Het geboorteverhaal van Twan

Mijn geboorteverhaal van Twan

Na een jaartje afwachten kon ik eindelijk aan Roel vertellen dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Ik had een zwangerschapstest gedaan, maar ik wou eerst zeker zijn dat het zo was vooraleer ik Roel blij maakte. Dus had Bianca een bloedafname gedaan en ‘s avonds wist ik dat mijn gevoel goed zat, joepie! We gingen een paar dagen later trouwen, dus dat was zeker een superweek! Niemand wist dat we zwanger waren, alleen Bianca!

Tijdens mijn zwangerschap zijn we drie maal naar de gynaecoloog geweest voor een echo. De consulten heb ik allemaal bij Bianca gevolgd. Dit is echt een aanrader. Ik weet dat veel zwangeren meerdere echo’s krijgen, maar wij hadden daar geen behoefte aan. Je voelt het gewoon, ik was gerust en de consulten bij Bianca waren super! En als Bianca ergens niet zeker van zou zijn, dan zou ze me toch doorsturen naar de gynaecoloog. Ik ben zelf vroedvrouw, dus ik weet al veel, maar als man van een vroedvrouw was het voor Roel niet gemakkelijk. Want veel mensen veronderstellen dat ik het toch allemaal ken, maar Roel wist nog van niets. Dus iedere keer bij Bianca was voor Roel nog meer een must dan voor mij!

Mijn zwangerschap was gewoonweg zalig! In het begin veel misselijk en overgegeven, maar dat hoorde erbij! Eind december ben ik gestopt met werken. In januari zou ik nog vanalles regelen en in februari ging ik bevallen, ik was ervan overtuigd dat ik overtijd zou gaan (dat hoopte ik toch, want ik wou mijn dikke buik niet kwijt!).

Maar de natuur besliste er anders over. Op 10 januari in de voormiddag voelde ik nattigheid, het kon toch niet waar zijn? In de badkamer aangekomen drupte het vruchtwater op de grond, samen met mijn tranen… Ik was nog ‘maar’ 35 weken ver. Roel sliep, hij had nachtpost. Ik heb Bianca gebeld, ze is onmiddellijk gekomen. Over de baby was ik niet ongerust, ik voelde hem bewegen. Maar alle denkbare rampscenario’s spookte door mijn hoofd, op dit moment was het dus een nadeel dat ik vroedvrouw ben. Ik zou naar het ziekenhuis moeten, zonder enige arbeid gehad te hebben, ze zouden onze baby meenemen, er zou veel volk aanwezig zijn tijdens de bevalling vanwege de vroeggeboorte, ik zou nadien in het ziekenhuis verblijven aangezien ons kindje nog daar moest blijven,…. Bianca heeft me gerustgesteld, naar de harttonen geluisterd en me alles binnen handbereik gelegd (ik moest zo weinig mogelijk opstaan, zodat er niet teveel vruchtwater verloren zou gaan). We hadden afgesproken dat we nog even gingen wachten om naar het ziekenhuis te gaan, want Roel sliep nog maar pas, en als ik de volgende nacht zou bevallen, dat zou hij niet overleven! Tegen 13u is Roel opgestaan, ondertussen was Bianca terug gekomen. Ze hebben samen mijn tas klaargemaakt en toen zijn Roel en ik vertrokken richting ziekenhuis…. Nog steeds geen weeën voelend, blij want hij/zij moest nog even blijven zitten, iedere dag erbij in de buik was eentje minder in de couveuse!

In het ziekenhuis aangekomen hebben ze alle onderzoeken uitgevoerd en werd ik naar de afdeling gebracht waar de zwangeren rusten. Ze zouden nog afwachten, aangezien ik nog niks voelde, gelukkig! Maar de volgende ochtend kwam de gynaecoloog, hij besliste om toch de bevalling in te leiden omwille van infectiegevaar. Ik wist dat dit een goede reden was maar toch had ik er geen goed gevoel bij, blijkbaar omdat ik naar mijn gevoel nog helemaal niet klaar was om te bevallen.

Tegen 15u kreeg ik mijn tweede pil, om de weeën op te wekken. Van de eerste pil had ik helemaal niets gevoeld. Ik begon te beseffen dat er iets zou moeten gebeuren, want een keizersnede was het laatste wat ik wou. Dus de knop proberen om te draaien hierboven! Een half uurtje later liet onze baby merken dat hij/zij het niet meer zo leuk vond, de monitor werd minder goed, toen werd ik ongerust. Om 16u heeft de gynaecoloog me terug onderzocht, ik had 3cm ontsluiting, ik voelde nog steeds niets en de harttonen waren niet zo goed…. Om 16u15 voelde ik ineens iets in mijn buik rommelen, als dit weeën zouden zijn, laat maar komen 🙂

Tien minuten later werd dat gevoel pijnlijk, nog een kwartier later dacht ik dat ik dood ging… Het was een stormloop van weeën, zonder pauze… Om 17u34 is onze prachtige zoon Twan geboren!!! Ineens lag hij op mijn buik, het ging zo snel (misschien wel te snel), ik kon niet meer volgen. Nadat Twan een tijdje op mijn buik had gelegen en ik hem aan de borst had gelegd, hebben de vroedvrouw en Roel hem naar neonatologie gebracht. Hij zou er sowieso een aantal dagen ter observatie moeten blijven, aangezien mijn vliezen van de dag ervoor gebroken waren en hij te vroeg ter wereld kwam. Maar gelukkig deed hij het super, ons sterk kereltje!

