Het geboorteverhaal van Tessa

Mijn geboorteverhaal van Tessa



Mijn man ik zouden op 16 augustus ons eerste kindje verwachten. Maar het liep allemaal een beetje anders als gepland.

Op 4 juli ging ik voor een routinecontrole naar de gynaecoloog. We wisten al dat het kindje in stuit lag en er werd een voorlopige keizersnede gepland op 8 augustus.

Maar toen bleek ook dat mijn bloeddruk wat aan de hoge kant was dus uit voorzorg moest ik mijn bloed ook laten controleren.

Ik had geen eiwitten in mijn urine en mijn bloeduitslagen waren goed, behalve één waarde, het urinezuur genaamd, dat was wat aan de hoge kant. Bovendien begon ik wat vocht vast te houden. Daarom wou de gynaecoloog dat ik 1 week later terugkwam voor opnieuw een bloedafname, het meten van mijn bloeddruk en ik moest aan de monitor om te controleren of met ons kindje ook nog alles oké was.

Dus 12 juli ging ik terug naar het ziekenhuis. Bloeddruk was redelijk, juist op het randje, nog steeds geen eiwitten in mijn urine. Monitor was ook goed maar het urinezuur was verder gestegen. Dit vonden ze wat verontrustend. Er werd mij uitgelegd dat een stijgend urinezuur voor hen een symptoom is dat aangeeft of iemand een zwangerschapsvergiftiging kan krijgen, dit in combinatie met een aantal andere symptomen (hoge bloeddruk, vocht vasthouden …). Ook had ik sinds een paar dagen last van een zeurende hoofdpijn en blijkbaar is dat ook een symptoom.

Ik werd dus uit voorzorg opgenomen in het ziekenhuis ter observatie. Ze vertelden mij dat een zwangerschapsvergiftiging zeer acuut kan ontstaan en dat op een half uurtje tijd de situatie helemaal om kan slaan.


Mijn bloeddruk bleef verder stijgen, de hoofpijn werd erger en het urinezuur steeg ook langzaam. Daarom werd op 14 juli beslist dat de volgende dag de keizersnede zou plaatsvinden. Dat was erg schrikken. Er ging vanalles door ons heen. Zou het kindje wel zwaar genoeg zijn? Zou het zelfstandig kunnen ademhalen? En oh nee, we kunnen het niet bij ons houden want hij/zij moet onmiddellijk in de couveuse. Diezelfde avond is daarom een verpleegkundige van de afdeling neonatologie ons nog de nodige informatie komen geven. Dat luchtte wel enigszins op, maar toch, er ging vanalles door ons hoofd. Wat een zorgen.


Op 15 juli werd omstreeks 13u ons dochtertje Tessa geboren. Ze woog 2115gr en was 40cm groot. Ze kon gelukkig zelfstandig ademhalen. En het was ook een hele opluchting dat ze meer dan 2kg woog.

Ik heb haar dan nog een paar minuutjes bij me mogen houden maar dan moest ze naar de afdeling neonatologie. Haar papa kon gelukkig met haar mee. Bij mij waren ze nog bezig met het afronden van de operatie.

Ik moest nog een poosje naar de recovery. Al de andere vrouwen die daar na hun keizersnede terugkwamen hadden hun kindje bij hen liggen, al dan niet aan de borst. Maar ik trooste mij met de gedachte dat ik haar nog even bij me had gehad.

´s Avonds om 19u werd ik dan eindelijk naar haar toe gebracht en daarna mochten we haar voor het eerst in onze armen nemen.


Ik had van tevoren wel beslist dat ik graag wou proberen om borstvoeding te geven, maar dat werd nu een heel ander verhaal. Tessa was te klein en niet sterk genoeg om zelfstandig aan de borst te drinken. Ze kreeg dus flesjes. Dit vond ik in eerste instantie verschrikkelijk. Ik had altijd gedacht dat de eerste melk die ze zou krijgen mijn melk zou zijn, maar helaas.

Terug op de afdeling werd dan een start gemaakt met het afkolven van mijn melk. Die eerste keer werd dat door een verpleegkundige gedaan, manueel. Het deed best wel pijn, maar ik beet op mijn tanden en met veel geduld kregen we 4ml colostrum „geproduceerd“.

De volgende ochtend moest ik beginnen met het elektrisch afkolven. Ik kreeg een kolfapparaat en de benodigde materialen. De verpleegkundige van de afdeling gaf me instructies en ik kon beginnen. Zeven keer per dag moest dat, dus ook ´s nachts, want ik moest mijn borsten goed stimuleren zodat de melk op gang zou komen. In het begin moest ik 7 minuten links, 7 minuten rechts, 5 minuten links, 5 minuten rechts, 3 minuten links en drie minuten rechts kolven. Dit tot mijn melk goed op gang zou komen en dan kon ik gewoon 15 minuten links en 15 minuten rechts kolven.

