Het geboorteverhaal van Yits

Mijn geboorteverhaal van Yits

Plotseling was ik zwanger en ons eerste kindje was uitgeteld voor 23 juli 2011. Halverwege mijn zwangerschap begon het pas door te dringen dat ik zwanger was, ik kreeg toen zelfs schrik voor de bevalling. Ik wou opeens niet meer naar het ziekenhuis, want telkens als ik op controle moest was mijn bloeddruk weer te hoog doordat ik me dag op voorhand al aan het opjagen was van wat als dit of wat als dat. Er spookte allerlei negatieve dingen door mijn hoofd en na een gesprek met een vriendin die net van haar tweede kindje thuis was bevallen (onderwaterbevalling) ben ik bij het prille begin terecht gekomen.

Rond 25 weken zwangerschap had ik het probleem dat ik te hoge bloeddruk had en dit enkel als ik op consultatie bij de gynaecoloog moest, want als ik bijvoorbeeld mijn bloeddruk ging laten controleren bij de huisdokter dan was deze normaal. Ik besloot contact op te nemen met Bianca en na het eerste gesprek wist ik het zeker dat ik niet meer in het ziekenhuis wou bevallen. Ik wou namelijk thuis onder water bevallen zonder knip, zuiger, epidurale verdoving,… (allemaal zaken waar ik schrik voor had en dus niet wou meemaken, maar wat wel bijna standaard is bij een bevalling in het ziekenhuis). Nu ik was er me wel van bewust omdat het mijn eerste zwangerschap was en ik niet wist wat me te wachten stond, dat de kans erin zat dat ik in het ziekenhuis kon belanden. Maar ik wou in ieder geval zolang mogelijk thuis blijven, zeker zolang ik het zelf zou volhouden en het medisch verantwoord bleef.

Vanaf 28 weken werd het probleem met mijn bloeddruk erger volgens mijn gynaecoloog en moest ik aan monitor voor elke consultatie en aldonet nemen. Hierdoor besloot ik zowel op consultatie te blijven gaan bij de gynaecoloog in Genk en na het prille begin te gaan want ik wou er wel zeker van zijn dat het medische verantwoord bleef om thuis te bevallen.

Vanaf 37 weken zwangerschap bleef het niet alleen bij af en toe te hoge bloeddruk, maar toen kwamen er regelmatig symptomen (eiwitten in urine, stekende hoofdpijn, sterretjes zien, vocht in mijn voeten en benen, ellendig voelen) van zwangerschapsvergiftiging opduiken. Op een avond werd het zo erg dat mijn vriend naar Lieve belde en zij ons aanraadde om naar spoed te gaan. Ze hebben me toen 24uur ter observatie in het ziekenhuis gehouden en verschillende testen afgenomen (waaronder de 24uren urinetest), maar de symptomen verdwenen opeens weer.

Zo kwamen en gingen de symptomen gedurende mijn laatste drie weken van mijn zwangerschap, waardoor de gynaecoloog besliste dat ik niet meer thuis mocht bevallen door het vergrootte risico. Ik bleef hopen om thuis onder water te mogen bevallen, maar heb mij er uiteindelijk bij moeten neerleggen het risico te groot was. Wel mocht ik zolang mogelijk thuis blijven op voorwaarde dat ik me goed voelde en mijn bloeddruk goed bleef. Maar op 40 weken was er nog niks aan de gang en de symptomen bleven redelijk onder controle. Op 26 juli, ’s morgens, moest ik weer op consultatie en aan monitor. De uitslag van urine en bloeddruk was niet zo goed, ik moest weer de 24uren urinetest ondergaan, maar mocht dit gelukkig thuis doen. Op 27 juli zou ik dan terug naar het ziekenhuis moeten voor de resultaten, als deze niet goed waren zou ik meteen ingeleid worden en als deze wel nog goed waren, werd er een afspraak vastgelegd voor 29 juli (want over de 41 weken gaan met deze symptomen was te risicovol volgens de gynaecoloog). Onderweg van het ziekenhuis terug naar huis heb ik naar Lieve gebeld. Ik was me al aan het voorbereiden dat het een ingeleide bevalling in het ziekenhuis ging worden, want ik had wel al 2cm opening maar voor de rest nog niks. Maar ’s avonds om 20u is mijn water spontaan en plotseling gebroken. We hebben toen Lieve gebeld, want ik wou zo lang mogelijk thuis blijven en had dit specifiek in het ziekenhuis gevraagd of dit nog mocht. Lieve kwam even zien en stelde me gerust. Omdat mijn weeën pas nadat mijn water gebroken was stilletjes aan op gang kwamen, gaf Lieve me de raad om nog wat te rusten want het zou nog wel even kunnen duren. Lieve ging ook naar huis om nog wat te rusten, maar een uur later hebben we haar terug opgebeld want toen waren mijn weeën al heviger en volgde deze sneller op elkaar. Lieve kwam terug en ik heb samen met haar en mijn vriend de hele nacht de weeën thuis opgevangen door in het bevallingsbad te gaan liggen, op een bal te gaan zitten,…

