Het geboorteverhaal van Kobe

Mijn geboorteverhaal van Kobe

Op 17september was het eindelijk zover. De weeën begonnen, maar waren houdbaar. Toch maar even Annelies gebeld voor de zekerheid.
Ze stelde me super gerust en ik wist nu voor 100 % zeker dit is wat ik wil, thuis bevallen. Maar jammer genoeg viel alles stil.
Precies een week later op 25 september was het echt zover. Dit maal hadden we het niet verwacht. Ik had de grote poets nog gedaan, al voor de derde keer:-), had mijn man zijn haar nog geknipt
en was met mijn dochtertje van 20 maanden nog in bad geweest. Ik had voorweeën, maar dacht, het is weer loos alarm, want ik kon ze goed opvangen.
Toch maar even Bianca gebeld en we spraken af dat we ons dochtertje haar bedritueel gingen behouden en erna kwam ze even piepen.( Rond 18 uur)
Maar om half zes werden de weeën plots zo hevig dat ik haar direct terug opbelde met de mededeling, ik wil hem er precies uitduwen.
Bianca stelde me gerust en zei hou nog even op 😉 ik ben er zo en indien nodig help ik je via de gsm door de weeën heen.
Ofwel reed zo goed ofwel had ze een raket, maar de afstand Bree- Genk was op een 15 tal minuten afgelegd.
Wat was ik opgelucht toen ze aankwam.Maar vooral mijn man, hij dacht al dat hij het alleen ging moeten klaren.
Onze dochter sliep en ik begon onmiddellijk aan de arbeid. Wat een verschil met mijn eerste bevalling.
Zonder epidurale, ik wist niet wat er me te wachten stond van pijn.
Ik was op momenten bang, boos en emotioneel en dacht dat het me nooit ging lukken, heb dan ook meermaals geroepen, ik kan dit niet.
Maar bianca heeft me er door heen geloodst en bijgestuurd waar nodig. Ze liet me doen en grommelen en samen met mijn lieve man
heeft ze me zo ver gekregen dat ik dacht, ophouden en persen, hij moet toch geboren worden. Exact 1 uur na aankomst van Bianca
is onze knappe zoon Kobe geboren, 51cm en 4.260 gram. Wat was ik blij, het was voorbij. Net na de geboorte kwam Annelies aan.
Ze ontfermde zich alletwee over onze zoon, mijn man en mij. Het was een heel intens moment en we voelde ons heel veilig in hun aanwezigheid.Nadat de navelstreng was doorgeknipt,
gaf mijn man het eerste flesje, apetrots natuurlijk en ik werd verder verzorgd. De nageboorte kwam en werd mooi uitgelegd aan ons.
Ik was een beetje gescheurd en werd gehecht. Echt een dikke tien, ik heb geen moment iets gevoeld van het hechten of erna van de genezing ervan.
Natuurlijk doet het veel meer pijn zonder epidurale, maar het herstel erna gaat veel vlotter.Ons gezinnetje is nu compleet, maar mochten we opnieuw een kindje verwachten,
dan gaan we voor de volle 100% terug voor een thuisbevalling met Annelies en Bianca. Ons Hannelore mocht er fijn spelen en mee naar de baby luisteren, we mochten zelfs vragen stellen over de opvoeding van onze dochter.
Awel lieve Annelies en Bianca, wat jullie doen,komt uit jullie hart en dat siert jullie enorm. Blijf zo door doen, want jullie hebben ons
een hele unieke ervaring gegeven die ons eeuwig bij blijft vol goede, warme en liefdevolle herinneringen.
Een hele dikke knuffel
Familie Verbiest
Deze ingave werd gepost op 27 mei 2011
Het Prille Begin