Het geboorteverhaal van Wout

Mijn geboorteverhaal van Wout

Ons verhaal…

Wij zijn beide twintigers, een jaar getrouwd en verwachtten onze eerste spruit.

Wij kozen (ergens halverwege de zwangerschap) om ons te laten begeleiden door het team van Levenslicht omwille van twee redenen: enerzijds vanuit een onvrede over de begeleiding van de gynaecoloog (want op het ‘kwartiertje’ per consultatie waren lang al onze vragen, bezorgdheden en nieuwsgierigheden niet gestild) en anderzijds groeide bij ons het besef dat we best wel iemand extra konden gebruiken om ons ‘erdoor te coachen’ bij de bevalling (want een vroedvrouw in het ziekenhuis kan ook niet heel de tijd bij jou aanwezig zijn tijdens een bevalling om je erdoor te loodsen)…

Zo leerden we dus Bianca en Annelies kennen (Silke werkte er toen nog niet) en in samenspraak met hen kozen we ervoor om in het ziekenhuis te bevallen, maar om eerst onder hun begeleiding zo lang mogelijk de weeën thuis op te vangen waarna Annelies of Bianca mee zou rijden naar het ziekenhuis en daar bij ons zou blijven totdat onze spruit ter wereld kwam…

Zo gezegd, zo gedaan, al koos onze spruit er onverwacht ‘vroeg’ (we waren net 37 weken ver) voor om ter wereld te komen en net op een dag waarop het ontzettend veel gesneeuwd had (de wegen lagen niet open!). Bianca was op post.

Op zondag brak mijn water rond 15u in de namiddag. De pijn was te vergelijken met ‘maandstondenpijn’ en papa en mama kregen nog de kans om hun ‘zaakjes’ rustig af te ronden (lees: brieven voor de geboortekaartjes schrijven, koffertje verder klaarmaken voor het ziekenhuis, doopsuiker inladen,…). Rond zeven uur kwam Bianca een eerste keer kijken en werd ze nog onthaald met een euforische glimlach en de boodschap dat alles ok was. Zo trokken we de avond/nacht in (Bianca weer huiswaarts).

Rond tien uur echter begonnen de weeën er echt door te komen en hadden we tussen de drie en vijf minuten weeën. Bianca had ons aangeraden toch nog wat te gaan slapen, maar rond half twaalf die avond lukte dat niet meer (3 minuten rust, 1 minuut wee). Mijn man kon bijna voorspellen hoelang mijn wee nog ging duren en moedigde me dan ook aan als ik al over de helft zat. We vormden een goed team: papa zijn hand diende als houvast bij elke wee. Voor mij was hij toch echt onmisbaar bij het opvangen van iedere wee.

Rond één uur waren de weeën echt nog moeilijk zelf op te vangen: het signaal om Bianca er opnieuw bij te roepen. Van over de telefoon ‘suste’ zij ons nog dat het bij een ‘eerste kind’ nog al eens wat kon duren en dat ze zich desnoods op onze zetel zou installeren om wat verder te slapen… Echter toen ze hier arriveerde constateerde ze zelf dat de weeën zich echt wel snel opvolgden en dat het er ‘pittig’ aan toe ging (trouwens ‘pittig’ is een woord dat ze graag gebruiken hebben we ondervonden). Tot ieders grote verbazing was er reeds 7cm ontsluiting!

Meteen alle hens aan dek, want we wilden in Hasselt bevallen en dat was nog zo’n 40 minuten rijden zonder sneeuw! Er lag echter sneeuw, veel sneeuw en de wegen waren nauwelijks berijdbaar…

Bianca gaf duidelijke instructies: tijd genoeg nog, maar papa moest nu wel onmiddellijk de auto gaan vrijmaken (van sneeuw dus), voorverwarmen en de kleren van mama gaan halen. Zo vertrokken we richting Hasselt, maar met een grote geruststelling: Bianca reed achter ons aan voor moesten we er onderweg niet meer gerust in zijn…

Rond drie uur in de nacht kwamen we in het ziekenhuis aan. Terwijl Bianca mijn deur opendeed, verwelkomde ik mijn eerste perswee. En wat was ik blij dat Bianca dit even ter plaatste kon verduidelijken voor mij, want ik wist niet wat me overkwam.

Uiteindelijk zijn we maar een uurtje in het bevallingskwartier geweest (bij aankomst had ik 9cm ontsluiting) en heeft Bianca ons in het ziekenhuis knap kunnen helpen door ons aan te moedigen (ik kreeg een dikke kus na de bevalling!), heldere instructies te geven en extra uitleg te bieden waar nodig. Ze begeleidde ook de eerste borstvoeding net na de bevalling.

En na de bevalling? Loopt het verhaal nog niet op z’n einde… Althans wat de samenwerking met Levenslicht betreft… Over de bevalling op zich in het ziekenhuis waren we heel tevreden, maar Wout dronk nadien niet goed van de borst en dat bezorgde ons heel wat kopzorgen. In het ziekenhuis zagen we om de haverklap een andere vroedvrouw, die ons vaak een ander advies gaf over de borstvoeding. Daarnaast moesten we bij ieder nieuw gezicht opnieuw onze uitleg doen: de communicatie liep wat stroef. Ze raadden ons ook aan te beginnen met borstvoeding toe te dienen via flesjes, maar uit de borstvoedingsavond gevolgd bij Levenslicht wisten we dat dit mogelijks tot verwarring kon leiden met de borst.

Dus vanuit het ziekenhuis belden we hen om raad. De dag dat we thuiskwamen wisten we niet goed wat we nu moesten doen met de borstvoeding, maar nog geen uurtje later stond Annelies bij ons thuis en hielp ze ons op weg. Zo hebben we een week ons erdoor gesparteld met regelmatige opvolging door Annelies. Wat we nooit zullen vergeten zijn adviezen zoals: ik kan jullie wel adviezen geven, maar jullie moeten het nog zien zitten; ik heb respect voor welke keuze jullie ook maken; bel me bij twijfels op elk moment van de dag; en zo meer… Ook het tussentijdse sms-je dat we aankregen om te horen hoe het ging en om ons aan te moedigen om vol te houden was ontzettend attent…

En nu? Onze Wout is 2 weken oud, de borstvoeding loopt sinds een paar dagen vlot en hij zit terug op zijn geboortegewicht: joepie! Stilletjes aan laten de vroedvrouwen er nu meer dagen tussen om langs te komen, we kunnen beginnen met afstand nemen.

Wat zullen we jullie missen… Alleen al daarvoor zouden we meteen aan een tweede willen beginnen J

Op Wout zijn geboortekaartje staat te lezen: “Liefde vraagt vele kleine dingen, kleine dingen vragen veel liefde.” We vinden dat dit ook opgaat voor jullie: je voelt dat jullie je werk met heel veel gedrevenheid en liefde doen en daarnaast is één van jullie sterkte als ‘hulpverlener’ jullie ‘attentheid’ in of voor vele kleine dingen…

Ontzettend bedankt…
Deze ingave werd gepost op 12 mei 2011
Het Prille Begin