Na 12uur, ’s morgens vroeg had ik nog maar 4cm opening en ik was stikop. Mijn bloeddruk begon ook te stijgen en de uitputting begon me parten te spelen. Dit gaf de doorslag van toch maar al naar het ziekenhuis te gaan want uiteindelijk moest ik toch in het ziekenhuis bevallen, dus auto in en richting Genk. Lieve reed voorop, dus we konden haar altijd bereiken als er iets was onderweg. Lieve had onderweg ook al de verloskamer verwittigd dat we in aantocht waren. Aangekomen in Genk via spoed bleek mijn bloeddruk enorm gestegen te zijn. De vroedvrouw in Genk raadde me direct epidurale aan maar ik wou dit niet. Verder vroeg ze me wat ik dan wel wilde, waardoor ik gelukkig de epidurale verdoving nog een tijdje heb kunnen uitstellen. Want na een paar uurtjes hebben ze toch een epidurale gezet omdat mijn bloeddruk moest zakken, en deze zakte reaal waardoor ik opeens aan het wegdraaien was. Eens terug bij was mijn bloeddruk wel onder controle, maar merkte ik dat mijn weeën volledig gestopt waren, dus gaven ze me maar weeopwekkers want ik lag ondertussen al 16uur ofzo. Toen begon het hele ziekenhuisgebeuren wat ik eigenlijk niet wou, maar ik kon het niet meer tegenhouden. Dus toen ging ik ervoor om toch nog natuurlijk te kunnen bevallen, zonder knip of zuiger, aangezien hier nog een kleine kans in zat. Naast de vroedvrouw, kwam de assistent om het uur kijken als het wat vooruit ging. Ondertussen hadden ze een interne monitor geplaatst om ons kindje goed te kunnen opvolgen en zolang de opening een beetje vorderde en ons kindje het goed deed, mocht ik een keizersnee die er zag aan te komen nog weigeren. Ze vermeldde me duidelijk dat als je water meer dan 24uur gebroken is en je nog steeds niet bent bevallen, moet je kindje wel 24uur in de couveuse. Hier had Lieve me ook al voor verwittigd, dus ik was me ervan bewust.

Uiteindelijk (26uur later) had ik eindelijk een dikke 9cm opening en had echt het gevoel dat ons kindje eruit moest. Ik mocht eens proberen te persen als ik dan toch dacht dat ik moest gaan bevallen, want de vroedvrouw en assistent hadden er precies niet zo echt gehoor na. Ze gaven me het gevoel dat het een keizersnee ging worden als het nu niet direct zou lukken. Dus toen ik een wee voelde ben ik gewoon beginnen persen want ik echt geen keizersnee en het lukte me! Nog geen 45min later was onze Yits er (en de moederkoek volgde meteen en was volledig intact). Hij was 53cm en woog 3,490kg! Ik was zo blij dat ik persdrang had en voelde en dat het me gewoon op de natuurlijke manier gelukt was. Naderhand zei mijn vriend dat de assistent tijdens het persen teken had gedaan op de gynaecoloog om te willen knippen en mijn vriend heeft toen uitdrukkelijk teken gedaan dat ik dit niet zou willen en dat ze het niet mochten doen.

Ik was uiteindelijk blij dat ze mijn mening toch gerespecteerd hebben in Genk en er eigenlijk toch wel rekening mee hebben gehouden want daardoor ben ik toch nog natuurlijk kunnen bevallen (zonder knip of zuiger of dergelijke ingreep). Wat ik wel heel jammer vond is dat ik onze Yits niet direct bij me heb gehad, want ze hebben hem direct meegenomen naar de neonatologie om te onderzoeken en in couveuse te leggen. En ik werd naar de mic overgebracht want ik bleek toch wel zwangerschapsvergiftiging te hebben.

Nu achteraf bekeken was ik wel blij in ziekenhuis te zijn, want door die lange bevalling en die zwangerschapsvergiftiging was ik volledig uitgeput en moest ik medicatie krijgen. Door het vele vocht in mijn lichaam had ik zelfs geen gevoel meer in mijn benen de eerste dag en ik was zo ellendig waardoor ik de eerste twee dagen op de mic ben moeten blijven liggen. En onze Yits heeft na die 24u couveuse nog drie dagen op neonatologie gelegen omdat hij niet wou eten, dat ze hem aan een infuus hebben moeten leggen. Hij was hier wel in goede handen, maar toch vond ik het heel erg dat we hem niet bij ons hadden. De eerste twee dagen was ik zo ellendig dat ik er volgens mij nog niet had voor kunnen zorgen, maar toen ik op kraamafdeling lag was het wel heel erg dat we enkel om de 3uur voor de voeding en verzorging konden gaan. Gelukkig kon ik vanaf de derde dag hem borstvoeding proberen te geven, eerder mocht ik niet doordat alle medicatie uit mijn bloed moest en mijn waardes terug in orde moesten zijn. Door de borstmelk is Yis eindelijk beter beginnen eten en is de infuus stilaan geminderd. De vijfde dag mocht hij bij ons op de kamer en de zevende dag mochten we eindelijk naar huis!

We hebben de eerste vijf à zes weken wel slappeloze nachten en dagen gehad aangezien Yts door de hele “traumabevalling” las had van zijn darmpjes. Gelukkig konden we vanaf de thuiskomst rekenen op Bianca en Lieve, wat een geweldige hulp en steun voor ons was. Yits werd gewogen en gemeten, ook met vragen over borstvoeding kon ik terecht bij hen. Vanaf de zevende week sliep Yits ’s nachts door en overdag is hij lekker actief. Het gaat nu geweldig met onze Yits, ik geef nog altijd volledig borstvoeding (5voedingen per dag en ’s nachts slaapt hij mooi door).

Bij een volgende bevalling ga ik weer proberen om thuis te kunnen bevallen, het is niet omdat het deze keer door een medisch probleem niet gelukt is dat het volgende keer niet gaat lukken. Het is nog altijd mogelijk doordat er deze keer geen keizersnee is uitgevoerd, dus wie weet. We willen Bianca en Lieve nogmaals bedanken, we hebben altijd op hen kunnen rekenen (dag en nacht konden we hen bereiken) en als er nu iets is, weet ik dat ik nog altijd bij hen terecht kan.

Bedankt van Cindy, Nic en Yits!!
Deze ingave werd gepost op 08 oktober 2011
Het Prille Begin