmama dus ik wist dat het weer heel intensief ging worden. Maar voor mij was het belangrijkste dat Lotte die eerste maanden in haar leven die belangrijke borstvoeding zou krijgen juist gelijk ik bij Siebe had gedaan. Je wilt natuurlijk als mama voor beide kinderen hetzelfde.
Dus nu kolf ik dus weer, het is dus niet echt gelopen gelijk ik gehoopt had, maar ben toch content dat ik borstvoeding geef, die manier waarop maakt eigenlijk niet uit.
En ik ben Bianca ook heel dankbaar voor al de goede raad en steun.
En ik wens je natuurlijk nog veel succes met je praktijk!
Deze ingave werd gepost op 10 april 2012
Het Prille Begin