Het geboorteverhaal van Lukas

Mijn geboorteverhaal van Lukas

De dag dat ik 24 werd (23 februari 2011) nam ik de laatste pil van mijn strip. Mijn vriend (Tom) en ik besloten dat dit ook voorlopig de laatste pil zou zijn. We rekenden uit dat mijn lichaam toch wel een klein jaartje de tijd nodig zou hebben om te ‘recupereren’ van de pil en dan begin 2012 zou ik zwanger worden. Maar het verliep een beetje anders (lees sneller) dan verwacht. Eind mei was ik 4 dagen overtijd. Ja hoor, ik was reeds vijf weken zwanger volgens de test, en dit terwijl we pas 7 weken samenwoonden toen. Paniek is er nooit geweest, het zou wel allemaal lukken. Van 2 dingen waren we zeker: Van het wezentje in mijn buik zullen we beide zielsveel houden en we wilden beide heel graag dat het ter wereld zou komen met de hulp van mijn schoonzus (Katrien, vroedvrouw in Bree). Voor de rest hadden we nog 9 maanden de tijd om het allemaal uit te zoeken. Zowel mijn vriend als ik wisten immers niets van baby’s en alles wat erbij komt kijken.


Mijn zwangerschap verliep vlot. De eerste drie maanden had ik vooral last van hormonen: lachen en wenen in het extreme konden zich beide voordoen in vijf minuten tijd, tot hilariteit van Tom en mijn familie. Tussen de drie en zes maanden had ik bijna nergens last van, enkel van vermoeidheid. Vanaf zes maanden moest ik thuisblijven van mijn werk. Toen begon het mentaal en fysiek zwaarder te worden. Ik hield me bezig met het verbouwen van de kinderkamer en andere verbouwklussen in huis. Mijn buik werd dikker maar stilziten kon ik niet. Na 36-37 weken zwangerschap was ik het beu. Alles was klaar en fysiek voelde ik me in alles wat ik wilde doen belemmerd. Ik telde af naar 15 januari 2012, dan zou onze kleine Lukas ter wereld komen. Vlak na nieuwjaar kreeg ik op een avond buikpijn. Tom belde Katrien op en zij constateerde na een klein onderzoekje dat ik 1 cm opening had en de baby al goed laag zat. Nog even volhouden, het zal niet lang meer duren, tenminste dat dachten we… maar kleine Lukas dacht hier anders over. 15 januari…er gebeurde niets. Ik hield het niet meer, ik was een en al ongeduld. Samen met mijn mama en onze vier Duitse Doggen maakten we dagelijks een wandeling van 4km, in de hoop dat mijn water zou breken. Ik dronk Sweppes, nam warme baden, probeerde met mijn dikke buik te vrijen met mijn vriend maar niets leek te helpen. Ik voelde nu zelf hoe laag de baby zat, elke broek deed pijn en spande als ik zat.


18 januari, 5u: Tom staat op om te gaan werken, ik word wakker en kan de slaap niet meer vatten. Ik ga naar het toilet en merk dat ik lichtjes bloed. Katrien komt af en samen besluiten we toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Na onderzoek bleek dat ik steeds nog maar 1 cm opening had. Ik had geen weeën en mijn water was nog niet gebroken. Dit zou het begin zijn. Ik kon kiezen: ofwel bleef ik in het ziekenhuis en zouden ze mijn water breken en zou de rest volgen. Of ik kon nog terug naar huis gaan en alles afwachten. Aangezien ik de natuur het liefst zijn gang wilde laten gaan koos ik voor de laatste optie en ging terug naar huis. De hele dag ben ik bezig geweest met vanalles, niet erg slim, achteraf bekeken had ik beter een beetje gerust. ‘s Avonds moesten we naar een verjaardagsfeestje. Terug thuis, rond 22u, kreeg ik buikpijn. Tom merkte op dat ik deze pijn moest wegblazen en dat dit mij steeds meer moeite koste. Hij belde Katrien op en samen gingen we naar het ziekenhuis.