Ik was hier in eerste instantie dus drie kwartier mee bezig en dat terwijl ik ook nog zoveel mogelijk naar Tessa wou gaan. Haar verzorgingsmomenten waren om de 3uur (dus 8 voedingen per dag) en daar wilde ik er minimaal drie per dag van meedoen, en als het even kon 4. We waren meestal een uur tot anderhalf uur bij haar. Daarna moest ik kolven, eten en rusten. Wat een gedoe. Van dat rusten kwam meestal maar weinig terecht.


Ook probeerden we haar, samen met de verpleegkundige van neonatologie, steeds aan te leggen aan 1 borst. Maar ze had zo’n klein mondje en zo weinig kracht. De ene keer lukte het heel even, de andere keer helemaal niet. Ze was ook nog heel snel moe dus lang konden we niet proberen want dan had ze de energie niet meer om haar flesje leeg te drinken.

Na 1 dag zijn we gaan proberen met een tepelhoedje. Toen kon ze iets beter aanhappen, maar mijn melk schoot nog niet toe omdat de productie nog niet goed op gang was. Dus het bleef weer bij alleen aanhappen.


Met kolven merkte je na verloop van tijd wel dat er steeds meer melk kwam (maar dan praat ik over mililiters) maar ook daar duurde het een aantal minuten voor de eerste melk in het potje druppelde. En het ging echt druppelsgewijs, maar ik liet me hier niet door ontmoedigen.

Ik vond het veel te belangrijk dat zij mijn melk kreeg. Bovendien zag ik wel vooruitgang en zou ik gewoon geduld moeten hebben tot zij groot en sterk genoeg was om zelf te drinken.

Dat wil niet zeggen dat de moed me niet af en toe tot in de schoenen zonk en vaak stond het huilen me nader dan het lachen. Maar als ik dan ons kleine wondertje zag of als de verpleegkundige me weer een beetje moed insprak dan ging ik er weer voor.


Na een dag of zes werd me aangeleerd om beide borsten tegelijkertijd af te kolven, dat scheelde weer een hoop in tijd. Hadden ze me dat maar eerder verteld.

De afgekolfde melk konden we op de afdeling invriezen en dan steeds in een koeltasje mee naar haar toe nemen.


Ondertussen zagen mijn borsten wel af van het kolven, mijn tepels waren rood en er ontstond een beginnend kloofje. Daar kreeg ik zalf voor (lansinoh) die erg goed hielp en die ik ook preventief moest smeren. Bovendien merkte een verpleegkundige op dat de borstkolf die ze mij gegeven hadden eigenlijk te klein was dus kreeg ik een grotere maat. (Ik wist niet eens dat er maten in bestonden.)


Na een week mocht ik naar huis, Tessa moest helaas nog in het blijven. Verschrikkelijk om zo zonder haar thuis te komen. Het was allemaal erg emotioneel, maar ik trooste me met de gedachte dat het allemaal nog veel erger had kunnen zijn.

Vanaf dan gingen we haar drie maal per dag opzoeken in het ziekenhuis. Steeds met dezelfde routine, eerst haar proberen aan te leggen, daarna kreeg ze een flesje, al dan niet met mijn afgekolfde melk. (Ondertussen kreeg ze 7 voedingen per dag.) Deze vroor ik nu thuis in en nam hem dan telkens mee naar het ziekenhuis.


Kolven deed ik thuis want ik had het in het begin wel eens geprobeerd om het bij haar te doen maar toen was ik zo gestresseerd (je had daar ook niet echt de privacy voor) dat ik maar heel weinig produceerde.

Uiteindelijk heb ik toch steeds in het ziekenhuis gekolfd. Dat scheelde veel in tijd want mijn man gaf haar ondertussen de fles. Ik kolfde ondertussen gemiddeld 40 tot 50ml. Tessa ging inmiddels richting de 60ml per flesje. Er werd me uitgelegd dat je met kolven nooit kon bereiken wat je kindje dronk en dat stelde me gerust.

Het aanhappen ging ook steeds beter en af en toe kwam er al eens een druppeltje melk.

Ik heb ook een keer geprobeerd om eerst via het kolven mijn melk op gang te brengen en haar dan aan te leggen maar dat was (bij ons) helaas geen succes. Maar het was het proberen zeker waard.


1 week later mocht Tessa dan ook naar huis. Ze woog toen 2240gr en was 44cm.

Vanuit mijn (Nederlandse)verzekering kreeg ik nog 4 dagen van 5u neonatale zorg dus de dag dat Tessa thuis kwam was er onmiddellijk kraamzorg. Heel fijn en ook echt wel nodig want daar sta je dan ineens met zo’n klein babytje dat nog niet zelfstandig aan de borst kan drinken.

