Het geboorteverhaal van Fien

Mijn geboorteverhaal van Fien

14 maanden na de geboorte van ons zoontje Pieter, waren we opnieuw in blijde verwachting!

In mijn 6e zwangerschapsweek was er even paniek: een bloeding. De gynaecoloog vertelde me dat ik heel waarschijnlijk zwanger was van een tweeling, en dat één vruchtje was afgekomen. Verder heb ik, net zoals de eerste zwangerschap, nooit last gehad van kwaaltjes. Op het laatste wel veel last van mijn bekken en rug gehad. De laatste maand vond ik sowieso zwaar omdat ik al een rondhuppelende peuter had die heel veel aandacht vergt! De clichés kloppen: bij de 2de zwangerschap heb je veel minder rust! (En erna ook!)

Pieter werd 3 dagen na de uitgerekende datum geboren, en dat vermoeden had ik nu ook alweer. En inderdaad, nu ging ik weer 4 dagen overtijd. Wat kan een dag dan lang duren! Ik ging ’s morgens nog aan de monitor en er was nog geen “actie”. De gynaecoloog heeft vermoedelijk de natuur een handje geholpen bij het inwendig onderzoek en me terug naar huis gestuurd. Ik voelde me de rest van de dag wel wat raar en emotioneel maar verder ging ik gewoon mijn gangetje. Rond 19u30 kreeg ik een raar gevoel in mijn buik, maar ik kon het nog niet echt weeën noemen. Om 23u30 zijn we dan maar gewoon gaan slapen. Een uur later werd ik wakker en had ik diarree en een herkenbaar gevoel in mijn buik: dit waren duidelijk weeën en ik wist dat mijn lichaam door die diarree plaats aan het maken was in mijn buik. Het was dus zover! We belden om 2u naar mijn schoonouders. Die kwamen naar hier zodat Pieter in zijn bedje kon blijven liggen. Nog even gedoucht. Ralph bracht alle spullen naar de auto. Om 3u waren we in Bree. Op dat moment had ik 3 cm ontsluiting. Ik wilde absoluut weer natuurlijk bevallen, zonder infuus en zonder epidurale, net zoals bij Pieter. Maar hopelijk deze keer geen arbeid van 16 uur!
Ik wandelde zoveel mogelijk rond en heb veel op de bal gezeten, zodat de zwaartekracht haar werk kon doen! Het bad zouden we bewaren voor de laatste weeën. Om 6u had ik nog maar 4 cm. Dus ik had 3 uur gedaan over 1 cm !!!! Toen voelde ik me eventjes slecht en dacht dat het weer zo lang ging duren, maar ik gaf de moed niet op. Ik wiebelde sterk verder op de bal. Ralph en de vroedvrouwen hebben me geweldig gesteund. Ik keerde steeds verder in mezelf, had voortdurend mijn ogen gesloten en was volledig gefocust op het incasseren van de weeën. Dan komt er echt een oerkracht naar boven, waarvan je niet weet dat je ze hebt. Dat worp zijn vruchten af: een uurtje later had ik 7 cm!! Het einde kwam in zicht, het zou niet lang meer duren eer we onze dochter konden zien! De laatste 2 uurtjes waren zeer pittig. Ik bleef een poos op 9,5 cm staan, het boordje wilde niet verstrijken. Om 9u05 was het eindelijk zover, ik voelde een enorme druk en kon gaan persen.
7 minuten en 3 persweeën later is ons FIEN geboren! Ik heb haar zelf gepakt en op mijn buik gelegd, een supermooi moment! Even later werd de placenta vlotjes geboren. Ik had een klein scheurtje, hechten was gelukkig niet nodig. Fien werd gewogen (3140g) en gemeten (51cm) en mama werd gewassen en verzorgd. Fien begon al snel naar de borst te zoeken. Ze had een goede zuigreflex en de borstvoeding verliep onmiddellijk supergoed.

We werden naar onze kamer gebracht en genoten met ons 3-tjes. Heerlijk wat een gevoel! Dit hadden we weer goed gedaan, Ralph en ik wat een team!

Het verblijf in het ziekenhuis was super! Ik heb me daar echt in de watten laten leggen. Ik hoefde niet aan de was en plas te denken. Een thuisbevalling lijkt me ook fijn, maar toch ben ik blij dat ik 5 dagen in het zh ben geweest. Ik denk dat ik thuis niet zo veel zou kunnen rusten en minder snel zou recupereren. Voor de vrouwen die wel thuis willen bevallen kan ik absoluut aanraden om zich te laten begeleiden door Bianca!

Ik heb 3 dagen borststuwing gehad wat niet zo aangenaam is. Ik had genoeg melk om 3 baby’s te voeden zeiden de vroedvrouwen! Als ik echt last had, ging ik onder de warme douche staan om de overtollige melk weg te duwen. Dat verlichtte wel eventjes. Fien verdronk letterlijk in de melk!

Eenmaal thuis belde ik Bianca. We zijn al jaren vriendinnen. Ik heb met haar samen mijn eerste jaar vroedkunde gedaan, maar ben daar helaas toen mee gestopt. De grootste fout van mijn leven, want dit beroep zou me op het lijf geschreven zijn! Door zelf kindjes te krijgen ben ik nog meer tot dat besef gekomen.

Fien had na 4 dagen haar geboortegewicht terug dus ik wist dat ze het heel goed deed. Daarom hoefde Bianca nog niet onmiddellijk te komen en ik sprak met haar een weekje later af. In die eerste week dat we thuis waren kwam Fien 600 gram bij!!!! Ik hoefde dus niet onzeker te zijn dat ze niet genoeg melk kreeg! De week erna weer 500 erbij! Echt fijn dat Bianca me die extra bevestiging gaf dat we goed bezig waren (ik denk dat je als mama toch altijd wel wat twijfels hebt).

Fien sliep ’s avonds heel moeilijk in. Soms was ik 3 uur met haar aan het sukkelen eer ze de slaap kon vinden. De volgende voeding kwam dan ook weer snel in zicht. Dit was zeer vermoeiend, vooral omdat ik ’s morgens voor Pieter moest opstaan. Bianca had nog goede tips en na een paar weken ging het slapen steeds beter en beter. Na 5 weken sliep ze al regelmatig door. Nu is ze 12 weken. Fien is een content kindje. We genieten allebei nog van de borstvoeding. Ik probeer haar af en toe een flesje te geven, maar meestal weigert ze! Haar broer heb ik 7 maanden borstvoeding gegeven en dat hoop ik nu weer te kunnen doen. Sinds vorige week slaapt ze niet meer bij mama en papa op de kamer (samen slapen is handig voor de nachtvoeding; je hoeft de slaapkamer niet te verlaten!). Het gaat prima op haar eigen kamertje. De laatste dagen slaapt ze van 22u30 tot 9u, zonder nachtvoeding! Mama is heel content !!!

Omdat Fien ons 2e kindje is en alles vlotjes ging, had ik niet zoveel vragen aan Bianca. Maar toen Pieter pas geboren was, had ik meer onzekerheden en vragen (borstvoeding, pijnlijke hechting, …). Ik hoefde Bianca maar te bellen en ze zocht altijd met me mee naar een oplossing. Ze is een echte steun en een luisterend oor. Ze doet haar werk erg goed, vol respect naar de baby en het koppel. Bianca, ene dikke merci en heel veel succes met je praktijk!

Liefs,

Soraya & Ralph
Pieter (19-02-2009)
Fien (06-02-2011)
Deze ingave werd gepost op 30 mei 2011
Het Prille Begin