In Bree aangekomen bleek dat ik steeds nog maar 1 cm opening had en dat alles nog rustig was. De pijn verdween terug en we konden allemaal nog wat gaan rusten voor het harde werk zou beginnen. We lagen vijf minuten in het bed in de verloskamer, Tom sliep al snel, en de pijn werd terug erger. Tegen de ochtend kwamen de weeën sneller en werden ze steeds pijnlijker. Ik weet nog dat ik elke wee opnieuw vergat op welk ritme ik de pijn door kon puffen. Maar vroedvrouw Anneke, mijn schoonzus, Tom en een stagaire hebben me elke wee goed doorgeholpen. Toen het allemaal pijnlijker werd ben ik in het bad gaan zitten, dit verlichte de pijn enorm en deed deugd. Maar na een uurtje werd de pijn erger en heb ik om epidurale gevraagd. Ik was op, zo moe, ik was immers al 27u wakker op het moment dat ik epidurale kreeg. Na deze verdoving heb ik geslapen en worden mijn herinneringen waziger. Ergens tussen 12 en 13u werd ik voortdurend wakker van hevige pijnen. Ik vroeg maar steeds om nog even door te mogen slapen en om de dosis terug te verhogen. Er werd me verteld dat het tijd was, dat ik voldoende opening had en dat als het goed aanvoelde ik lichtjes mee mocht proberen te persen. En dan volgden de persweeën. Katrien en vroedvrouw Thea voelden wanneer ik harde buiken kreeg. Tom maakte me wakker bij elke harde buik om te persen. Ik was op, viel tussen elke perswee in een diepe slaap, wist niet meer waar de engergie vandaan te halen. Toen opeens hoorde ik Katrien zeggen: Ik zie zijn donkere haartjes. Dat gaf me kracht om door te zetten. Ze vroegen of ik wilde kijken met een spiegel of wilde voelen maar dat was te veel van het goeie. Nog even volhouden en ik zou hem zonder spiegel kunnen zien. Dus we zetten door. De gynaecoloog kwam binnen en toen ging het allemaal heel snel. Katrien mocht de bevalling doen, zij is de eerste die onze Lukas heeft gevoeld, zij heeft hem opgevangen en de eerste zorgen toegediend nadat ik hem even had mogen knuffelen. Nu kon ik rusten, ik wist dat hij in goede handen was. De moederkoek volgde al snel en voor ik het goed en wel besefte lag ik op mijn kamer met ons kindje in mijn armen. Zalig!


Hoewel ik in het begin van mijn zwangerschap mijn besluit reeds had gemaakt en voor kunstvoeding had gekozen ben ik tijdens het verloop van de zwangerschap van gedachten veranderd: ik moest en zou borstvoeding geven en wilde dit op zijn minst proberen. Voor de opvolging hiervan en andere hulp wist Katrien me een goede raad te geven: contacteer Het Prille Begin. De laatste dag in het ziekenhuis besloot ik Bianca te bellen, de dag nadien kon ze al langskomen. Aangezien Lukas ons eerste kindje was en alles nieuw was, was deze hulp meer dan welkom. Vooral voor de opvolging van de borstvoeding waren haar tips en advies zeer handig. Na twee weken kreeg ik immers kloofjes. Met behulp van haar tips (insmeren met moedermelk, verschillende borstvoedingsstandjes afwisselend toepassen, tepels zoveel mogelijk aan de open lucht laten,…) genazen ze langzaam maar zeker. Overmorgen wordt Lukas 11 weken en met veel trots kan ik vertellen dat ik nog steeds borstvoeding geef en zowel Lukas als ik hiervan kunnen genieten. Ook mijn vriend laat ik af en toe mee genieten. Elke avond kolf ik af en geeft hij deze melk met het flesje. Zo kan Lukas ook wennen aan de afwisseling tussen borsten flessenvoeding.


Ik kan toch wel met een glimlach terugdenken aan mijn bevalling. Dit vooral door de steun en hulp die ik kreeg van mijn vriend Tom en schoonzus-vroedvrouw Katrien. Ook de vroedvrouwen en stagiaires in Bree waren heel behulpzaam. De zorgen over mijn gebrek aan kennis over borstvoeding werden door Bianca opgevangen, zij heeft mij geholpen met het maken van een goede start en de rest volgt dan vanzelf.

Noke
Deze ingave werd gepost op 21 julie 2017
Het Prille Begin