Vanuit het ziekenhuis hadden we ook het telefoonummer van vroedvrouwenpraktijk „Het prille begin“ gekregen en deze kwamen volgende dag. Dat was ook geweldig. Ze gaven adviezen en tips waar we echt iets aan hadden.


Ondertussen ging de kraamzorg door met oefenen van het aanleggen en dat ging steeds beter.

Na 4 dagen waren we zo ver dat Tessa een keer of twee per dag een half uurtje aan 1 borst kon drinken. Het was wel allemaal erg pijnlijk, vooral het aanhappen. Echt tanden bijten en doorzetten want prettig is anders.

Ik moest ook proberen zonder tepelhoedje maar dat lukte niet omdat haar mondje gewoon veel te klein was.


Gelukkig kwam de vroedvrouw twee keer per week en toen bleek dat ik een te klein tepelhoedje had. Ik mocht er een paar proberen die groter waren. Wat een opluchting. Het deed veel minder pijn en nu kon ik tenminste een beetje genieten van het voeden van mijn kleine meisje.

Zij hadden ook als advies niet te veel de lansinohzalf te gebruiken. Dit is namelijk een vette zalf waardoor te tepel vaak week blijft. Een alternatief was lactoleo tepelolie.


Na het voeden kreeg Tessa steeds nog een flesje na. Het was een beetje zoeken hoeveel we haar dan telkens moesten geven omdat we niet wisten of en hoeveel ze aan mijn borst dronk.

Na een paar dagen bleek dat we haar te weinig bijgaven. Hier kwamen we achter doordat de vroedvrouw een keer hier was tijdens en na het voeden. We vertelden dat ze wat problemen had met haar stoelgang en dat we steeds 30cc bijgaven. Toen bleek dus dat Tessa eigenlijk niet echt „verzadigd“ was na een voeding en dat we meer moesten bijvoeden. Daarna ging het een stuk beter. Ze had veel meer stoelgang en was ook rustiger na een voeding. Dat gaf weer moed om door te gaan.


Een ander advies was om haar steeds beide borsten aan te bieden, telkens een kwartier. Maar dat lukte niet want als ik haar na een kwartier aan de andere borst wou aanleggen was ze te moe om nog goed aan te happen. We hielden het dus bij steeds 1 borst, die andere moest ik dan na het voeden kolven. Zolang mijn man hier was gaf hij haar dan een flesje zodat ik ondertussen kon kolven. Zo konden we een beetje tijd sparen want overdag moest Tessa om de drie uur gevoed worden.


Toen Tessa bijna 5 weken oud was moest mijn man helaas terug gaan werken. Dat ging bij mij gepaard met de nodige tranen, maar eigenlijk liep het beter dan verwacht. Tessa en ik hadden al snel een routine en soms lukte het ons om het hele „voedingsproces“ in iets meer dan een uur af te werken. Maar toch, het bleef intensief en ik zag weinig tot geen vooruitgang in de hoeveelheid van mijn melk. Ik heb ook nog borstvoedingsthee geprobeerd. In eerste instantie ging het daar iets beter mee, maar na enkele dagen stagneerde het weer.


Uiteindelijk heb ik het, na bijna 6 weken, moeten opgeven. Ik durfde eerste de knoop niet door te hakken, voelde me schuldig. Maar ik zag geen vooruitgang meer. Als dat wel het geval was geweest was ik er zeker mee door gegaan.

Ik heb toen contact opgenomen met de vroedvrouw. Zij was gelukkig erg begripvol waardoor mijn schuldgevoel wel enigszins verminderde. Ik kreeg dan van haar een schema om het kolven af te bouwen want zomaar ineens ermee stoppen kan niet. Je krijgt dan stuwing en er is een gevaar voor borstontsteking.

De 2e nacht nadat ik gestopt was had ik ook erg veel last. Mijn borsten voelden erg pijnlijk en kolven was ook gevoelig. Het was even niet prettig maar na een paar dagen ging het een stuk beter. Bovendien kon ik de afgekolfde melk nog steeds aan Tessa geven. Zo kreeg ze tenminste nog een aantal dagen extra mijn eigen melk.


Het was een erg intensieve periode maar ik ben heel blij dat ik het geprobeerd heb. Ik zal het volgende keer zeker opnieuw proberen want het is het allemaal waard. Als je ziet dat jouw kindje zo goed groeit van jou eigen melk dan geeft dat gewoon een goed gevoel. Jammer dat de melkproductie niet verbeterde anders was ik gewoon door gegaan.


Ondertussen is Tessa bijna 8 weken oud en vorige week woog ze ongeveer 3300gr;
Deze ingave werd gepost op 05 september 2011
Het Prille Begin