De eerste week van Twan zijn leven is razend snel gegaan. Hoe ik uiteindelijk ben bevallen en de inleiding viel naderhand bekeken nog allemaal mee, maar wat ik het ergste vond, en nu nog vind als ik eraan terug denk, is het feit dat ik Twan moest achterlaten… Hem iedere keer gaan ‘bezoeken’ en nadien weer alleen terug naar de kamer gaan… Hij is 8 maanden zo dicht bij me geweest, dat zou nooit meer terugkomen, ik had hem overal bij, alleen ik kon hem altijd voelen en dan droom je van het moment dat je hem in je armen kan nemen, hem kan zien en nooit meer los te laten…

Ik heb de eerste week alleen maar gegeten, gedoucht en gekolfd, voor de rest was ik bij Twan, het bezoek kwam op de zoveelste plaats! Gelukkig kon ik Bianca altijd bellen en dat heeft me enorm geholpen. Ook als ik met vragen zat over de borstvoeding of het kolven, hoefde ik de telefoon maar te nemen. Ook al ben ik vroedvrouw van beroep, nu was ik vooral mama! Roel heeft me enorm geholpen en gesteund, zowel tijdens de arbeid en bevalling als erna. Voor hem was het ook niet leuk dat hij zijn zoon moest gaan ‘bezoeken’, ‘s avonds zaten we met ons 2 op de kamer en dat gaf een leegte. Ik ben er nu nog meer van overtuigd dat ik geen dag langer dan nodig in het ziekenhuis zou blijven na mijn bevalling. Ze hebben me daar heel goed geholpen, maar dat is voor mij niet weg gelegd 🙂

Na drie dagen was het eindelijk zover, ik mocht Twan een namiddagje meenemen naar mijn kamer, joepie!! Daar hebben we zo van genoten! De dag erop mocht hij al mee van in de late voormiddag, maar hij moest ‘s avonds op tijd terug naar neonatologie. Na een aantal dagen lagen Roel, Twan en ik ‘s avonds met ons drietjes lekker te knuffelen in bed, zalig!! Eindelijk met ons gezinnetje samen!

Toen Twan een week oud was, waren ze mijn gezaag zo beu dat ik hem mee kreeg naar huis 🙂 ! Hij deed het supergoed, dronk al goed aan de borst en kwam goed bij. Met de borstvoeding heb ik wel engelengeduld gehad. Ik ben hem om de 3u dag en nacht gaan voeden op de neonatologie. In het begin dronk hij bijna niet aan de borst. Soms duurde het een uur vooraleer hij een beetje dronk. Maar ik wou dat hij toch tenminste geprobeerd had, nadien kolfde ik af op de kamer en die melk kon ik dan geven als hij niet goed dronk aan de borst. Ik ben heel blij dat ik toen heb doorgebeten, want het is zalig om borstvoeding te geven. Thuis aangekomen dronk Twan beter en beter aan de borst en heb ik met Bianca afgesproken dat ik hem niets meer zou bijgeven, maar ik zou wel nog na iedere voeding nakolven om het allemaal op gang te houden. Bianca is geregeld langsgeweest, om hem te wegen, om me nog tips te geven, want als je mama bent vergeet je echt wat je ooit allemaal geleerd hebt. Mede dankzij haar heb ik de borstvoeding kunnen doorzetten! Zelfs toen ik na een 4-tal weken een borstontsteking kreeg hoefde ik maar te bellen naar Bianca en wist ik wat doen. Degene die ook dikwijls vergeten wordt bij de borstvoeding is de papa. Zonder hem was het me nooit gelukt, hij heeft me super goed geholpen en staat altijd klaar om me te helpen, zodat ik op mijn gemak onze zoon eten kan geven.

Nu, bijna drie maanden later is Twan nog steeds een schat van een zoon. Het afkolven heb ik kunnen afbouwen, dus die extra tijd kan ik besteden aan Twan. Naderhand bekeken ben ik superblij dat alles goed is verlopen en we een gezonde zoon hebben, maar stiekem blijf ik hopen op een droombevalling en een kraamtijd aan huis!

xxx Lieve, Roel en Twan
Deze ingave werd gepost op 20 maart 2012
Het Prille Begin